hallo allemaal

Ik wil even mijn verhaal kwijt omdat ik hier nu heel erg mee zit, dit komt ook omdat ik sinds vorige week bij een maatschappelijk werker hulp gezocht heb denk ik. Nu komt alles weer boven en moet ik het kwijt

Ik zal bij het begin beginnen.

Toen ik werd geboren is mijn moeder psychisch ziek geworden en dit is niet meer goed gekomen. Bij ons in de straat vonden ze ons raar omdat mijn moeder die ziekte had , en werden wij een beetje buitengesloten ( vroeger wist ik niet wwar dit aan lag maar nu hebben ze dat mij verteld). Dit werd van kwaad tot erger en omdat wij het financiaal ook niet zo breed hadden en daardoor geen merkkleding aanhad werd ik ook nog uitgescholden voor wibra en zeemanskindje.
Op school was het geen haar erger, in het begin niet maar omdat ik in groep 4 ben blijven zitten ben ik bij andere kinderen in de klas gekomen en toen is de ellende begonnen, ze briefden het allemaal aan elkaar door van jong tot oud iedere jongen op school peste mij, en ze verzonnen ook gemene dingen zoals brieven sturen naar mij van een jongen die verliefd op mij is, dat was helemaal niet waar, ik werd er heel onzeker van.
Na de basischool dacht ik met eens chone lei te kunnen beginnen maar dat had ik gedacht, ik kwam bij de kinderen op school die mij pestte dus ging het gewoon door.
maar op de vbo werd het alleen maar erger een meisje die jonger was als mij heeft de school wijs gemaakt dat ik haar in elkaar gelslagen had en ze geloofde haar ook nog, ( ik deed nooit iemand kwaad)
kreeg ik de hele school achter mij aan, ik kon niemand meer vertrouwen toen begonnen ze ook nog met telefoonterreur werd ik 100 keer per dag gebeld of nog vaker, we hebben de kpn ingeschakeld en die is er toen achter gekomen dat het een paar vriendinnen van mij waren, waarom weet ik nog steeds niet.
Ik heb toen een paar keer geprobeerd om een einde te maken aan mijn leven.
Toen ging ik naar het mbo en daar was het echt het ergst dat meisje heb ik op het eidn van de opleiding bijna door de raam heen gelsagen zo kwaad was ik op haar en als ik haar nu zie nog steeds.
Ik ben in die periode ook helemaal doorgedraaid en was zwaar depressief, en ben naar het riagg verwezen, nou wat een klojo's daar zeg, gaven alleen maar mijn moeder de schuld en ze maken meer kapot dan goed, na een jaar met het riagg te hebben aangemodderd ben ik zelf naar een psychotherapeute gestapt, die heeft mij erg geholpen en ik ben daar rond de twee a drie jaar geweest, en kreeg ook medicijnen prozacc heten die, maar daar kun je aan verslaafd raken en dat wilde ik niet, ik ben zelf met de therapie en de medicijnen gestopt omadt ik toen mijn vriend leerde kennen en hier ga ik nu al dik zeven jaar mee, we hebben twee jaar geleden samen een winkel gestart en het loopt redelijk goed, alleen veel stress door de slechte economie gehad, vriend ontslagen van vats werk, uitkering niet op tijd gekort op uitkering onterecht en dan kom je zwaar in de problemen, door dit voorveal ben ik weer aan het etrugvallen ook omdat het met mijn moeder niet zo goed gaat.
Daarom ben ik naar maatschappelijk werk gegaan en hoorp dat die mij weer de oude kunnen laten zijn, niet zo gestress enzo, en snel boos worden op mijn vriend om niks of mij eregeren.

nou dit was dus ongeveer mijn verhaal en het lucht behoorlijk op, ik ben altijd bang adt bekende het lezen maar ja het zij dan maar zo.

groetjes beertje

Hoi Beertje,

Ik neem aan dat je echte naam niet beertje is, dus al zou een bekende het lezen, dan nog zou het toeval moeten zijn als ze je erin herkennen denk ik.

Ik hoop dat het je in ieder geval wel wat heeft opgelucht om je verhaal te vertellen. Je bent er behoorlijk mee bezig en dat is het beste denk ik wat je kunt doen. Je hebt een lieve vriend en samen zal het vast allemaal beter gaan op den duur.

Als tip misschien: ben je al eens met je verhaal bij je huisarts geweest? Als die je een beetje kent kan die je misschien ook nog verder op weg helpen. Vaak weten die de betere therapeuten of de beter geschiktere therapeuten voor een persoon.


Succes in ieder geval1

swalsky

zoals ik het zie. ( maar dat is wel persoonlijk) is het beter om met je vriend over dit soort dingen een serieus gesprek te hebben dan met een psychiater, meestal is het het best om met iemand te praten waar je een vertrouwings band mee hebt. tuurlijk psychiaters hebben het goede advies maar meestal is het alleen al goed om er met iemand over tepraten waar je ook tegen aan durft te huilen. je moet je gevoelens een geer laten gaan. dat is mijn advies.... PS: het heeft bij mij ook geholpen...

regards medamen

hee bedankt voor de reacties

Ik ben hu ook naar maatschappelijk werk gegaan, omdat ik het gehad heb met psychologen, bij mijn moeder maken ze constant fouten.
bij mijn maatschappelijk werker kan ik mijn verleden verwerken, het is een hele lieve vrouw en ik voel mij goed bij haar, met mijn vriend kan ik niet altijd praten hierover dan vind hij dat ik zeur ( dit is de laatste tijd wel beter, hij luister nu beter naar mij en kan zich ook een beetje inleven)

groetjes beertje