Hey,

Ik ben liz, ben 18 jaar. En dit is mijn verhaal !

Ik was 8 jaar toen het allemaal begon, we gingen verhuizen naar de andere kant van België. Ik die leermoeilijkheden begon te krijgen, ik had ze eigelijk al, maar ze werden steeds zichtbaarder. De klasgenootjes begonnen me te pesten, want ze vonden me 'dom'.

Ik heb ook nog een tweelingbroer... Die begon me ook constant te pesten, iedereen zei tegen me, 'je bent niets waard, je kan niets, je bent dom' en zo verder...


Ik voelde me heel erg ongelukkig, en ik werd elke dag gepest op school, thuis. tot zoverder begon men mij ook lichaamelijk pijn te doen, van de trap smijten, duwen, trekken, schoppen ...
Zelf deed m'n papa soms mee met m'n broer.

Uiteindelijk besloot men op het einde van het schooljaar mij naar een nieuwe school te laten ( bijzonder lager onderwijs ) kinderen met leerproblemen! Ik hoopte me daar beter te voelen, maar elke keer, werd ik nog gepest door m'n broer.

Sinds ik naar die school ging, vond ik m'n talenten, muziek! ik deed het heel erg graag. Schrijven, en gevoelens kwijt kunnen deed me enorm goed daar. Ze hielpen me heel erg goed, en ik was steeds minder verlegen. Maar m'n broer en m'n vader was er nog, elke dag kreeg ik nog te horen hoe slecht ik was, en hoe dom ik was, hoe lelijk ik was ... en hoe dik ik was. Ook al was het allemaal niet waar, 'k geloofde het na al die jaren. Nu eigelijk nog altijd ...

Ik herinner me nog altijd dat er een groepje kinderen me van de trap duwden, zo een 10meter naar beneden... Kon wel dood geweest zijn denk ik. Soms wou ik zelfmoord plegen en hier niet meer zijn, maar aan de andere kant wou ik dat niet, ik wou terug gelukkig zijn ... voor ik gepest werd.

Ook herinner ik me nog dat m'n vader kwaad was op m'n mama en dat hijme boven in m'n kamer tegen de kast smakte, waardoor ik viel op de grond, en dat hij me schopte in m'n buik, en m'n broer maar lachen.

Ik heb ook eens gevraagd aan hen, waarom ze het deden, m'n broer zei tegen me : " ik was altijd jaloers op je, jij had altijd veel vriendjes en vriendinnetjes "
Erg eigelijk ...

M'n vader antwoorde me doodleuk dat hij nooit iets heeft gedaan. Hij ontkende alles. Hij zou eens moeten weten hoe slecht ik me voel.

Het enige wat ik wil is me gelukkig voelen, en meer zelfvertrouwen hebben. Maar dat kan ik alleen maar als ik dit alles kan vergeten, nou, vergeten niet. Eerder verwerken. Maar ik weet niet hoe, kan iemand me aub helpen? Want ik zit hier al 10 jaar mee, heb het gevoel dat dit m'n laatste kans is ...


Mijn verhaal, liz, bedankt op voorhand.

arme meid
wat erg om zoiets mee te maken

Over je vader en broer
Volgens mij is het het best om uit huis te gaan en evt met ze te breken.

Als ze jouw zo behandelen verdienen ze jouw niet als dochter/zus!

Het lijkt me vrij onmogelijk om weg te gaan thuis, want ik wil graag nog verder studeren. En ik ben nog bezig om mijn middelbare school af te maken.
Moet nog 5 jaar studeren. Dus, ik kan dat niet ...

In elk geval bedankt om te reageren.
Liz.

Vreselijk verhaal.

Ik hoop dat het je lukt, alles verwerken en weer gelukkig worden, of zijn. Hoe je dit moet verwerken, ik kan je geen top 3 met tips van Jip geven, daar is het allemaal wat te zwaar voor. Misschien is het een optie om eens te praten met een professioneel iemand, ik weet niet hoe het in België zit, maar hier in Nederland heb je op middelbare scholen vertrouwenspersonen, die je vaak wel door kunnen verwijzen naar een geschikt iemand. Professionele hulp heeft trouwens alleen zin als je zelf denkt dat je dat kunt en vooral wilt, en de persoon die je vind dat het daar ook mee klikt. Zelf heb ik veel negatieve ervaringen met psychologen en therapieën dat ik me wel 10 keer bedenk voor ik weer ergens heen ga, maar dat is natuurlijk per persoon verschillend.

Voor nu veel sterkte. Knap dat je het hebt opgeschreven!

Yves.

Hey,
bedankt om te reageren. Ik moet zeggen ik heb al eerder hulp gezocht op school, maar meer dan praten kan erniet, en ook, ik voel me niet vertrouwd met de persoon bij ons op school ...

Wij hebben maar zo 1 persoon ...
&& dan nog een psycholoog, hoe kan ik dat betalen?
mja ...

over die psygoloog
Ik weet neit hoe uitgebreid jij verzekerd bent, maar mischien krijg je het vergoed van je zorgverkering (wel verwijzing van de huisarts nodig!!)

Ik weet verder niet hoe het in België is geregeld, je zou in ieder geval ook eens naar je huisarts kunnen gaan om hem te vragen wat voor keuzes je hebt. Huisartsen hebben beroepsgeheim, ook in België lijkt me, dus je huisarts mag niet met je ouders gaan bespreken wat jij met hem/haar hebt besproken..