Hallo allen,
Ik heb totdat ik op de middelbare school zat een gelukkige jeugd gehad zonder veel trubbels of stress. Voordeel was ook dat ik op de basisschool vaak de langste van de klas was, waardoor mensen mij niet als doelwit kozen.
Hierna ging ik net als iedere andere 12 jarige naar een middelbare school. Hier heb ik een nare tijd beleefd, vooral door een groepje jongens uit een ander dorp werd ik vaak gepest. Eigenlijk alleen psychisch, ik heb wel 1 of 2 keer met 1 van die eikels gevochten en het daarna 'bijgelegd' maar dit hielp niet.
Nu moet ik wel zeggen dat ik dit mij vooral in de beginjaren meer aantrok en ook dat het niet altijd was. Ik ben, als ik dat van mezelf mag zeggen: een vrij rustig persoon. ik houdt er niet van als mensen mij op een dergelijke manier lastig vallen. dan sla ik vaak dicht. Toen ik geslaagd was voor de Havo was ik in opgelucht, eindelijk niet meer iedere dag die hufters onder ogen hoeven te komen.
Het is ook wel eens beter geweest, in de 3e had een mentor eerst met mij en de ergste van het groepje (ook degene waar ik mee had gevochten) wat uitgepraat. Hij zij mij toen: Als hij je weer moet hebben kom dan naar mij toe. Uiteraard gebeurde dit, dus ik moedeloos naar mn mentor toe. Hij heeft me toen een hele tijd op mij ingepraat en tips gegeven, en dit werkte ook echt! zeker enkele maanden heb ik een zorgeloze tijd gehad! Maar na een tijdje gaan ze je toch weer testen, en in een moment van zwakte was het weer raak. Ik heb altijd bij 1 van of meerdere van dit groepje in de klas gezeten.
Na de middelbare school ging ik naar een HBO-opleiding, ik keek hier erg naar uit. Ik was al naar enkele open dagen geweest en inmiddels erg enthousiast.
Helaas bracht een gebrek aan door mij zelf ingebouwde regelmaat mij in de problemen mij ernstig in de problemen, bovendien was er een oudere jongen (een jaar of 22) die mij in feite met mijn hulpeloosheid plaagde of pestte. Het ergste hiervan kwam tijdens een vergadering van mijn team (in mijn HBO opleiding werk je samen in groepjes aan opdrachten en doe je ook overlegjes en vergaderingen)
Ook hiermee ben ik ietwat in de knel geraakt, in de zin van niet meer weten wat de bedoeling is van wat we als groepje deden. Op een bepaald moment vraag ik dus aan die oudere jongen iets tijdens een zo'n overleg en hij antwoord dat normaal, maar op het zelfde moment bedenkt de lolbroek van het groepje (iemand anders) te zeggen: oh, maken jullie een afspraakje voor het weekend ofzo? Nouja, geintje denk je dan haha. Maar die oudere jongen ging dit later dus ook tegen mij gebruiken door steeds maar ergere dingen te verzinnen met mannenliefde en weet ik niet wat. Ik ben dus geen homo en hij ook niet, maar ik voelde mij hierdoor weer net de brugger van de middelbare school: in de hoek gedrukt. Op deze HBO was er ook een cursus assertiviteit, daar ben ik ook heen geweest voor een intake gesprek. Dit wat heel emotioneel, en tevens ook een opluchting. maar deze cursus bleek niet voor mij geschikt, wel vertelde deze mevrouw mij over een praatgroep waar meer mensen zoals ik waren. Ik was wel blij dit te horen, eindelijk een oplossing in zicht! maar dit ging niet door omdat mijn ouders het niet nodig achtten. Later ben ik voortijdig gestopt met mijn 1e jaar omdat ik niet voldoende studiepunten haalde. Toen ben ik 4 maanden bij een Autodealer gaan werken (omdat auto's mijn passie zijn en omdat mijn toenmalige werkgever te weinig werk voor me had), ik heb het daar enorm leuk gehad (aardige collega's, geduldig ook) Overigens heb ik dit baantje zelf geregeld door wat rond te bellen, waar ik wel heel trots op ben. Het werken bij die Dealer heeft mijn zelfbeeld wel wat opgekrikt, ik was daar werkplaatstreceptionist dus veel persoonlijk contact. Wat vooral veel voldoening gaf was dat mensen blij waren met MIJ, (auto snel klaar, lage kosten etc.) uiteraard ook weleens wat mindere dagen en soms ook wel een stressvolle baan maar toch heel erg leuk gehad.
Nu ga ik maandag weer beginnen met dezelfde studie, ik heb er wederom zin in. En nu heb wel een goed plaan van aanpak. Alleen zie ik nu als een berg op tegen het weerzien van die mensen uit mijn eerste jaar, misschien verbeeld ik het me wel. maar hoe zou ik die personen (bv die jongen die mij pestte met 'afspraakjes').
Graag hoor ik van jullie!
PS.:Het lucht al heel veel op om hier te omschrijven wat ik zoal heb meegemaakt.