Ik dacht, laat ik mijn verhaal eens vertellen, aangezien ik mij hier hebn aangemeld. Ook ik ben als kind gepest, van mijn 6e t/m mijn 17e. Pas toen ik 17 was kwam ik er achter hoe waardevol en leuk ik eigenlijk ben.

Tot mijn 6e is eigenlijk alles verlopen zoals bij de meeste kinderen. Nou ja, ongeveer dan. Mijn vader heeft wat psychische problemen, mijn ouders hebben altijd al huwelijksproblemen gehad en mijn broer heeft een lichte vorm van autisme. Maar verder verliep het volgens mij best leuk allemaal in de kleuterklas.

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: Op mijn 6e ben ik (eenmalig) door oudere kinderen seksueel misbruikt. Mijn ouders wisten niet goed hoe ze hier mee om moesten gaan, en dus werd het verzwegen. Daardoor kreeg ik een schuldgevoel en ging ik geloven dat het mijn eigen fout was. Want ja, als er niet over gepraat wordt, gaan de gedachten hun eigen leven leiden. Daardoor werd ik erg onzeker en kon niet meer goed functioneren in groepen. Ik was bang voor kinderen, vooral als ze ouder en sterker waren dan mij, en hing erg aan volwassenen, die ik als 'veilig' zag.

Thuis kon mijn vader nogal eens agressief zijn. Vooral naar mijn 2 oudere broers toe, wat ook weleens samen ging met geweld. Geen extreme mishandeling met ziekenhuis-toestanden, maar genoeg om thuis niet als een veilige haven te kunnen zien. Ik had geen vrienden, werd op school gepest en buitengesloten, en ging vooral veel om met mijn jongste broer. Door zijn lichte vorm van autisme was hij ook niet het ultieme sociale voorbeeld voor mij, en daardoor raakte ik steeds meer in een isolement.

Op mijn 12e ging mijn jongste broer ter observatie voor een half jaar naar een psychiatrische afdeling. Dat betekende dus dat ik hem moest loslaten en met andere mensen om moest gaan. Maar ja, ik wist niet hoe dat moest. Ik ging mensen nadoen, werd een vreselijk irritante meeloper en deed een hoop om er maar bij te horen, om maar een plek in de groep te veroveren. En als ik onzeker was klapte ik dicht, ging ik letterlijk stil in een hoekje zitten. En soms, als ik bang was, ging ik mij verdedigen en ging ik vreselijk bijdehand en agressief reageren tegen andere kinderen. Toch kreeg ik in groep 7 een beste vriendin. Ook zij werd gepest, en ook zij had zo haar problemen. Maar ze was absoluut geen goed persoon voor mij. Ik was een beetje bang voor haar, ze domineerde mij, waardoor ik mijzelf nog meer ging wegcijferen.

Op mijn 13e ging ik naar de MAVO. Ook daar werd ik gepest, maar daar leerde ik ook mijn hartsvriendin kennen. Toen waren we allebei bang, stil, onzeker en verlegen. We werden allebei gepest, maakten hetzelfde door, maar wisten elkaar te steunen en hadden allebei een bveilige basis gevonden om sterker te worden: elkaar.

Ik ben nooit een kuddediertje geweest, ben altijd anders geweest dan anderen, maar heb mezelf tot mijn 17e nooit echt kunnen uiten. Op mijn 17e kwam ik er achter dat het geen nut heeft om te doen wat anderen van je verwachten, want hoe dan ook, je kunt nooit iedereen tevreden stellen. Het is vanaf toen dan ook mijn doel geworden om mijzelf tevreden te stellen. Te zijn wie ik wil zijn. En als mensen mij daarom niet accepteren is dat hun probleem. De mensen die belangrijk zijn houden van mij om wie ik ben. En de mensen niet niet van mij houden om wie ik ben, zijn dan ook niet belangrijk.

Ik heb dit in mijn leven geleerd:
Mensen die steeds over anderen oordelen zijn zelf vaak het meest onzeker. Ze beledigen, als verdediging omdat ze zelf te bang zijn om aangevallen te worden. Zolang ze anderen omlaag kunnen halen, hebben ze het gevoel zelf hoger te staan. En zolang ze over anderen kunnen oordelen, hebben ze geen tijd om in de geestelijke spiegel te kijken.

Hee 'Essie',

Welkom hier!

Goed van je hoe duidelijk je alles hebt kunnen beschrijven, en een super 'conclusie' onderaan natuurlijk!

Groetjes!

Thanks!

Hoi Essie.

Ik ben blij in je verhaal te lezen dat zelfvertrouwen terug kan komen en je zo positief kunt zijn over jezelf. Mede omdat ik dat nu, de laatste tijd, niet ben. Ik hoop dat wanneer ik je verhaal meerdere keren lees, ik me besef dat ik iets moet doen om weer wat gelukkiger te worden. Maar complimenten over hoe je het op hebt geschreven!

Yves.

Ik sluit me daar compleet bij aan.

Mooi geschreven Ik kan me helemaal bij de reactie van zonnestraaltje aansluiten

Bedankt voor jullie lieve reacties!

@Yves
Het is idd moeilijk om je zelfvertrouwen terug te krijgen, dat lukt vaak niet in 1x. Als je steeds opnieuw te horen hebt gekregen dat je niet leuk, mooi, sterk of waardevol bent, ga je dat uiteindelijk ook geloven. En dat is een spiraal waar je niet zomaar even uitkomt door tegen jezelf te zeggen "ik ben wél leuk", zoiets heeft tijd nodig.

Wat bij mij hielp toen ik mijn zelfvertrouwen terug probeerde te krijgen, is een vorm van 'zelftherapie':
Ga elke avond in je eentje naakt voor de spiegel staan, en noem 3 dingen die je mooi vind aan jezelf (dat mag je dus niet aanvullen met dingen die je lelijk vind!).
Noem daarna 3 goede dingen die je die dag gedaan hebt. En besef dat die 3 dingen niet perse dingen hoeven te zijn die je voor een ander gedaan hebt. Dingen die je voor jezelf doet zijn minstens net zo belangrijk! Je hoeft dus niet de wereld te redden, maar kijk vooral naar de kleinere dingen. Bijv. een praatje met de bbuurvrouw, het goed doen van je (huis)werk, het verzorgen van je huisdieren, etc. Zo stimuleer je jezelf om positief over jezelf te denken.

Essie,
dankjewel voor je goede tips. Ik denk dat ik er zeker wat mee kan. Waar ik al wel mee bezig ben is een soort dagboek waarin ik elke dag schrijf wat ik die dag heb gedaan. Mijn moeder schrijft er daarna in en die schrijft dan over hoe ze over me denkt en hoe trots ze op me is. Ik denk dat dat ook al wel kan helpen, dat vind de schoolpsycholoog ook.
Yves.

Dat is idd ook heel positief! Fijn dat je zo'n goed contact hebt met je moeder, dat ze je hierin ook kan steunen en zo goed kan uiten dat ze trots op je is!

Mijn moeder is ook altijd trost op mij geweest, maar kon zich daarin wat minder goed uiten. Ze kon bijv. niet spontaan 'ik hou van jou' zeggen, omdat haar moeder dat ook nooit tegen haar zei. Maar mijn moeder heeft een hoop geleerd na de scheiding met mijn vader, en nu zijn we zo close dat ik haar altijd alles kan vertellen. Moeders zijn goud waard.

Mijn moeder is opgegroeit bij haar vader, haar ouders zijn gescheiden toen ze 9 was, maar haar vader zei nooit dat hij van haar houd en gaf haar ook niet 'n knuffel ofzo, zomaar.
Mijn ouders doen dat wel bij ons, en daar ben ik ook blij mee. Ik heb 't gevoel dat ik af en toe wat meer bevestiging nodig heb dan anders, of dan andere kinderen en dat geeft vooral mijn moeder mij ook zeker.

Ik denk dat de drang naar die bevestiging vooral voortkomt uit alle negativiteit die je meekrijgt als je gepest wordt. Daardoor raakt je hele zelfbeeld uit balans, en alle negatieve opmerkingen probeer je te compenseren met positieve bevestiging. Als je 10x te horen krijgt hoe waardeloos je bent, is het gewoon niet genoeg als iemand 1x zegt dat je zo waardevol bent. En dat is het moeilijke ervan, daardoor blijf je vaak in die negatieve spiraal.

Maar het feit dat je jezelf die positiviteit nu gunt is al een goed teken, op weg naar vooruitgang. Door die positiviteit toe te laten en ook op te zoeken, doorbreek je uiteindelijk die cirkel.

hallo Essie,

wat een wijze woorden voor een zeventienjarige. Proficiat, hoor. Dat je al op zo'n jonge leeftijd zo'n verstandige dingen kan zeggen en jezelf zo kan verbeteren. Ik wenste dat ik ook zo was vroeger.
groetjes Emilia

Volgens mij is essie ietsjes ouder dan 17

Idd
Emilia, waarom dacht je dat ik 17 ben?

Ik denk omdat je zo'n 4 keer zegt van op mn 17e dit, op mn 17e dat.. Maargoed, ik ben Emilia niet.