Ik zit op een school voor lichamelijk zieke & lichamelijk gehandicapte kinderen tot 20 jaar. Bij mij in de klas zit ook 'n jongen die in de paar maanden dat ik daar op school zit 'n vriend van me is geworden. Op 26 Februari dit jaar is hij overleden. Danny had de spierziekte van Duchenne. Hij is 18 jaar geworden. Ik mis 'm nog elke dag. Op 2 maart is hij begraven en in de dagen tussen zijn overleden en begrafenis in hebben we op school een oud ongebruikt kantoortje omgebouwd tot het hoekje van Danny. Dit word echter volgende week afgebroken. Na zijn begrafenis, waar we met veel mensen van school heen zijn gegaan, ben ik daar niet meer geweest, omdat ik weet dat alles dan ineens heel dichtbij komt en ik dat niet aankan [denk ik]. Ik ga nu wel door met mn school enzo, ik ben weer de hele dag bezig, maar toch blijft er 'n lege plek in de klas, van Danny met zn rolstoel. Ik houd me wel groot en zeg dat ik 't afgesloten heb. Maar toch blijft er 'n koude, lege plek in mij. Ik weet niet goed hoe ik verder moet en hoe ik voor mijzelf zijn dood moet verwerken..
Mijn vraag aan jullie is dan ook: weten jullie misschien een manier om iets verder te komen? Of hoe ik er minder aan denk? Alvast bedankt. Yves.

Dat is niet niks...


Op zo'n korte tijd erna denk ik niet dat je er veel aan kunt doen, behalve het te laten "slijten". Door bijv. meer aan sport of hobby's te doen kan je je gedachten tijdelijk even ergens anders op focusen, mischien dat dat je er voorlopig doorheen kan helpen

Sterkte ermee

Hmm dankjewel Jeroen

Ik weet ook niet zo goed wat voor houding ik moet geven. 't is nu van: ik heb 't afgesloten enzo, maar ik mis 'm enorm, ik had de laatste tijd steeds meer contact met 'm en nu issie overleden.. de eerste dagen was het totaal niet te bevatten dat hij er niet meer was. Elk moment kon hij nog de klas inrijden [hij zat in 'n elektrische rolstoel]. Waar ik wel veel aan heb is mijn vriendje, die bij mij in de klas zit en Danny al best wel lang kent. Hij voelt wat ik voel, die enorme leegte in de klas en in mn hart. Voor ik Danny goed leerde kennen ben ik 'm kwijt geraakt, en dat is gewoon zo ...

Hee Yves!

Veel sterkte er mee.. En vergeet niet dat het rouwproces nooit volgens bepaalde regeltjes behoort te gaan.. Als je wilt huilen, doe dat gerust, het verdriet moet er dan kennelijk toch uit..

Succes en sterkte.. Probeer steun te vinden bij elkaar.

Liefs,
Zon.

Als een goede vriend van je overlijdt is en blijft dat voor lange tijd denk ik moeilijk. Het was iemand waar je dagelijks of in elk geval regelmatig mee omging en dat is er opeens niet meer. Je kan hem niet meer zien, tegen praten kan nog wel, maar antwoord zal je niet krijgen en dat is volgens mij echt ontzettend moeilijk.

Hoe je er minder aan kan denken, is idd bezig zijn met dingen, je aandacht richten op andere dingen, maar dat betekend niet dat je er niet meer aan moet denken. Want ik denk juist dat het erover denken, het erover praten, huilen, kwaad zijn best wel heel goed is voor het verwerkingsproces.

Om verder te komen met het proces is dus het van je af zetten door te huilen, erover te praten, het van je af te schrijven, een hobby te zoeken waar je het in kwijt kan en het langzaam zo op de achtergrond te laten verdwijnen.
Want het zal altijd wel een plekje in je hart blijven houden denk ik.

27 Februari 2006

Daar zaten we dan vanmorgen, om
9 uur, met Evert, zonder jou. Iedereen
had stille hoop dat je toch nog zou
komen, want je was wel vaker laat.
Maar helaas, je kwam niet. Allemaal
waren we verdrietig, misten we je.
’s Middags hebben we een boswandeling
gemaakt. Zo goed en zo kwaad als
het ging zijn we de dag doorgekomen,
en deelden we één ding, verdriet om jou.
Gisteren ben je overleden, en ik weet
dat het zo is maar geloven doe ik
het niet. Rust zacht lieve, lieve Danny.

Dit heb ik geschreven voor Danny, voor zijn ouders en zusjes, en iedereen die het lezen wilde in het condoleance register op internet. En ook om het zelf kwijt te kunnen die dag, want ik geloofde het helemaal niet [en nu eigenlijk soms nog steeds niet, terwijl ik 'm wel heb zien liggen in de kist]. Evert is de pastoor van de school en die is die dagen na zijn dood elke dag in de klas langsgekomen om er met ons over te praten. Danny had goed contact met Evert en heeft ook aan hem verteld wat hij op zn begrafenis wilde. Ook heeft Evert de begrafenis geleid. Ik post dit nu omdat ik dit met jullie wil delen.

Op school was er een plek ingericht voor Danny, met 'n foto, kaarsjes en allemaal briefjes. Op den duur moet zo'n plek weg en vandaag was het zover. Nu is er in onze eigen klas wel weer 'n plekje voor hem, met de foto, wat kaarsjes en 'n schrift waar in geschreven kan worden. Het voelde eigenlijk wel goed om het oude plekje weg te halen, nu zijn we een paar weken verder en gemis zal blijven, maar vergeten doen we hem niet, nooit niet.

Ik denk dat wanneer iemand overlijd waar je veel van hield of iemand die heel dicht bij je stond, dat je die nooit echt zult vergeten. Bij de een duurt het verwerkingsproces wat langer dan de ander. Ik vind het naar voor je. Ik heb zelf ook inmiddels wat famillieleden verloren. Bij de een hoefde ik nog niet eens te huilen omdat ik wist dat het beter voor haar was dan hier te blijven in de situatie. En bij de ander heb ik er nog steeds moeite mee. Ik hoop dat je aan hem terug kunt denken en dan zult glimlachen vanwege de goeie herinneringen die je vast aan hem hebt.

liev

Bedankt voor jullie lieve reacties. Het is nu bijna 3 maanden geleden en het blijft hard, en kil. Zeker nu het zo mooi weer is en we leuke dingen gaan doen met de klas. We zitten midden in de examenstress en Danny zou ook examen doen dit jaar. Ook valt de klas uit elkaar en hebben we eind juni een afscheidsfeest bij mijn vriendje thuis, daar is het heel groot (groot gezin, 12 man) dus die zijn er op gebouwd. Het is jammer dat Danny daar niet bij kan zijn...

Inmiddels heb ik 'n nieuwe, goede vriend gevonden op school. Hij was een van de beste vrienden van Danny, en heeft ook Duchenne. Alleen hij heeft 'n sterk hart, en Danny had 'n zwak hart. Ik weet dat hij ook niet oud zal worden, maar waarschijnlijk wel ouder dan Danny. Ik weet alleen wel dat het oneerlijk zou zijn om geen vrienden met hem te worden omdat hij ook Duchenne heeft...

Even een Danny update.

Om bij het begin te beginnen. Ik ben echt heel erg goed bevriend geraakt met Jeroen (de goede vriend uit mn vorige post). Hoe beter ik bevriend ben met Jeroen, hoe meer ik merk dat er een onzichtbaar draadje tussen Jeroen en Danny hangt.
Ik bleef de laatste tijd met Danny in mn hoofd en het belemmert me in mn school bezigheden. Ik sprak hier over met een hele goede vriend van Danny, die niet meer op school zit maar die ik wel ken. Hij zei dat ik Danny 'n plekje moest geven, en moest genieten van mijn vriendschap met Jeroen. Achteraf bleek dat mijn hele omgeving dit al wist, maar niemand iets zei. Daarom ben ik hem ook zo dankbaar dat hij het wel gewoon heeft gezegd.
Ik heb hier werk van gemaakt, en we zijn gisteren, voordat ons klassenfeest begon naar de begraafplaats gegaan waar Danny begraven ligt. Dit was wat ik nodig had om het 'n plekje te geven en echt te weten dat het beter is zo, dat het goed is zo. Nu kan ik genieten van mijn vriendschap met Jeroen, en hem helpen, met het verdriet om zijn beste vriend.

Misschien is het toch waar, dat tijd wonden heelt.. Alleen gemis blijft, een plekje in mijn hart blijft van Danny, ik zal hem nooit vergeten.

Yves.

Mijn verdriet om Danny is opnieuw terug. Maar dit keer met een hele erge reden. Er waren op school 3 jongens met Duchenne, Danny, Jeroen & Yohannes. Ze waren elkaars beste vrienden, waar de een was, waren de andere twee.

Vanmorgen heb ik op school gehoord dat Yohannes is overleden, in de nacht van zaterdag 2 en zondag 3 september. Yohannes zou dit jaar bij mij in de klas zitten, ik was bevriend met hem geraakt en was blij dat hij bij mij in de klas zou komen. En Yohannes was de beste vriend van Jeroen, waar ik nu 7 weken verkering mee heb. Dit doet pijn, dit doet heel veel pijn.

wat erg voor je

het lijkt me erg moeilijk om op zo'n soort school te zitten, gewoon omdat je weet wat er kan gebeuren...

veel sterkte meisje

Dankje Syl.

Ik zit op de beste school die er is, echt waar. Dit soort dingen komen voor, maar de laatste jaren is er niemand overleden, en nu 2, in 'n halfjaar. Voor school is dit ook niet te bevatten, nog nooit eerder is dit zo gebeurd.

Ik wens je veel sterkte toe

Is er op school toevallig ook een vertrouwenspersoon waar je mee kan praten, en om je te helpen om dit verlies te verwerken ????

Wat mij altijd heel erg heeft geholpen als ik een dierbare verloren had, is het van je afschrijven verwoorden wat je voelt.

Nogmaals veel sterkte ermee

Wat vervelend zeg dat het allemaal zo kort na elkaar gebeurd. Dat lijkt me heel lastig.

Veel sterkte ermee

Femke, Beertje, dankjewel voor jullie steun.

Er is op school wel iemand waarmee je kunt praten maar die is tijdelijk niet aanwezig door problemen met de schoolleiding ofzo. Het klinkt misschien gek, maar het verdriet om Yohannes was heel erg en dat is het nog steeds, en zal 't voorlopig ook wel blijven, maar we zitten eerder weer in onze "oude ritme". Hij wilde dat we door zouden leven, en lol zouden hebben, als hij overleden was. De avond voor hij overleed, wist hij, voelde hij dat hij zou overlijden. Hij heeft toen tegen zn ouders gezegd dat ik er nu voor Jeroen moest zijn, hij en Danny over Jeroen en mij zouden waken en dat we vooral door moesten leven. Dat is moeilijk, maar we hebben geen keus.. Het drukt je wel heel erg met je neus in de feiten dat je moet genieten, van elke dag, van vandaag en niet van morgen..