Het is alweer 11 jaar geleden dat ik op de middelbare school kwam. Ik heb daar veel meegemaakt en heb nu therapie. de kern van het problemen blijken rondom de rotjaren van mijn schooltijd te draaien. ik heb wel kernmerken van allerlei stoornissen gehad (borderline, paranoide persoonlijkheidsstoornis), maar die zijn allemaal weggetrokken toen alles weer naar boven kwam en ik er mee aan de slag kan. volgens testen heb ik posttraumatische stress stoornis (ptss). een hele mond vol en ik hou niet zo van hokjes, maar de dingen die ik er over heb kunnen vinden zijn voor mij gewoon realiteit (herbelevingen, slecht kunnen slapen erdoor, snel getriggert worden door kleine dingen die ook met vroeger te maken hebben en dan te heftig reageren etc etc). nu ik weet dat ik dit heb, komt er ook een soort rust. maandenlang tegen allerlei diagnoses moeten vechten in mijn hoofd en bij therapie, ook omdat ik er allerlei herbelevingen door kreeg (van gestoord verklaard worden, toen door mensen in de klas, nu door de ggz). maar de zin: ik ben niet zo, ze hebben me zo gemaakt, bleef me altijd bij. en nu blijkt het gelukkig ook zo te zijn. met therapie ben ik er veel mee bezig, nu ook boeken aan het lezen en ook veel behoefte om er over te praten. jaren terug heb ik het allemaal weggestopt (ook om verder te kunnen). nu moet ik er denk ik doorheen, door alle pijn, verdriet, woede, machteloosheid, angst, om het echt een plek te kunnen geven. ik zal later mijn verhaal opschrijven. ik ga nu thee drinken bij de buren...

Hoi angela, welkom hier Heel knap dat je al de pijn die aan je verhaal hangt durft te vertellen! Ook heel goed dat je beseft dat het krijgen van hulp voor een probleem wat andere je aan gedaan hebben, iets heel anders is dan 'gestoord zijn' wat "mensen" zo te lezen ge(mis)bruikt hebben bij het pesten...

Ik wacht de rest van het verhaal nog even af. Nogmaals welkom,

Groetjes,

Jeroen

het pesten begon in de 2e klas van de middelbare school.ik heb jaren gedacht dat ik een typisch slachtoffer was voor pesten, dat ik ze uitgenodigd had met mijn houding. nu was ik ook wat verlegen, waren er problemen thuis waardoor ik daar vaak in gedachten was (vader ongeluk, moeder overspannen) en was ik gewoon minder bezig met kleren en muziek. maar een echt slachtofferhouding had ik toch ook niet.
ik had zat vrienden gehad op de basisschool. ik was vrij open met dingen vertellen (naief misschien?). in de eerste klas had ik ook een goede vriendin gekregen, had wel contact met de rest van de klas. het populaire meisje was ik niet, dat was en is ook geen geschikte rol voor me. ik was en ben meer degene die aan een aparte positie in een groep inneemt, op ontdekkingstocht, een observeerder. gewoon mezelf. vrij rustig, soms een grappenmaker, soms serieus, soms dromerig teruggetrokken. dat heb ik nog steeds in groepen, vanaf de achtergrond gewoon prettig aanwezig in een groep. dat stille is wat minder geworden, ik durf meer mezelf te laten zien, maar in wezen hetzelfde als ik toen was.
in die tijd was ik ook op ontdekkingstocht naar mijn lesbisch zijn. het was heel normaal voor me om op meiden verliefd te worden. maar daarna moet je het nog verder accepteren. ik was ook in gesprekken met anderen er al een beetje mijn weg in aan het zoeken (zeggen dat je niks wil met jongens), hoewel ik er voor mezelf en anderen nog niet voor uit kwam dat ik op meisjes viel. gewoon heel open erover, aan het experimenteren wat ik nou van jongens vond.
in de 2e klas was er een nieuw meisje in de klas gekomen. het pesten begon heel langzaam aan. zij en nog een meisje, en 2 jongen. de 2 jongens waren denk ik aan het uitproberen hoe ver ze met me konden gaan (meer op de grens tussen plagen en pesten). waren ook op een wat bedreigende manier nieuwsgierig naar wat ik van jongens vond. hen neem ik ook niks kwalijk. als ik er wat over gezegd had dat ik het echt niet prettig vond wat ze deden, hadden ze waarschijnlijk opgehouden. de meisjes waren echt gemeen. ze hebben me systematisch de grond ik lopen trappen. het begon met mijn muzieksmaak (luisterde nog naar kinderen voor kinderen en willeke alberti, het eerste is nu weer populair in mijn vriendenkring, het laatste kwam door de muzieksmaak van mijn ouders) daarna dat ik stonk en dat ik nooit onder de douche ging (mag je een keer fouten maken in het begin van je pubertijd zonder dat mensen er maanden over door blijven zeiken??), daarna waren mijn kleren stom, op het laatst gingen ze zover dat ze door de klas riepen dat ik lesbisch was en naar een lerares gingen vertellen dat ik verliefd op haar was (wat niet zo was). ik deed niks, nooit er met iemand over gesproken. de leraren deden niks, zeiden niks, aan het eind van het jaar eentje gelukkig wel die nooit de ergste pesterijen in haar les had gezien overigens. thuis was ik veel teruggetrokken op mijn kamer en op de zolder van de schuur, sneed mezelf totdat ik bedacht dat ik ze niet mocht laten winnen (pas veel later er weer mee begonnen, maar tijdens het pesten er zelf resoluut mee gestopt). ik was veel buiten mezelf (dissociatie), op de zolder van de schuur speelde ik dat ik iemand anders was. dat hielp me om die tijd door te komen. het pesten over mijn lesbisch zijn was voor mij heel bedreigend, ik ging het als abnormaal zien en gevaarlijk.
in de 3e klas was het pesten afgelopen toen ik in een leukere klas terechtkwam. wel werd ik regelmatig in de gang nageroepen door een groepje jongens dat ik een varken was. ik kreeg meer vrienden, begon weer meer mezelf te zijn, langzaam begon mijn gevoel voor eigenwaarde terug te komen. wel waren er periodes dat ik erg depressief was, niet meer verder wilde leven. ik denk dat ik mijn leven gewoon weer had opgepakt als ik niet echt lesbisch was geweest. dat begon steeds meer naar boven te komen en zich uit te kristalliseren. ik kwam bij de vertrouwenspersoon terecht tijdens een depressieve periode. in de 4e klas na een aantal gesprekken kwamen we erop dat ik verliefd was op een meisje. toen ging het in een sneltrein vaart, eerst zelf veel meer geaccepteerd dat ik lesbisch was, daarna aan mijn ouders verteld die er goed op reageerden. een paar maanden later een opdracht voor een vak laten lezen aan mijn vrienden bij wijze van coming-out. bij dat vak het ook in de klas verteld, ook omdat ik liever open erover was, dan konden ze me weinig maken met pesten dacht ik. gelukkig reageerde iedereen er goed op. daar was ik erg blij mee.
alleen had ik de pech in een christelijke omgeving te zitten (binnen de biblebelt voor wie dat wat zegt). al vlug erna begonnen een aantal evangelisch vrienden aan een bekeringsmissie. het ging van een eerlijke open discussie naar geniepig me in elkaar trappen omdat ze niet konden winnen. ik hield niet genoeg van god, dat ik niet wilde genezen, ik deed alsof ik lesbisch was omdat ik aandacht wilde, ik had niet genoeg zelfvertrouwen om met jongens om te gaan, had geen goede band met mijn vader. allemaal niet waar trouwens. alles werd er bijgesleept om maar de bewijzen dat ik zou kunnen genezen en dat het me aangeleerd was. daarna hebben ze me ook als een baksteen laten vallen, ik was ineens de helft van mijn vrienden kwijt en mijn vertrouwen was teveel beschadigd om de anderen dicht bij me te laten komen.
het heeft me zo ongelooflijk veel pijn gedaan, ondanks dat ze jaren later hun excuses hebben aangeboden. ik draag de pijn ervan nog dagelijks mee. eerst het pesten en dit erover heen terwijl ik zo blij was met mijn nieuwe vriendschappen. de jaren erna ook niemand dicht bij me laten komen, hing er een beetje bij. pas toen ik ging studeren kwam ik meer tot mezelf, eigenlijk net als in de 3e klas. ik kreeg weer vrienden, ik kon me weer openstellen. mijn lesbisch zijn was in de stad waar ik nu woon geen enkel probleem. ik ben verder gegaan en dacht het verleden letterlijk en figuurlijk achter me gelaten te hebben. totdat het een paar keer weer helemaal mis ging. eerst vooral verstandelijk verwerkt. ging weer goed en op stage weer helemaal mis. nu pas ben ik het emotioneel aan het verwerken. het doet heel veel pijn en alle oude wonden liggen weer open, maar stapje voor stapje kan ik dingen een betere plek geven. ik denk dat het uiteindelijk beter is. die pijn zat eerst diep weggestopt. je kan dan wel verder gaan, maar het bleef nog altijd zitten.
ik heb een jaar niet gestudeert of gewerkt (loop nu stage in de gehandicaptenzorg, omdat ik iets anders ben gaan doen), heb al 2 jaar therapie. veel bijgeleerd door die periode. zelfs in het diepe dal waar ik de laatste jaren doorheen ben gegaan op ontdekkingstocht geweest. ik beschouw het maar als een financiele schadevergoeding (anders was ik allang aan het werk geweest, nu moet ik nog een jaar of 2 en heb geen idee hoeveel therapie kost) van een maatschappij die pesten toelaat. dat geeft enigszins compensatie. ook omdat ik er sterker uit ga komen, uit deze periode. toch had ik liever een normaal leven gehad en dat hebben ze me afgenomen.

Hoi Angela.

Knap van je dat je verhaal verteld hebt. Ook grote klasse dat je nu in therapie bent!

Ik zelf heb nu net ook een intakegesprek met een psycholoog gehad, en ben doorverwezen naar een andere psycholoog. Maar hij weet nog niet wat ik mankeer dus er volgen straks weer gesprekken.

Angela, heel veel succes!

groetjes, joyce