Hoi hoi
Ik heb me net voorgesteld en beloofd dat ik mijn verhaal zal doen. Dus laat ik dat maar gelijk doen, dan heb ik dat maar vast gedaan.
Momenteel zit ik al vanaf eind september 2005 in de ziektewet.
In eerste instantie omdat ik overspannen was/ben. Omdat mijn moeder's ziekte en mijn verleden me helemaal uitgeput hadden.
Nu zit ik nog thuis omdat ik al jaren rond liep met een depressie, die ik zo goed als het ging verborg voor iedereen, inclusief mijn ouders.
Mijn ouders kwamen er achter toen ik eind september begin oktober een poging heb gedaan om een eind aan mijn leven te maken. (gekke actie)
Ik zat toen al in therapie, en ondanks dat heb ik het ook voor mijn therapeute verborgen kunnen houden.
Na al die jaren therapie-en cursussen, tips enz enz. Besloot ik in september pas het hele verhaal er uit te gooien. En nu pas begrijp ik dat voral het verleden, mijn probleem was. En dat zo lang ik mijn pest verleden niet verwerk ik nooit mezelf zal accepteren, en dus ook nooit gelukkig zal zijn.
Het pesten begon eigenlijk al op de basis school.
Eigenlijk gelijk toen ik na een verhuizing in groep twee terecht kwam. De eerste dag al waren er kinderen die niet naast me wilden zitten, omdat (vonden zij) ik rare ogen had.
In die tijd loensde (scheel kijken) ik erger met mijn rechter oog als nu, als een gevolg van een lui oog. Ik moest dus ook met de beroemde pleister op mijn oog rond lopen. Ook was ik erg ziekelijk en zag er dus ook nooit echt gezond en uitgeslapen uit.
In groep twee viel het eigenlijk wel mee...
Tot groep drie en een meisje mij de schuld gaf van naast het toilet plassen, en de lerares (die toch al een hekel had aan mij) mij dus voor straf op mijn knietjes de toilet liet schoonmaken en dweilen en de hele klas/school het kon zien.
Daarna werd het steeds erger.
Van negeren, buitensluiten,uitschelden, in elkaar slaan tot liegen verzin het maar.
De basis school heb ik dus ook nooit echt leuk gevonden. In die tijd leefde ik in een soort van fantasie wereld waarin ik mijn eigenverhalen en vriendjes verzon.
Gelukkig waren er twee meisjes met wie ik wel kon spelen...
Ik werd in groep zeven als eerst ongesteld (erg vroeg...) en ik had toen al borsten enzo...dus toen was ik echt een paria van de school.
Met een daarvan ga ik nog steeds om en we noemen elkaar nu zussen omdat we al zoveel lief en leed gedeeld hebben.
Op de middelbare hoopte ik van de ellende af te zijn, vooral omdat ik mezelf anders op wilde gaan stellen. Maar ik zag al snel in dat dat geen oplossing was.
Nou dat was nog erger... geloof me pesten op de middelbare vind ik erger als op de basis school omdat het nu achterbakser ging...
Ik was eeuwig de pispaal... spullen van me stelen, uitschelden, werkstukken jatten waar ik maanden aan gewerkt had en ze later terug zag met de naam van een ander erop. mijn pakjes limonode lekprikken en terug stoppen in mijn tas...Gymkleding in/onder de douches gooien... mijn eten pikken om er mee te voetballen chanteren afpersen enz enz... Gelukkig waren ze wel zo slim om niet te slaan...althans als ze sloegen gebeurde het zo dat volwassenen er tijdens en na afloop niks van zagen...
Toen begon ik me vaal al kl*te en zwaarmoedig te voelen en vroeg ik me vaak af waarom ik hier op aarde was, omdat ik toch nooit iets goed kon doen.
In die tijd heb ik mijn eerste gekke actie bijna uit gevoerd... Zie eerste stukje boven aan. Maar voor mijn ouders heb ik het niet uit gevoerd.
Het laatste jaar van de middelbare heb ik in redelijke staat doorlopen omdat een ander tot pispaal werd gebombardeerd...
Ik ben na de middelbare gaan werken met het idee dat alles wel opgelost zou zijn...
En idd het pesten hield op maar het gebruiken niet.
Vrienden deden of ze vrienden waren totdat ze een ander vonden die leuker was en werd ik dus keihard aan de kant geschoven...
Op het werk had ik met mijn baas constand gezeik... en de meeste collega's blijf ik mijlen bij uit de buurt omdat ik ze voor geen meter vertrouw, en ze roddelen bij de vleet.
Vrienden heb ik dus niet meer echt... Op twee/drie na.
En momenteel probeer ik mijn verleden te verwerken... en aan mijn toekomst te werken. En na zeven maanden begin ik eindelijk vooruitgang te boekn...
En toen vond ik dit forum.
Dus heb ik me aangemeld omdat mijn therapeute heeft gezegd dat zolang ik het pesten niet verwerk ik altijd op dit punt blijf hangen.
Ik heb nl tengevolge van het pesten geen zelfvertrouwen meer, weinig vrienden geen eigenwaarde en wantrouw ik alles en iedereen in de buitenwereld...
ik hoop dat het, een beetje leesbaar is gebleven... en dat het niet al te lang is geworden hihi...
Groetjes Glow.