Beste mensen, ik heb een vraag aan mesne die nu of vroeger een slachtoffer zijn geweest van pesten. Ik wil graag weten of jullie je ooit zo radeloos en wanhopg gevoeld hebben, dat jullie dachten dat geweld (mishandleing of erger nog moord) de enige uitweg was om aan het pesten te ontsnappen. Met andere woorden is he tooit bij jullie voorgekomen dat jullie aan niets anders konden denken dan de desbetreffende treiteraar zodanig toe te takelen ofwel vermoorden.
HEt is erg gemakklijk om geweld te veoordleen mar als ik denk aan hoe ik vroeger en nu gepest ben kan ik steeds meer sympathie en begrip opbrengen voor terrorisme en grof geweld, zoals schietpartijen op de highschools in amerika.
Ik begrijp de wanhoop van mensen die voortdurend bespot en beschuldigt worden, en ik denk dat gewelddaden altijd zullen blijven bestaan zolang mensen denken dat ze met het bespotten en vernederen van mensen weg kunnen komen.
Ik haat mensen die die un frustraties negative zelfbeelden gevoel van minderwaardigheid op anderen trachten af te wentelen.
Ik ben nu op het punt aanbelandt dat ik dit niet langer meer kan dulden en er genoeg van heb om er altijd boven proberen te staan.
Ik ben dan ook van plan om enkelen mensen flink toe te takelen of te mishandelen, omdat ik het simpelweg niet kan accepteren dat mensen weg komen met het bespotten en treiteren van mensen.
Voortdurend heb draai ik scnerios in mijn hoofd af, waarbij ik mensen die mij pesten of gepest hebben vermoord, een jerrycan benzine over ze heen gooi en die mensen in brand zet, of dat ik alle gaskranen openzet en het huis laten exploderen, of dat ik ze door hun hoofd schiet of da tik ze keihard in elkaar sla.
NAtuurlijk zal ik dit nooit in het echt kunnen doen.
Ik denk dat geweld in de samenleving puur en alleen haar verdorvenheid reflecteert, een scherpe veoordeling van geweld, is dan ook het projecteren van bepaalde disharmonie met jezelf en je omgeving op de pleger van geweld.
Niemand kijkt ooit naar de achterliggende reden, en direct wordt er geexcalmmerd dat geweld van dusdanige proporties nooti en te nimmer gepleegd mogen worden. Maar ik denk dat blijk van onbegrip en veroordeling altijd tot nog meer geweld zullen leiden. Zolang mensen niet in staat zijn verantwoordelijheid te nemen voor hun eigen wangedrag , ze de geweldadige consequenties dan ook moeten aanvaarden.
Het afreageren van je eigen frustraties op anderen, ipv van ze te onderkennen is het meest verwerpelijke wat er is.
Het is zo opvallend hoe mensen altijd de makkelijke uitweg kiezen door een zondebok uit te kiezen en de schuld buiten zichzelf leggen. HEt afwentelen van de eigen fouten en frustraies op anderen, vaak pesten mensen anderen op dezelfde manier waarop ze zelf zijn gepest. De snerende kritiek is vaak neits anders dan onbewuste zelfrefelctie, maar mesnen zijn hier zo enorm blind voor.
En op het mometn dat je dit tegen mensen zegt dan vliegen ze je aan of verheffen ze hun stem.
En zelfs als je ze bewust maakt hiervan en ze onderkennen het en gevne ht toe dan is het vreemd dat ze vervolgens een dag later gewoon weer doorgaan met hun gedrag.
HEt rechtsstelsel vandaag de dag is niet langer gebaseerd op boetedoenng maar op preventie, dit leidt ertoe dat steeds meer mensen het recht in eigen hand nemen en zodoende geweld gebruiken jegens diegenen die hen onrecht hebben aangedaan.
Schietpartijen en zinoosgeweld zijn een teken dat er in onze maatschappij teveel getolereerd wordt,.
Ik begrijp het dat de joden vandaag de dag zo har dterugslaan en de rest van de wereld aan hun laars lappen, ik begrijp het dat moslims erreuraanlagen plegen, ik begrijp he dat een groep antilianen een skinhead in elkaar trappen en andersom ook.
Ik zelf werd door mijn ouders opgevoed als een wereld burger odmat mijn beide ouders uit andere delen van de wereld kwamen, mij is geleerd onbevooroordeeld te zijn universe waarden te implenteren in je dagelijkse leven, iedereen te zien als een mensen een wereldbruger, de wereld te zien als 1 singualire bewustzijn .
Met dit soort idealen ben ik grootgebracht, maar ik merkte vanaf mijn jeugd dat de rest van wereld hier geen kaas van had gegeten, voor de balnken was ik een allochtoon en voor de allochtonen was ik een verader.
Je wordt gemakklijek gestereotypeerd en veroordeeld.
HEt is soms onvoorstelbaar hoe de grootste vijandne ineens de beste vrienden kunnen worden, en andersom,. Als iemand die mij ooit treiterde naar me toe zou komen oprecht zijn excuses zou aanbieden, en sympathie zou tonen zou ik nooit meer in mijn hoofd halen om zo iemand toe te takelen. Ik hou er niet vna om anderen naar beneden te halen, het geeft mij geen voldoening of satisfactie om te zien hoe anderen lijden. Want zdta zou betekenen dat je van binnen ook lijdt en er plezier aan bleven maakt je eigne lijden slechts groter.
Dit zijn dignen die ik theoreitsch welb egrijp maar in het ech tin het moelijk toe te passen, je barst van ziedende woede, je gedachtne kenmerken zich door een drang allesvernietigend door de wereld te trekken die pestkoppen eens flink aan te pakken te verminken of toe te takelen. Ik probeer er boven te staan en ik probeer me er niets van aan te trekken, maar de woede wordt steeds groter en groter.
Vergeving is gemakkelijk in combinatie met het besef ddat je van anderamns problemen niet jou probleem zijn. Als je beseft dat zij dit doen vnauit een diep geovel van ontevredenheid en miseré is, is het gemakkelijker ze te vergeven.

hmm interessante vraagstelling, ik heb er zelf geen ervaring mee, dus ik kan je niet helpen, maar ik wed dat anderen hier dat wel kunnen

Ik heb heel vaak gedroomd dat ik mensen 'een kopje kleiner' zou gaan maken. Maar zodra ik bij die mensen in de buurt kwam, werd die angst weer zo groot voor die mensen dat er van al die voornemens nooit iets overbleef. Ik wist dat ik het fysiek zou kunnen ik wist dat als ik mijn kracht tegen hun zou gebruiken ik met gemak zou winnen, maar de angst voor die pijnlijke woorden waardoor een 'overwinning' direct zou worden omgedraaid in een feitelijk verlies, heeft me altijd verlamd.
Ik denk ook niet dat het een oplossing was geweest tegen het pesten en het gevoel van kracht maar zeer tijdelijk. Het zou mijn beeld van mens zijn behoorlijk beschadigd hebben. Voor mij doet een mens per definitie een ander wezen geen bewuste pijn. Dat onderscheid mij van de pesters en stelt mij in mijn mens zijn boven de personen die pesten.

Ik geloof echter wel dat indien iemand op me ingepraat zou hebben en extremistische gedachten over me heen zou hebben gespuid dat ik er bevattelijk voor zijn geweest.
In mijn situatie was ik zo op zoek naar aansluiting en erkenning dat iedere weg mogelijk was geweest. Ik denk dat het voor veel meer pestslachtoffers zo zou zijn.


Ik heb ooit ergens gelezen (weet echt niet meer waar) 'de mate waarin een maatschappij voor zijn zwakste medemens zorgt, is de mate waarin een maatschappij beschaafd is'
In een oog om oog, tand om tand maatschappij waar de recht van de sterkste (rijkste) beschermd is en de rest maar zijn recht moet proberen te behalen is beschaving dus best ver te zoeken.
Het lijkt dat de sterkere steeds sterker worden en de zwakkere steeds zwakker, maar dat komt volgens mij doordat steeds meer mensen vergeten sociaal te zijn. Hoeveel mensen gaan nog wekelijks iets aan vrijwillers werk doen. Hoeveel mensen rapen een papiertje dat naast de prullenbak op en gooien het erin. Hoeveel mensen bellen direct de politie als er bij de buren voor de eerste keer de muziek iets te hard staat.
Omdat we in onze maatschappij dadergerichte straffen geven lijken deze er laag uit te vallen. Maar in het verleden kwamen mensen uit de gevangenis en gingen ze een traject in waarin ze geholpen werden. Tegenwoordig is het enige wat daarvan over is dat ze zich een keer per week moeten melden op een kantoortje en vertellen wat ze die week allemaal gedaan hebben in de eerste paar maanden en vervolgens moeten ze het maar uitzoeken met een uitkering.
Door het afschaffen van de redelijk goedkope trajecten moet men nieuwe dure gevangenissen bouwen, zijn er meer rechters nodig, moeten er meer agenten zijn, etc. Een cirkel waar onze regering voor gekozen heeft toen ze de ogenschijnlijke bezuiniging doorvoerde in de dader begeleiding en waarvan we dus nu allemaal de prijs betalen.


en geweld, ach, je kunt er een frustratie mee kwijt, maar het gaat er zeker niet mee weg en nodigt alleen maar uit tot meer geweld en alles wat erbij hoort.

Ik kan t je nog sterker vertellen, ik heb ooit aan de conrector toestemming gevraagd om een van die etters in elkaar te slaan. En nog gekregen ook! Dus toen was ik werkelijk heel dicht bij de doorbraak, de explosie en wist ook niet meer hoe anders nog te doen. ik heb uiteindelijk niemand in elkaar geslagen hoor, gelukkig niet. ben ook niet trots op t feit dat ik de plannen wel heel concreet had. wel op t feit dat ik sterker ben geweest.

Het gevoel kwam bij mij niet van de ene op de andere dag, het was de spreekwoordelijke druppel. Eigenlijk was die al twee keer eerder geweest. de eerste keer dat ik ben gaan slaan was een Duitse les in havo 4 (november 99 denk ik) geen leraar in het lokaal, die zat in de hal mondelinge tentamens af te nemen en dus in het lokaal... nou ja dat valt te raden, samengevat vlogen de propjes elastiekjes enzo om mijn oren. een van die elastiekjes kwam recht in mijn gezicht en dat voelde niet bepaald lekker. het enige dat ik toen dacht was niet reageren, rustig blijven en tot tien tellen. 1 keer tot tien 2 keer, drie keer, 4 keer. rustiger werd ik niet, en het volgende moment stond ik aan de andere kant van het lokaal, met de vingers van een van die jongens in mijn handen, ik laat hem los en loop het lokaal uit. dwars door t mondelingen tentamen heen. mijn tas meegenomen, naar de wc's. op dat moment werd ik bang van mezelf. ik wist niet wat ik gedaan had. Alleen dat wat ik deed niet ik was. ik ben niet iemand die slaat, ben geen vechter, en ik had toen dus iemand pijn gedaan. en het allerergste was, ik wist echt niet wat er in de tussentijd gebeur was. ik heb dat aan iemand nagevraagd, die kwam na de les naar me toe met de woorden nou van *** heb je voortaan geen last meer, je heb hem goed aangepakt. En mijn vraag was meteen, t klinkt misschien raar maar wat gebeurde er eigenlijk? ik schijn eerst rood geworden te zijn, daarna eng wit, naar die tafel toegelopen te zijn, hij zat er vlak achter en nogal te grijnzen, ik heb geroepen niet lachen en zijn tafel in de ribben geduwt te hebben, en daarna dus *** aangepakt te hebben, in een combinatie van schreeuwen en tussendoor zijn handen in puin geknepen te hebben... Nooit meer iets via de schoolleiding of leraren van gehoord. de eerste keer dat ik rechtstreeks geweld gebruikte, en toen kon ik er weer even tegen, een korte iets rustiger periode, maar na enige tijd was t pesten weer even erg als altijd.

Toen kwam de tweede keer dat ik voelde dat een dergelijke situatie komende was. april 2001 havo 5 inmiddels, bijna centraal examen. het was toen pauze. een van de boys komt naar me toe, spuugt recht in mijn gezicht en zegt, dit wilde ik al een tijdje doen. en er knapte iets ik werd heel kwaad en voelde dat ik hem iets aan wilde doen, met mijn laatste zelfbeheersing draai ik me om en loop naar de wc's. de muren van de wc hebben een zware tijd gehad... gebruik water om mijn gezicht te wassen en hoop rustig te worden... Dat werkte dus nauwelijks. een ander meisje zit al op de wc's (zij moest gewoon naar t toilet hoor) ziet mij en vraagt goh ben je ziek ofzo. ik ken haar vaag, we hebben ooit samen een toneel project gedaan, en wat me bezielde weet ik niet maar ineens legde ik mijn hele situatie voor, en eindig met ze gaan er allemaal aan ik kan dit niet meer. ze is een van de eerste die me volledig gelooft. en ze zegt van waarom ga je hiermee niet naar de conrector, je doet straks examen, en het is misschien goed als hij van te voren weet wat er te gebeuren staat. Iets te verliezen had ik niet meer, dus ik nog immer even kwaad naar de conrector, hij was pas ruim 2 uur later in zijn kamer. en dit gesprek herrinner ik me nog woordelijk omdat het zo enorm tekenend is voor de school. in ieder geval aan hem mijn situatie uitgelegd, geeindigd met de woorden: "ik weet dat het nu niet lang meer duurt en ik sla door, letterlijk en figuurlijk, wat er dan gebeurd weet ik niet, ik wil het ook niet weten, ik weet alleen wel dat ik dan niet meer voor de gevolgen in kan staan."
de reactie van mijn conrector, nou dat je gaat slaan keur ik af, dat je het aangeeft vind ik wel goed, en als je gaat slaan, mijn zegen heb je.

Dat was alles.

Het enige dat die man deed was zijn zegen meegeven om iemand in elkaar te slaan. Daar kun je het dan mee doen op het moment dat je aangeeft dat je dus de boel niet aankan, dingen gaat doen waarvan je weet dat ze fout zijn, en in plaats van eindelijk actie te ondernemen krijg je weer niks... Tekenend voor de school, horen zien en zwijgen. alles weten niks doen.

Ik weet niet of dit het soort antwoord is dat je met deze topic verwachtte? Ik herken je gevoel, het enige dat ik je wil meegeven is hou je kop erbij. Doe geen dingen waar je later spijt van krijgt, al ben ik na bovenstaande niet de persoon die het recht heeft dit te zeggen... En bovenstaande is het eerste en het laatste wat ik over die situaties gezegd heb, ik ben er niet trots op dat het zo gelopen is. Zo ben ik niet. Ik ben niet iemand die gaat slaan. Slaan is zwakte.

Ja tja, interresante reacties allemaal. Ik moet zeggen dat ik wel weet dat geweld in feite niks oplost, maar ik kan me wel identificeren met mensen die zich enorm bedreigd en vernederd hebben gevoeld, en zodoende ook geen andere uitweg meer zagen.
Wat het met mij was was voornamelijk het feit dat ik overal waar ik kwam het gevoel had belachelijk gemaakt te zijn, een bepaald gevoel van afwijzing.
Omda tik schijnbaar ongeinterreseerd en afwezig overkwam.
Ik straal waarschijnlijk een bepaalde depressiviteit uit, ik haatte het bijvoorbeeld als mensen op straat op een nogal bespottende wijzetegen me zeiden '' alles goed vriend ?!?!?!'' Als ik ze dan een blik gaf van donder op of ik sla je helemaal in elkaar werd dat beantwoord met nou je hoeft niet zo vijandig te doen.
Mensen denken bij pesten vaak aan de lagere en middelbare school, maar vergeten daarbij vaak dat het daarna als je bijvoorbeeld gaat studeren of werken niet ophoudt. Onder studenten schijnt het ook enorm veel voor te komen maar het het wordt onder het mom van studikositeit weggebagataliseert. Ook op de werkplek schijnt het enorm veel voor te komen, vaak op een iets meer subtiele manier. Binnen traditionele studentenverenigingen is het heel erg, vaak nog erger dan de middelbare school, pesten wordt niet pesten maar feuten.
Het draait alleen maar op elkaar op de sociteit verbaal of psysiek te lijf gaan, het draait voornamelijk om het vernederen van andere mensen, populair heet niet populair maar prominent. Zo heb je je prominente clubjes die zich verheven voelen boven minder prominente clubjes, ouderejaars die het izch permitteren jongerjaars hardhandig aan te pakken, en ik praat niet over de ontgroening ik heb het over hoe het er aan toe gaat wanneer je lid bent.
HEt is een totaal andere wereld waar gewone burgerlijke fatsoensnormen en sociale omgang gewoonweg niet bestaan. Vaak zijn het de meest zielige mensen die het hardt zijn afgepist degenen die het meest afreageren op minder prominten of jongerejaars. Van de ene kant is dit iets om enorm af te keuren, maar van de andere kant wordt er een enorm beroep gedaan op je assertiviteit, het is imeers de bedoeling dat je je zodoende ontwikkelt tot een sterke persoonlijkheid op het moment dat bijna klaar bent met studeren.
Maar het is inderdaad zo dat in huizen, disputen en jaarclubs bepaalde treiterijen aan de orde van de dag zijn.
Ik persoonlijk was al enorm depressief toen ik ging studeren, na een enorme eenzame periode in mijn leven, ik had namelijk helemaal geen vrienden, dacht ik dit te kunnen oplossen door bij een studentenvereniging te gaan en een dispuut te gaan, maar odma tik nu eenmaal enorm depressief en anti-sociaal was was dit geen succes achteraf gezien ha dik maar beter gelijk kunnen stoppen, maar voor mij was het verlangen naar een vriendengroepen het een bepaalde identiteit zo groot dat ik bereid was alle shit te doorstaan. Ik had eignelijk beter gewoonweg goede psychologische hulp moeten zoeken, maar om 1 of andere reden heb ik hier altijd vanaf gezien, de drempel was te groot.
Ik was te depressief en dat belemmerde mij in mijn sociale leven, ik kon gewoon geen blijvende vriendschappen opbouwen, het bleef altijd maar bij oppervlakkige gesprekken, continu het gevoel dat je niet leuk gevonden wordt continu het idee dat je achter je rug om bespot wordt. Ik weet niet wat he tmet mij gedaan heeft alleen is op dit moment mijn leven echt een puinhoop, mijn studie loopt niet, financieel gaat het ok slecht omdat ik nog niet met geld om kan gaan.
Sta continu op gespannen voet met mijn dispuutsenhuisgenoten die mij voortdurend treiteren en buitensluiten. Maarja een studentenvereniging verlaten is niet niks, het is toch iets waar je tijd en energie in hebt geinvesteerd en waar je ook iets van terugverwacht. Anderen hebben precies hetzelfde doorgemaakt, en wentelen dat nu af op anderen. Ik weet van 1 jongen bij mij in huis bijvoorbeeld dat toen ij ooit met een meisje lag te vrijen 2 andere jongens van het dispuut gewoon zijn hoogslaper zijn ingeklommen en erbij zijn gaan zitten.
Bij iemand anders hebben ze voor de grap zijn goudvissen doodgemaakt, en het frappante dat die jongens er gewoon niets oom geven dat dit soort dingen gewoon gebeuren. Het hoort er zogenaamd allemaal maar bij. De grootste pestkop in het dispuut is ieamnd die toen hij nog een jongerjaars was, compleet vernederd is, ooit vertelde hij mij hoe erg het was dat als jongerjaars je zelfvertrouwen compleet ondermijnt wordt, en de tranen sprongen in zijn ogen. Hij wist ze nog maar net te bedwingen. Dat is nu de persoon die voornamelijk er een sport van maakt om de studententijd van anderen compleet te vergallen, terwijl heel zijn jaar inmiddels is afgestudeerd en werkt loopt hij nog 2 en 3de jaars vakken.
Voor meerdere mensen in het dispuut heeft hij het dan ook compleet geprobeerd te verzieken, het probleem is alleen dat veel mesnen tegen hem opkijken.
En hij is verbaal gewoonweg erg sterk. Maar niemand die dit inziet, hij heeft dan ook vrij veel meelopers.
Elke keer is iemand anders het pispaaltje, Ik vind het sosm zonde om te zien hoe sympathieke jongens binnen de kortste keren meegaan in het treiteren van iemand. Ik kan het gewoon niet meer volhouden, ik kan me nergens terugtrekken.
Ik woon bij die jongens in huis, wordt altijd buitengesloten, en afgezeken, en in de maling genomen, als ik mijn deur niet op slot doe dan halen ze altidj mijn kamer overhoop. wat ze ooit ook bij anderen gedaan hebben, en hoogstwaarschijnlijk ook met henzelf is gebeurd.
Wat ik zie dat dat vooral de mensen die vroeger zelf heel erg gepest zijn zich nu allemaal tegenmij keren.
Eignelijk bestaat het uit louter zwakke persoonlijkheden, Ik kan het niet meer volhouden ik wil gewoon huilen, ik wil alles loslaten, waarom doen iedereen alatijd zo ellendig tegen mij, waarom wordt ik nooi gewaardeerd of gerespecteerd doo mensen. Ik probeer er altijd boven te staan, maar diep van binnen bne ik zo kwaad, ik ben van kinds af aan altijd gepest geweest, hele vervelende herinneringen komen soms nog naar boven, voraal van pesterijen op de basischool. Eigenlijk had ik dit probleem al voordat ik ging studeren, het heeft izch hier gewoonweg herhaald.
Ik moet dit soort dingen gewoon kwijt, ik moet naar een psycholoog, ik moet er met iemand over praten, hoe vervelende pijnlijk en confronterend dat ook mag zijn. Ik wil het achter me laten. Ik wil mijn eigneleven beheersen.
Ik moet gewoon positieve mensen om mij heen hebben.

Shit, wat zit je in een ellendige situatie - en al zo lang.

Ik denk dat je zo snel mogelijk uit dat dispuut en uit dat dispuutshuis weg moet gaan, uit die situatie komen. Probeer hulp in te schakelen, zowel voor het vinden van een nieuwe woning/kamer als voor het verminderen van de pijn en eenzaamheid. Ik weet niet welke mogelijkheden er zijn op de opleiding die je volgt (studentendekanen en dergelijke), maar algemeen maatschappelijk werk zou je, denk ik, altijd verder moeten kunnen helpen.

Heb je 'bondgenoten', mensen bij wie je terecht kunt, al is het maar voor practische zaken of een gezellige avond om 'op te laden'?

Dit was de eerste uitspraak waaraan ik dacht na t lezen van je verhaal.
Mijn advies is neem dus je eigen beslissing en hak de knoop door, zodat je daarnaar kan handelen. Ik kreeg aan de ene kant het idee dat je wil blijven, misschien wordt het nog beter, en aan de andere kant wil je zo niet verder. Ik zou zeggen, neem voor jezelf het besluit is de prijs die ik nu betaal het waard om zo door te gaan en het misschien nog beter wordt? en anders weg daar. zoek lekker een andere studiestad, en start daar opnieuw, als je dan toch moet verhuizen, dan kan t net zo goed verder weg, genoeg studentensteden in nederland!


(editje syl: heb even je quote-tags aangepast, ze doen het wel als je ze met [/] doet in plaats van met </>)

IK heb een beslissing genomen, en heb besloten te vertrekken.
HEt is simpelweg gewoon niet vol te houden om in een studentenhuis te wonen,
met mensen die zich voortdurend tegenover jou misdragen. Mensen die eigenlijk je vrienden zouden moeten zijn.
HEt is dan ook niet aan de gehele groep te wijten, maar slechts aan enkele mensen. Ik dnek dat het niet uitmaakt waar je zit, of het het nu de basischool, middelbare school, het werk, of een groep studenten en/of jongvolwassenen betreft. Dezelfde groepsdynamiek kom je overal ter wereld tegen.
Elke vriendengroep heeft wel een zondebok, op elke werkplek is er altijd iemand die voortdurend in de zeik genomen wordt. Elke familie heeft wel een zwart schaap. Altijd zie je dezelfde sociale structuur, een leider, die diep van binnen heel ongelukkig is, een stel meelopers die bang zijn zelf in de pishoek te komen, en een zondebok, die voortdurend psychische klappen krijgen.
Vaak zie je dat mensen die de neiging hebben anderen te kleineren, het heel slecht trekken op het moment dat een pispaaltje ineens zelfverzekerd en assertief wordt. Het wangedrag van zulke leiders kan soms sadistische proporties aannemen en de groep meelopers zal daar automatisch in meegaan, en alles op alles zetten om jou weer in die pishoek te krijgen.
Zelfs mensen die op een gegeven moment het slachtoffer beginnen te steunen, zullen ook op een bepaald soort manier bestraft worden, omdat op dat moment de op dat moment de sociale structuur dregit op te houden te bestaan, de rollen veranderen. En elke groep gebeurt dit, en de mensen met een machtspostie zullen altijd trachten die macht te behouden, en elke dreiging neer te slaan.
Dit gebeurt op alle niveaus, van 2 man die een bepaalde sociale verhouding hebben ( sterkere/zwakkere)to aan staten onderling.
Omdat mensen afzonderlijk, en groepen in hun geheel de zelfconfrontatie niet aandurven, zullen ze altijd een zondebok zoeken en naar beneden schoppen.
Op alle niveau's gebeurt hetzelfde het komt alleen op een andere manier tot uiting.
Ik heb veel nagedacht over de achterliggende pscychologie van pesten, en ben tot de conclusie gekomen dat het niet ligt aan de gepeste maar aan de hypocriete groep. De gepeste wordt als het ware in het nauw gedreven, onzeker gemaakt, en vervolgens op zijn onzekere houding afgerekent. Dit naar beneden schoppen, belachelijk maken, intimideren, anders gezegd gewoonweg pesten schept voor een groep zwakke persoonlijkheden een bepaalde sociale stabiliteit, des de minder zelfbewust en daarmee ook meer onzeker, des de groter de drang om te gaan intimideren. Deze intimidatie kan heel subtiel tot uiting komen, zoals bevoogdend en corrigerend optreden met de bijbehorende rechtvaardiging.
Ik heb ooit een briljant artikel gelezen over de psychologie achter het rechtvaardigen van fysiek dan wel psychisch geweld.
Het is werkelijk waar verbazingwekkend als je ziet wat mensen wel niet kunnen bedenken om hun wangedrag of geweldpleging te rechtvaardigen.
Ik schrijf dit om anderen mensen en met name mensen die het slachtoffer zijn pesten, in te laten zien dat het niet aan hun ligt, er is niets mis met die mensen, helemaal niets. Het zijn vaak hele oprechte, aardige en sociale kinderen, die het slachtoffer worden van het wangedrag van sadistische, zielige personen.
In mij is op dit moment een tweestrijd gaande, naemlijk het volgende ;
van de ene kant probeer ik er altijd boven te staan, met behulp van bepaalde psychologische kennis inzicht verkrijgen in het gedrag van die mensen, in te zien het hun probleem is en niet mijn probleem, en vervolgens probeer ik het weg te negeren, ik heb namelijk moeite om me assertief op te stellen, en probeer eigenlijk op deze manier een confrontatie uit de weg te gaan. Op het moment dat je het wegnegeert hou je denk ik mensen gewoonweg een spiegel voor, en zoals ik al eerder zei, zullen mensen om de zelfconfrontatie uit de weg te gaan tot gedrag overgaan dat sadistische proporties aanneemt, en extreem intimiderend optreden. Als dit te lang doorgaat is het moeilijk om in die in het bovenstaande beschreven houding te blijven, op een gegeven moment zin je gewoon op wraak en boetdoening. Ik ben me ervan bewust dat ik niet langer over me heen kan laten lopen, en nu gewoonweg maatregelen zal moeten treffen. Dan overweeg ik vaak zelfs om bepaalde mensen te vermoorden, vaak ben ik op zulke momenten extreem kwaad, de woede die ik met een verlichte houding probeer te onderdrukken. De afwijzing en het disrespect is gewoon te onbeschoft voor woorden. Ik ben laatst zelfs naar Belgie gegaan om een wapen te kopen om die mensen te vermoorden, een kruisboog of een luchtbuks. Maar op het moment dat ik in die wapenwinkel stond kon het ik het gewoonweg niet. De gedachte aan jarenlange cel, gewetensbezwaren, de rest van je leven leven met het feit dat je iemand hebt vermoord, geen goede baan later. Ik werd me er bewust van dat zoiets je de rest van je leven zal achtervolgen, en dat allemaal omdat je op dat moment het gewoon even niet meer zag zitten, omdat bepaalde kleinzielige, non-spirituele, onwetende mensen het nodig vonden jou te treiteren en te vernederen.
Zijn die mensen het uberhaupt waard, om je druk over te maken.
Maar dan soms weer die woede naar boven, de gedachte aan die constante misdragingen maandenlang. Ik was laatst bij de arts en die vertelde me dat ik lichamelijk en geestelijk, dat lichamelijke komt ook door ongezond eten en teveel drinken, zodanig overbelast was, dat ik op het randje van een burnout balanceerde. Ik wist dat dit natuurlijk te maken had met de maandenlange treiterijen en vernederingen in mijn eigen huis, maar ik durfde dat niet te vertellen.

Over 2 weken ga ik weg, en het is nu echt compleet uit de hand gelopen, het is alsof bepaalde mensen weg volledig weg willen pesten, de mensen die mij in de eerste instantie steunden zijn tot op het bot afgezeken, en beginnen zich nu ook langzaam tegen mij te keren. Ik kan dit niet langer met lede ogen aanzien.
Ze hebbenmijn deur beklad, probeerden gisteren mijn deur in te trappen.
HEt ismoeiljk, omdat het slecht een paar mensen betreft lang niet iedereen.
Maar ik besef nu dat er maatregelen genomen moeten worden.
Het liefst via de lange arm van de wet, en als dat niet lukt het recht in eigen hand nemen.