Hoi iedereen.
Ik ben een meisje van 19 jaar. Ik woon in België, maar studeer in Maastricht. Hopelijk is dat geen probleem ofzo...
Sorry voor het lange verhaal, maar ik ben niet goed in dingen in het kort opschrijven, dan is het meestal helemaal niet duidelijk, dus ik hoop nu wel. Ik wil het gewoon even van me af kunnen schrijven, dus je hoeft het niet te lezen maar wie het toch doet, dank je wel...
Nouja, hier gaan we. Vroeger had veel vriendinnetjes. Tot ik in het tweede jaar van de lagere school kwam. Plots was ik het pispaaltje en ik heb nooit geweten wat ik toen plots fout be gaan doen. Het werd steeds erger, ik ben nooit geschopt geweest ofzo, maar als ik terugdenk aan wat ze tegen me zeiden, hoe ik mijn best deed om het niemand op te laten vallen dat ik alleen stond, dan voel ik me opnieuw even slecht als toen.
Daarna ging ik met goede moed naar het middelbaar. Maar er kwamen meiden van mijn lagere school in dezelfde klas, en het eerste jaar waren ze mijn vriendinnen. In die zin dat ze me duldden, zolang ik er niet op rekende dat ze ergens mee naartoe vroegen, zolang ik deed alsof ik hun steken onder water en hun geroddel achter mijn rug niet hoorde, en deed wat ze van me vroegen.
In het tweede jaar ging het mis. Van de ene dag op de andere hadden ze helemaal genoeg van me. En dat lieten ze me duidelijk merken. Ze gingen leugens over me vertellen en roddelen, waardoor er bijna niemand meer overbleef die nog maar met me wou praten. Ook de jongens van hogere jaren vonden het wel leuk om na te roepen hoe lelijk ik wel niet was. We hadden het financiëel moeilijk thuis en ik had nooit mooie kleren, en ik was redelijk mollig.
Toch had ik gelukkig steeds één vriendin zodat ik niet alleen hoefde staan zoals in de lagere school. Ik weet echt niet wat ik toen weer verkeerd deed, maar ook zij lieten me telkens vallen als een baksteen.
In het derde jaar hield ik het niet meer vol. Ik ging er kapot aan. Mijn vader zei me dat het mijn eigen schuld was, maar gelukkig begreep mijn moeder me en mocht ik naar een andere school.
Daar kreeg ik drie hele lieve vriendinnen. Ook daar werd ik gepest en werd er over me geroddeld, maar zij trokken zich daar niks van aan en daar ben ik hen nog steeds dankbaar voor. Maar buiten school zag ik hen nooit, daar was ik blijkbaar net niet interessant genoeg voor. Ik kreeg voor het eerst een punk cd te horen en ontdekte alternatieve kleding, piercings, enz. Maar dat maakte me bij mensen alleen nog maar erger, freakier of wat dan ook.
In het vierde middelbaar ging ik naar een kunstschool omdat ik architect wilde worden en erg van kunst houd. Plots kwam ik op een plaats terecht waar iedereen alternatief was en dezelfde interesses had. Ik bloeide helemaal open en besefte dat ik niet ik niet abnormaal was omdat ik brede broeken enzo droeg.
Ik kreeg mijn eerste vriendje.
En plots begon alles weer opnieuw. Roddels, mensen die me meden als de pest. Mijn vriendje bedroog me. Ik hield één vriendin over die depressief was. Ze sneed in zichzelf en vertelde dat dat echt goed werkte als ze zich slecht voelde.
Wist zij veel dat ik dat ook zou willen uitproberen. Vanaf toen ging het bergafwaarts. Ik begon overal te snijden, slikte een dosis medicijnen net groot genoeg om me dagen ziek te voelen, als ik maar fysieke pijn kon hebben zonder aan al die ellende te moeten denken. Ik leerde een jongen kennen die met dezelfde problemen zat en dat schepte een band. Plots zei ook hij dat hij zichzelf sneed en ik voelde me goed bij hem. Hij was alles voor me, buiten die vriendin het enige wat ik had. Mijn ouders zag ik immers nooit.
En ja, ook hij bedroog me. Ik vergaf het hem en hij bedroog me opnieuw, met drie meisjes. Het voelde alsof er iemand me een mes in mijn rug stak. Ik vertrouwde eindelijk eens iemand en dit kreeg ik terug.
Mijn ouders kwamen na een tijd per ongeluk te weten dat ik mezelf sneed. =ik moest naar de dokter, kreeg anti-depressiva die niet holpen. Gelukkig had ik nog één vriendin.
Maar omdat we allebei zo depressief waren, trokken we elkaar de diepte in. Op een avond gingen we samen stappen, we bedronken ons om ons te kunnen amuseren, ik stapte zomaar op een jongen af en het werd nog wat ook. Ik fleurde weer helemaal op. Er was gewoonweg toch iemand die van me kon houden en ik voelde me geweldig. Maar we kregen problemen en het ging weer veel minder goed met me.
Na een jaar gaf hij me een joint en vroeg of ik eens wilde proberen. En ik probeerde en vond het leuk. Als ik me nog eens slecht voelde sneed ik niet meer, maar ging ik blowen.
Daardoor kwam ik plots in contact met mensen van op school die ook wiet rookten, en hoewel ook zij me niet meevroegen na school, voelde ik me heel goed bij hen. Maar ondertussen was ik me heel erg gaan vastklampen aan m'n vriend, die op z'n beurt een heel jaloers type was die het niet kon hebben dat ik praatte met jongens. Maar we hielden van elkaar en hoewel we steeds meer ruzie kregen bleven we samen. Ik liet al mijn vrienden vallen en plots kwam aan het licht dat hij me twee jaar ervoor me had bedrogen. Mijn wereld stortte in, ik had hem al die tijd vertrouwd, had zo hard mijn best gedaan om meer afstand van hem te nemen zonder dat ik zelf vrienden had. En nu dit. Maar ik bleef bij hem, en de ruzies werden erger. Geen van ons wilde, of kon het uitmaken. Maar ik ging er kapot aan. Alles wat ik al die jaren had opgekropt door mezelf te snijden of te blowen zodat ik er niet aan dacht, kwam er in één keer uit. Ik werd superdepressief, zolang ik m'n gedachten verdrong ging het goed maar dat lukte steeds minder en als ik dan plots aan alles dacht wat er was gebeurd (pesten, overlijden van m'n twee opa's, m'n vader werd opgenomen in de psychiatrie en m'n ouders waren gescheiden) werd het me teveel en kreeg ik hyperventilaties. Het voelde me dan zo slecht dat ik geen lucht kreeg, dacht ik gek werd. echt heel eng.
Ik studeerde ondertussen af doordat ik mijn bouwplannen aftekende en spiekte bij examens. In devakantie had ik plots niets om handen en kreeg ik meer tijd om na te denken. Ik ging 2 dagen per week werken tot ik daar door m'n benen ben gezakt en niet kon stoppen met huilen. Wat meteen m'n ontslag was dus. Ik voor m'n moeder niet langer verstoppen dat er iets was. Sinds de vorige anti-depressiva had ik altijd gedaan alsof er niks was met me, ik wou haar niet teleurstellen omdat ze zo'n slechte dochter had. Ik kreeg anti-depressiva en een psychiater. Die me eerst twee weken liet zitten om op skivakantie tegaan, en een maand daarna om twee weken naar de zon te reizen. Of hij belde plots af.
Die gesprekken waren in die periode mijn enige houvast, en hij was er bijna nooit. De eerste 6 tot 8 weken nada je met anti-depressiva begint, voel je je extra rot, mentaal en ook fysiek door de vele bijwerkingen. Ik zag het echt niet meer zitten, kwam mijn bed niet meer uit. Tot er een psychologe die ik kende van uit mijn dorp me voorstelde om me te helpen. Ze maakte iedere week tot twee uur tijd vrij om met me praten, ik mocht haar zelfs s'nachts bellen als ik dat nodig had. En toen ik dat deed, wás ze er ook voor me. Ik ben haar verschrikkelijk dankbaar daarvoor. Ook de pillen gingen stilaan werken en de gesprekken gaven me veel inzicht in mezelf. Het ging stilaan de goede richting uit.
Ik ben ondertussen begonnen met een sociale opleiding en merk sinds het laatste halfjaar dat ik weer vanalles begin te verdringen. Ik heb nu een vriend, hij is ook niet zo sociaal, en op school zijn ze aardig, het is een opleiding om mensen te helpen die hetmoeilijk hebben en dat merk je. Maar in het weeknd zit ik nog steeds alleen op mijn kamer, en ja, ik durf wel alleen te gaan winkelen terwijl ik vroeger niet eens in het openbaar durfde eten omdat ik stom zou kunnen kauwen, maar ik voel me gewoon verschrikkelijk eenzaam. Die ene vriend heeft het zelf moeilijk, ik wil hem niet extra belasten. Die psychologe is bevallen en heeft geen tijd meer voor me. Ik neem de AD nog steeds, en ik blow nog steeds, maar als ik nu weer durf terug te denken aan alles heb ik dat echt nodig om mezelf onder controle te kunnen houden. Maar ik kan dit niet eeuwig blijven doen, want ooit komt er opnieuw de dag dat alles ineens komt wat ik nu opkrop en dat trek ik niet een derde keer. Ik heb eindelijk na een jaar de moed gevonden om weer te gaan studeren, heb er al mijn spaargeld in moeten steken, ik kan het niet maken om nu te moeten denken aan dingen waar ik aan zou moeten denken om alles te verwerken. Dan is alles wat ik tot nu heb opgebouwd weer voor niks geweest.
en ja, dat was mijn verhaal ik ben blij dat het af is want ik krijg het even moeilijk met alles. Daarom hoop ik dat pesters nu eens eindelijk door gaan krijgen hoe ze iemand leven ermee bepalen. Veel groetjes en sterkte aan iedereen die het nodig heeft...
B.