hey ik ben 17 jaar en ben een meisje..
dit is mijn verhaal(ik weet niet hoe ik moet beginnen dus begin ik maar zo.)
toen ik in groep 3 kwam. begon het eigelijks ze begonnen me uit te lachen en ook uit te schelden. ze wouden niet met me spelen want als je me me speelde was je net zo slecht. het werd steeds erger in groep vier werd ik vaak achter naar gefiest en werd er op mij gekwijlt door jongens die in groep 6 zaten. ik drufde dus niet snel alleen te fietsen en fietse altijd met mijn broer mee. die werd ook gepest. ik groep 5 begon het helemaal. ze schelden me uit. vooral voor dikzak, papzak, vetzak, patatzak, en lelijkerd. vaak stonden ze me op te wachten. en trapten me en sloegen. ik mocht het tegen niemand zeggen want anders werd mijn broer in elkaar getrapt. zo werd het steeds erger. ik werd depresief. ik wist niet wat er met me was. ik huilde als ik thuis was en op mijn bed lag. ik sloot me op. omdat ik niet mijn ouders recht ik de ogen drufde aan te kijken. ze hadden al zo veel aan hun hoofd. mijn broer werd al gepest. mijn vader was overspannen. op school zat ik in de pauze op de wc. ik drufde tegen niemand te praten. als ik naast iemand zat in de klas durfde ik niet te ademen. bang dat daar op merkingen over gemaakt werden. in groep 6 hadden ze trouwens ook wat anders uit gevonden. mij uitproberen.
er was een meisje die deed op eens heel aardig tegen mij. ze speelde met me en deed dingen met mij. maar toen op eens hoorde ik dingen die ik had gezegt. dat ik maar stom was en dat met mij spelen echt zaai was. ze schaamde zich voor mij en wilde niks meer met mij te maken hebben. had ze in de klas gezegt. als k mijn spreek beurt deed lachten ze me uit. meesten brak ik helemaal in huilen uit naar mijn spreekbeurt. zo ging het steeds vaker aanpappen en dan in de steek laten..
ik was niet meer mezelf. nooit. thuis niet, nergens meer. je zult denken bij je familie voel je je veilig.. ik niet. ik was bij mijn opa en oma. en ik was alleen met mijn opa. die bevestigde wat al die andere kinderen in mijn klas zeiden. hij zei. ja meisje je moet niet zo veel eten want je bent dik net als je vader, moeder en je broer. vanaf dat moment ging het steeds sneller. ik werd depressief. ik was thuis heel erg saggie. en huilde als ik alleen was. naar een paar weken was dat niet meer het ergste. ze vertelde op school dat iedereen mij hate en iedereen wou me vermoorden. en dat ze in alle gaten en hoeken zaten. ik drufde toen helemaal niet meer alleen te zijn. op mijn kamertje niet in de woonkamer niet. ik begon weer in bed teplassen omdat ik bang was.. ik had alleen nog maar nachtmerries. mijn moeder begon het te merken en ging met me naar de dokter die stuurde me door naar een psychiater. ik weet nog heel goed. dat ik in de spreek kamer zat en dat die vrouw thee ging halen. ik zat daar alleen en ik begon te hyperfentileren en te halicineren. ik zag allemaal vreemde wezens voor mijn gezicht verschijnen.. ik viel flauw. en kwam in het ziekenhuis te liggen. ik wou niet meer eten en drinken. mijn leven was kapot. naar 3 weken in het ziekenhuis in zoon ruimte vonden ze het genoeg en wilden ze weer dat ik verder ging. want naar drie weken begon ik weer te eten en te drinken. op school begon het weer ik was dik en moest me niet met de klas bemoeien. toen we op school reisje gingen moest ik mee van de leraren. de burgelijders die lachten me uit dat voelde ik zo. ik heb 3 dagen niks durven eten. daar naar was ik eindelijk van die school af en begon mijn leven op een andere school.

toen ik daar voor het eerst op school kwam. kwam ik leerlingen van mijn andere klas tegen en begonnen me uit te lachen. uit te schelden en weer mij te vernederen bij mijn klasgenoten waar ik toen bij zat. iedereen die noemde me juffrouw omdat ik de slimste van de klas was. dus durfde ook al niet meer te leren voor mijn toetsen. ik maakte expres fouten. ik stak nooit meer mijn vinger op in de klas. dat gespest op de gang ging ook door ik was dik.
naar 3 maanden had ik er genoeg van. en had dingen gehoord over afvallen en wat het snelste was. ik begon mijn vinger in mijn keel te steken. in ruim 3 maanden was ik meer dan 10 kilo afgevallen naar 6 maanden 20 kilo. en naar 1.5 jaar 30 kilo. ik woog nog maar 45 kilo. ik ben 1.75 lang. dus was veel te mager maar ik vond me zelf nog te dik. dus ging ik exstra veel sporten op het laatst was ik nog maar 40 kilo. . ik was nog dunner dan dun. jongens die gingen achter me aan alsof ik snoep was. jongens hielden van me. en als iemand me uitschold gingen jongen van het 4de op ze af. toen ik de 40 kilo was gepaseerd ben ik in coma geraakt en heb er 3 weken in gelegen. ik kon niet meer eten want daar was mijn maag te klein voor dus kreeg ik zondevoeding. ik heb 1 jaar moeten afkikken en elke week eerst naar het ziekenhuis terug. nu nog 1 keer in het half jaar. ik zit nu op mijn verdere opleiding ik word kapster. maar wat ik er van over heb gehouden is.: ik vertrouw niemand. ik voel me altijd alleen. ik voel me altijd ik en lelijk. en dit allemaal wens ik niemand toe. maar 1 vraag heb ik nog wel.wie kan me zeggen hoe ik er van afkom als je wel eens iemand begint te vertrouwen en aan die gene gaat vast kleven. hoe kom je daar vanaf. geef me een paar tips alsjeblieft.... alvast bedankt.

groetjes sterker dan ooit..

p.s ondanks alles ben ik er echt heel sterk uit gekomen. ik durf nu voor me zelf op te komen....!!!!

Hey,

Wat een verhaal zeg, dat lijkt me echt verschrikkelijk om daar allemaal doorheen te moeten zijn gegaan. Ik kan me er wel een beetje in verplaatsen, omdat ik om dezelfde reden ben gepest, maar gelukkig een stuk minder erg en minder lang.
In elk geval nog heel veel sterkte met het verwerkingsproces, want ik weet niet hoe lang het geleden is, maar ik denk, doordat je schrijft dat je jezelf nog steeds lelijk enzo vindt, dat je de periode nog wel een stuk moet verwerken.

Over de vraag die je aan het einde stelt, ik vat hem zo op:
Je hebt eindelijk iemand in vertrouwen genomen, maar je gaat je heel erg vast klampen aan diegene. Ik hoop dat ik dat goed heb opgevat.
Hoe je dat niet kan doen, dat kan door te beseffen dat die persoon niet de enige in je leven is en je ook nog meer dan genoeg andere mensen hebt of gaat krijgen die je kan vertrouwen en waar je dingen mee kan delen.
Zeker geen makkelijke oplossing, maar volgens mij wel een manier.

IN elk geval heel veel sterkte ermee

ik vind het heel fijn dat je zo met mij mee leeft.. ik vind het heel fijn dat ik het hier kwijt kan.

hartstikke bedankt(K)

@ sterker dan ooit.

Als je wil reageren op iemand die iets zegt kan dat in het topic zelf door op de knop Add Reply te klikken en dan je bericht te tikken, hiervoor hoef je niet een nieuw topic te openen.
Ik heb deze twee topics even voor je samengevoegd.

haha dankje wel.. nu ik dat weet zal ik het gebruiken.. dankjewel...kus

Dat is een behoorlijk verhaal zeg... Ik hoop dat je inziet dat pesten niets te maken heeft met wie jij bent en hoe je bent! De pesters zijn zwak, en kiezen iets "makkelijks" om jou mee om je oren te slaan..

Heel erg knap dat je het allemaal hebt durven neerzetten

Hoi!
Ik herken het !!
Ik ben al ruim 30 jaar voor lelijk uitgekafferd.
Het reslutaat is dat ik nu een schurft heb aan mooie mensen.
Misschien herken jij er ook iets van?

ik vond het wel zwaar om allemaal te vertellen maar ja.. ik wou het gewoon kwijt. maar heey wat is er met jou gebeurt dan brutaal nog iets..(sorry ben je naam kwijt)

xxx

Hoi meid.

Dat probleem met het vastklampen heb ik ook. Ik heb er spijtig genoeg zelf ook geen oplossing voor.

Maar ik vraag me één ding af, heb je nog contact gehad met je psychiater nadat uit het ziekenhuis kwam?

Want als ik het goed begrijp, wist die vrouw dat je je slecht voelde, anders ga je niet naar haar toe en val je er niet flauw. En dan moet je opeens uit het ziekenhuis. Heb je daarna nog goede begeleiding gekregen? Want als die psychiater je na zoiets niet heeft geholpen met je probleem, vind ik dat ze beter een ander beroep kan gaan zoeken, hoor

Heel veel groetjes, B.

ik heb daar naar nog een aantal jaar bij haar gelopen. ik kon heel goed met haar overweg. dat wel. ik kon mijn verhaal kwijt overalles en nog wat.
maar als je er verder over wil praten want jou verhaal is ook niet niks...

kusziesz

noujah vandaag is het vrijdag en ik zit weer thuis, gezelleg is me dat. het lijkt voor idereen de normaalste zaak van de wereld om een sociaal leven te hebben, waarom lukt t mij dan niet?
heb je nou nog wel gesprekken met een psychiater ofzo? want wat je hebt meegemaakt kan wel tellen zeg... ik hoop dat je lichamelijk weer helemaal in orde bent, maar hoe gaat het verder met je vandaag? Ik hoop voor je dat je een leuk weekend hebt!

x B.

hey becky...

ik praat nog wel eens met die psygi maar ook niet meer altijd. ik begin een beetje eeen eigen leven op te bouwen. eindelijk gelukkig. ik ben even vrijdag en zaterdag een weekendje weg geweest. met mijn hondje.. naar een heel groot bos met hotel.. heerlijk maar ja.. moet ook gebeuren.. maar hoe je een socaile leven moet opbouwen weet ik niet.. ben er zelf ook nog mee bezig maar het gaat wel goed. als je je zelf bent moet het wel lukken.. ik heb nu de instelling(probeer ik vol te houden) ze nemen me maar zo als ik nu ben...

kuszjess marlies.. (kunnen wel een keertje uit gaan met zen beiden)

wat jij allemaal wel niet heb meegemaakt !
dat is echt te gek voor woorden succes met het verwerken hiervan
ik ben ook dik maar niet zo erg ik ben 12 jaar 1,65 m en weeg 60 kilo maar dat heeft mijn moeder ook maar ik kom niet zo als zij voor mezelf op en hoop dat het vanzelf overgaat maar mijn ouders heb ik erover vertelt en die regelen het nu
zet hem op en praat er vooral over en verswijg het niet