Weet nog niet precies hoe deze site moet gebruiken, dus ik begin maar wat.....
Het pesten van vroeger heeft ingrijpende gevolgen gehad op alles waar ik in/uit en voor besta: mezelf met mezelf, met omgeving, mijn gehele jeugd, mijn toekomst, mijn schoolresultaten, gemoedsrust, etcetera etcetera en enzovoort.
Ik zal wel tot een cliche behoren. Hoewel voor sommigen het leven tot een werkelijke hel wordt verdoemd wegens ontname bestaansrecht (zo voelt het) heb ik hetzelfde op een wat 'mildere' manier meegemaakt. Ik ken er een paar die voor het leven kapot zijn gemaakt door treiterijen. Zover is het bij mij niet gekomen. Hoewel ze wel 's met z'n tienen op mij doken om me even grondig 'aan te pakken' heb ik dit onrecht nooit kunnen aanvaarden. Het heeft geresulteerd dat mijn jeugd algemeen grijs en leeg was, en eenzaam. Maar daar houdt het ook echt bij op. Van werkelijke pijn en onderdrukking waarin alle vrijheid werd ontnomen is 'maar' zeven jaar sprake geweest. Desniettemin kamp ik nog met de resultaten van toen opgelopen trauma's. Maar ook nu weiger ik eraan toe te geven, en ben dan ook aardig op weg een persoon te worden die gewoon temidden van het leven weet te staan.
Hoe machteloos kan je je voelen als je in de les doorgaans met een passer in je rug wordt gestoken, dat je met tranen in je ogen lijdzaam dient te accepteren, dat de juffrouw vraagt wat er aan de hand is en dat je moet zeggen dat er niets aan de hand is, dat de juffrouw samen met de hele klas erop harteloos begint te lachen (al kan dat een persoonlijke invulling zijn), wetende dat je niets kan zeggen omdat je 't risico loopt na les door de hele school opgewacht te worden. Of ze gooien je schooltas in de sloot, nooit rustig zitten, lopen, les volgen of gymmen:
ze laten je nooit met rust. En weet je: zoals ik al zei is dit nog de mildere vorm. Ik heb het echt te doen met hen die het vele malen zwaarder te verduren hebben (gehad). Ik had bijvoorbeeld een thuis. Ik was eenzaam, altijd, ook thuis. Maar thuis kon ik wel 'lekker' in mijn eigen wereld fantaseren. Die ruimte had ik gewoon. Die eigen wereld ben ik nu aan het afbreken, stap bij stap. Ik wil in de realiteit leven met alles wat het leven te bieden heeft. Dus alle shit, maar ook alle schoonheid. Echt gelukkig ben ik nooit geweest, maar wel kan ik nu zeggen dat ik 'ben'. Ik voel me volwaardig mens met een eigen identiteit, en volgens mij is dat al een hele rijkdom.
Ik vond bij toeval deze site, en voelde me geroepen me in deze te uiten. Ik hoop me hier wat vaker te kunnen vertoeven, wie weet kan ik wat zinnigs bijdragen, ik hoop het in ieder geval.
Het belangrijkste van alle levenslessen inzake pesterijen wat ik wel heb geleerd is dat angst DE grote boosdoener is tot het escaleren van pestgeweld.

niet aardig gevonden worden ben ik vaak wel bang voor.
vroegen altijd buitengesloten en ik hoorde nooit ergens bij.
dat gevoel van toen wil ik nooit meer, en dat is soms best lastig

Eigenlijk ben ik voor alle bovenstaande dingen bang...

ik alleen voor m'n uiterlijk, daar werd ik altijd vet hard opg epakt. nu ook nog wel eens

maaaar ik ben gewoon echt lelijk enzo

Ik weet zeker dat je zelfbeeld niet overeenkomt met de werkelijkheid.

dit verhaal heeft mijn therapeut me gegeven toen ik vast liep in mijn angsten.

het gaat er niet om welke angsten je hebt, maar wat je ermee of ertegen doet.

Dit verhaal heeft mijn leven veranderd.

(vergeef me de typfouten en zo, heb het van een paar kopietjes overgetypt)



uit: de lessen van Don Juan

schrijver: Carlos Castaneda

zaterdag, 8 april 1962
In onze gesprekken gebruikte don Juan steevast, of verwees hij naar de uitdrukking ‘man met kennis’, maar verklaarde nooit wat hij daarmee bedoelde. ik ondervroeg hem daarover.
‘een man met kennis is iemand die op waarachtige wijze de beproevingen die het leren met zich brengt aanvaard heeft,’ zei hij. ‘Een man die, zonder overhaasting of zonder aarzelen, zo ver is gegaan als hij maar kon in het ontraadselen va de geheimen van macht en kennis.’
‘Kan iedereen een man met kennis zijn?’
‘Neen, niet iedereen.’
‘Wat moet iemand dan doen om een man met kennis te worden?’
Hij moet zijn vier natuurlijke vijanden uitdagen en overwinnen.’
‘Zal hij een man met kennis zijn nadat hij die vier vijanden overwonnen heeft?’
‘Ja. Alleen indien hij in staat is ze alle vier te overwinnen kan een man zichzelf een man met kennis noemen.’
‘Kan dan om het even wie die deze vijanden overwint, een man met kennis zijn?’
‘Om het even wie hen overwint wordt een man met kennis.’
‘Maar bestaan er speciale vereisten waaraan een man moet voldoen eer hij deze vijanden gaat bestrijden?’
‘Neen. Om het even wie kan trachten een man met kennis te worden; zeer weinig mannen slagen daar werkelijk in, maar dat is niet meer dan natuurlijk. De vijanden die een man ontmoet op het pad dat hij volgt om een man met kennis te leren worden, zijn er die werkelijk te duchten vallen; de meesten bezwijken ervoor.’
‘Welk soort van vijanden zijn zij, Don Juan?’
Hij weigerde iets over die vijanden te vertellen. hij zei dat het nog lang zou duren eer het onderwerp enige zin voor mij zou hebben. Ik trachtte het gesprek gaande te houden en vroeg hem of ij meende dat ik een man met kennis kon worden. Hij zei dat niemand dat met zekerheid kon zeggen;. Maar ik drong er op aan te weten of er geen aanwijzingen bestonden p grand waarvan hij kon uitmaken of ik al dan niet een kans had een man met kennis te worden. Hij zei dat dat zou afhangen van mijn strijd tegen de vier vijanden - of ik die kon overwinnen, ofwel door hen overwonnen zou worden – maar dat het onmogelijk was de afloop van dat gevecht te voorspellen.
Ik vroeg hem of hij toverkunst of waarzeggerij kon aanwenden om te zien wat de uitslag van de strijd zou zijn. Hij verklaarde kortweg dat op geen enkele wijze te voorzien was hoe de wordteling zou eindige, omdat een man met kennis worden een tijdelijk iets was. Toen ik hem vroeg dit nader t e verklaren antwoordde hij:
‘Een man met kennis zijn is geen durend iets. men is nooit een man met kennis, niet in de echte zin. Het is veeleer zo dat men een man met kennis wordt gedurende een zeer kort ogenblik, na het overwinnen van de vier natuurlijke vijanden.’
‘Je moet me vertellen, Don Juan, welk soort vijanden dat zijn.’
Hij antwoordde niet. ik drong nog eens aan, maar hij liet het onderwerp varen en begon over iets anders te spreken.

zondag 15 april 1962
Toen ik me klaarmaakte om weg te gaan, besloot ik hem nog een keer te ondervragen over de vijanden van een man met kennis. Ik betoogde dat het een tijdje zou duren eer ik nog eens kon komen, en dat het een goed idee zou zijn als ik opschreef wat hij te vertellen had, en daar dan over nadacht terwijl ik wegbleef.
Wij twijfelde even, maar begon te spreken.
Wanneer een man begint te leren heeft hij nooit een duidelijk inzicht in zijn eigen doelstellingen. Zijn opzet is verkeerd, zijn voornemens zijn vaag. Hij hoopt op beloningen die nooit werkelijkheid zullen worden, want hij weet niets af van de beproevingen die het leren met zich brengt.
‘Langzaam begint hij te leren – eerst beetje bij beetje, dan in grote brokken. En al spoedig komen zijn gedachten in botsing met elkaar. Wat hij leert is nooit dat wat hij zich had voorgesteld of ingebeeld en dus begint hij bevreesd te worden. Leren is nooit dat wat men ervan verwacht. Bij leren betekent elke etappe een nieuwe taak, en de angst die de man ondervindt begint te stijgen. Meedogenloos en halsstarrig. Zijn opzet wordt een slagveld.
‘En zodoende is hij op de eerste van zijn natuurlijk vijanden gestuit: Angst! Een verschrikkelijke vijand – verraderlijk, en moeilijk te overwinnen. Achter elke bocht houdt hij zich verborgen, besluipend, afwachtend. En zo de man zich de schrik op het lijf laat jagen door die aanwezigheid en wegloopt, zal zijn vijand een eind hebben gemaakt aan zijn zoeken.’
‘Wat zal de man overkomen als hij van angst op de loopt gaat?’
‘Er zal hem niets overkomen, behalve het feit dat hij nooit zal leren. Hij zal nooit een man met kennis worden. Misschien wordt hij een bullebak of een onschadelijk bangelijk iemand; in elk geval zal hij een versagen man zijn, Zijn eerste vijand zal een eind hebben gemaakt aan zijn verlangens.’
‘En wat kan hij dien om de angst te overwinnen?’
‘Het antwoord is zeer eenvoudig. Hij moet niet weglopen. Hij moet zijn angst het hoofd bieden, en ondanks die angst de volgende stap in zijn leren zetten, en de daaropvolgende, en de weer daaropvolgende. Hij moet door en door bang zijn, en toch mag hij niet blijven staan. Dat is de regel. En er zal een ogenblik komen dat zijn eerste vijand wijkt. De man begint zich zeker van zijn zaak te voelen. Zijn voornemen wordt vaster omlijnd. Leren is geen angstaanjagende taak meer.
‘Wanneer dit blijde ogenblik komt, kan de man zonder aarzelen zeggen dat hij zijn eerste natuurlijke vijand verslagen heeft.’
‘Gebeurt dat in één keer, Don Juan, of beetje bij beetje?’
‘Het gebeurt beetje bij beetje, en toch is het plots en snel dat de angst overwonnen wordt.’
‘Maar zal de man niet opnieuw bang worden indien hem iets nieuws overkomt?’
‘Neen. Als een man eenmaal de angst overwonnen heeft, is hij ervan bevrijd voor de rest van zijn leven omdat hij, in plaats van die angst, klaarheid heeft verworven – een klaarheid van geest die angst teniet doet. Als het eenmaal zover is, kent een man zijn eigen verlangens; weet hij hoe hij aan die verlangens moet voldoen. Hij kan de nieuwe stappen in het leerproces voorzien en alles is omgeven door een scherpe klaarheid. De man heeft het gevoel dat hem niets verbogen blijft.
‘En zodoende heeft hij zijn tweede vijand ontmoet: klaarheid! Die klaarheid van geest, die zo moeilijk verkrijgbaar is, verdrijft de angst, maar verblind tegelijkertijd.’
‘Zij brengt de man ertoe, nooit aan zichzelf te twijfelen. Zij geeft hem de zekerheid dat hij alles doen kan wat hem belieft, want hij heeft een klaar inzicht in alles. En hij is dapper vanwege die klaarheid, en laat zich door niets weerhouden vanwege die klaarheid. Maar dat is allemaal een vergissing; het is als iets onvolledigs. Als de man toegeeft aan deze schijnbare macht, is hij het slachtoffer geworden van zijn tweede vijand. Hij zal het leren gaan verknoeien. Hij zal overhaast te werk gaan wanneer hij geduldig zou moeten zijn, of hij zal geduld oefenen wanneer hij het met haast hoorde te doen. En hij zal zijn leren verknoeien tot het er op uitdraait dat hij niet meer bekraam is nog iets bij te leren.’
‘Wat gebeurd er met een mand ie op die wijze verslagen wordt, Don Juan? Is het gevolg daarvan dat hij sterft?’
‘Nee, sterven doet hij niet. Zijn tweede vijand heeft hem alleen voorgoed gestremd in zijn pogingen een man met kennis te worden; in plaats daarvan kan de man veranderen in een lustig krijgsman, of in een clown. Toch zal de klaarheid die hij zo uur betaald heeft nooit opnieuw tot duisternis en angst worden. Hij zal klaarheid hebben zolang hij leeft, maar hij zal niets meer leren, of naar niets meer streven.’
‘Maar wat moet hij doen, om te vermijden dat hij verslagen wordt?’
‘Hij moet hetzelfde doen als hij met de angst gedaan heeft: hij moet zijn klaarheid het hoofd bieden en er alleen gebruik van maken om te zien, en geduldig wachten en zorgvuldig wikken en wegen vooraleer nieuwe stappen te zetten; en bovenal moet hij beseffen dat zijn klaarheid bijna een vergissing betekent. En er zal een ogenblik komen dat hij begrijpt dat zijn klaarheid niet meer was dan een stip voor zijn ogen. En zodoende zal hij zijn tweede vijand overwonnen hebben. En een stelling bereiken waar niets hem nog kan eren. Dit zal een vergissing zijn. het zal niet alleen maar een stip zijn voor zijn ogen. het zal ware macht zijn.’
‘Op dit punt gekomen zal hij weten dat de macht naar welke hij zo lang gestreefd heeft, hem eindelijk toebehoort. Hij kan er alles mee doen wat hem belieft. Zijn bondgenoot staat te zijner beschikking. Zijn wens is wet. Hij ziet al wat om hem heen is. Maar hij heeft ook zijn derde vijand ontmoet: Macht!’
‘Macht is de sterktste van alle vijanden. En het gemakkelijkste wat men kan doen is natuurlijk eraan toe te geven; per slot van rekening, de man is werkelijk onoverwinnelijk. Hij beveelt; hij begint met het nemen van berekende risico’s, en eindigt er mee wetten te stellen omdat hij een meester is.’
‘In dit stadium merkt een man het nauwelijks op, dat zijn derde vijand hem besluipt. En opeens, zonder dat hij het weet zal hij de slag met zekerheid verloren hebben. Zijn vijand zal hem veranderd hebben in een wrede en grillige man.’
‘Zal hij zijn macht verliezen?’
‘Neen, hij zal nooit zijn klaarheid, noch zijn macht verliezen.’
‘Wat zal hem dan onderscheiden van een man met kennis?’
‘Een man die door macht verslagen wordt sterft zonder echt te weten hoe hij er zich van bedienen moet. Macht is alleen maar een last die op zijn lot drukt. Zulk een man heeft geen controle over zichzelf, en weet niet wanneer of hij zijn macht moet gebruiken.’
‘Betekent het overwonnen worden door een van deze vijanden een definitieve nederlaag?’
‘Natuurlijk is die definitief. Zodra een van deze vijanden een man te sterk is geworden, kan hij daar niets meer aan verhelpen.’
‘Neen. Als een man eenmaal begeven heeft, heeft hij afgedaan.’
‘Maar indien hij nu tijdelijk door macht verblind wordt, en ze nadien weigert?’
‘Dan betekent dat, dat zijn strijd, nog steeds aan de gang is. Dat betekent dat hij er nog steeds naar streeft een man met kennis te worden. Een man is alleen dan verslagen wanneer hij niet langer tracht, en zichzelf opgeeft.
‘Maar dan is het mogelijk, don Juan, dat een man zich jarenlang aan de angst overgeeft, maar die uiteindelijk overwint.’
‘Neen, dat is niet waar. Als hij toegeeft aan angst, zal hij die nooit overwinnen, omdat hij het leren zal schuwen en nooit nog een poging zal doen. Maar als hij jarenlang, volop in zijn angst probeert te leren, zal hij die angst uiteindelijk overwinnen, omdat hij zichzelf nooit werkelijk aan overgeleverd zal hebben.’
‘Hoe kan hij zijn derde vijand verslaan, Don Juan?’
‘Hij moet het tarten, opzettelijk. Hij moet zich gaan realiseren dat de macht die hij lijkt veroverd heeft, nooit het zijne is geweest. Hij moet zich te allen tijde in handen houden, voorzichtig en vertrouwen op alles wat hij geleerd heeft. Als hij kan zien dat klaarheid en macht, zonder controle over hebbende over zichzelf, slechter zijn dan vergissingen. Hij zal een punt bereiken waarin alles in toom gehouden wordt. Hij zal dan weten wanneer en hoe deze krachten te gebruiken. En dus zal hij zijn derde vijand overwonnen hebben.
‘De man zal , dan, aan het einde van zijn leren, en bijna zonder waarschuwing zijn laatste vijand tegenkomen: ouderdom! Deze vijand is het wreedste van allemaal, de enige die hij nooit volledig kan verslaan alleen kan pogen om weg te houden.
‘Dit is de tijd dat ene man geen angsten meer heeft, geen ongeduld van gedachten – een tijd dat alle macht is toom gehouden, maar ook de tijd dat hij onverzettelijke wens heeft om te rusten. Als hij hieraan totaal aan toegeeft en zich neerlegt en vergeet, en zich behaagd in vermoeidheid, zal hij de laatste ronde verloren hebben, en zijn vijand zal hem verlagen tot een zwak wezen. Zijn wens om zich terug te trekken zal zijn klaarheid, zijn macht en zijn kennis overheersen.
‘Maar als de man zijn vermoeidheid van zich af laat glijden en zijn lot leven, dan kan hij een man met kennis genoemd worden, maar alleen voor het korte moment dat hij slaagt zijn laatste onzichtbare vijand te verslaan. Dat moment van klaarheid, macht en kennis is genoeg.

Maar bij mij wel

lang verhaal, moar ik snap t niet

dan ben je nog niet toe aan dit verhaal

en een zelfbeeld is altijd gebouwd op subjuctieve oordelen over objectieve feiten waardoor per saldo een zelfbeeld altijd subjectief is

Ik begrijp het ook niet helemaal, maar het kan ook zijn omdat het hier een herrie is en ik me niet goed kan concentreren. Dus ik waag later nog eens een poging.

het verhaal zit ietwat lastig in elkaar doordat de vertaling al wat ouder is en daardoor wat ongebruikelijke woordenschat gebruikt wordt.

Het verhaal verliest echter zijn kracht als je het gaat uitleggen. Het gaat namelijk uiteindelijk om je eigen interpretatie.
Het verhaal houdt mij nu al 2 jaar zo voor en na bezig. Ik pak het geregeld erbij om het te lezen en het verder te begrijpen.

Ik begrijp nu wat ze bedoelen, maar het is erg 'ontastbaar', een beter woord om het te beschrijven kan ik even niet vinden. Het is vrij logisch, maar je kunt er niet direct iets mee. Maar toch wel iets om te onthouden. Makkelijker gezegd dan gedaan, gaat ook zeker op bij deze tekst. Het is een bijzonder iets.

voordat ik dit verhaal kreeg was ik bang om dingen aan te pakken en te doen. Afwachten, hopen dat het vanzelf zou gaan, ontlopen, negeren, noem het maar op. Het heeft ongeveer een jaar geduurd voordat ik de 'angst' uit het verhaal verslagen had. Waar ik nu zit vind ik moeilijk in te schatten, omdat ik ook nog niet alles begrijp. Maar hetgeen ik nog niet begrijp, daar ben ik dan nog niet aan toe, en zover ben ik dus nog niet. Ik zit ergens tussen klaarheid en macht, maar dat vind ik moeilijk te definieren. Voor mijn gevoel ben ik op sommige gebieden bij het een en op andere gebieden nog bij het andere. Volgens het verhaal kan dat niet, maar dat geeft dan weer nadenk stof hoe het werkelijk zit
Met begrijpen bedoel ik dat ik de woorden wel begrijp, maar nog niet alle lagen die achter de woorden zitten begrijp.

hey...

ik kan niet kiezen uit die dingen.
- ik ben bang voor iemands mening over mij
- ik druf geen mensen te vertrouwen.
- ik ben mollig. maar niet dik.. ik zit tussen slank en mollig in.. is dat erg?
ik weet noooit hoe ik me moet gedragen bij momenten van verdriet, blijschap en andere dingen. bij een begrafenis sta ik te lachen bij een lach moment voel ik me alleen en eenzaam.. jongens vertrouw ik helemaal niet.. als ik me aan iemand ga hechten en ik vertrouw iemand echt.. ben ik zo bang om die persoon kwijt te raken dat ik ga kleven.. ik wil er van alles aan doen maar het wil niet het doet pijn.
het liefst ben ik alleen en heb liever niemand om me heen. muziek aan en op bed liggen. vrienden vertrouw ik ook niet.. die roddelen alleen maar en als het er op aan komt hebben ze niks voor je over.. is het raar dat ik denk dat de wereld er beter zonder mij af is...

xxx (niet) sterker dan ooit..

Erg? Hemeltje nee, dat is prachtig mooi!



Je zult mensen leren kennen die heel erg blij zullen dat ze jou mogen kennen, voor wie je veel zult betekenen en voor hen zal de wereld met jou beter zijn.

Toegeven dat je nu eenmaal zo bent is dus ook een hele prestatie al zal dat niet direct begrepen worden.
Het is een lijdensweg om onder ogen te zien dat je uiterlijk echt de oorzaak is van alle ellende maar het is wel een proces waarin je kan gaan zien wat voor oplossingen er zijn om hiermee te leren leven of als je wilt hier iets aan te doen.

Wat doe jij nou? Ik geef Wicked Chiwawa een soort van complimentje, zeg haar eigenlijk "jij bent ok, je mag er zijn" en dan probeer jij dat onderuit te halen. Waarom?

Jij mag voor jezelf uitmaken dat je wordt gepest vanwege je uiterlijk, maar op het moment dat je dat ook bij anderen (iedereen) neerlegt als 'oorzaak' voor hun lijden ontken je hun verhaal en laat je hen eigenlijk niet in hun waarde.

Ik probeer haar helemaal niet onderuit te halen.
Ik was al bang dat het verkeerd begrepen zou worden!
Ik laat iemand juist in de steek als ik tegen hem of haar inga!
Behalve als het niet zo is natuurlijk!!
Dan zeg ik: die zijn jaloers, je ziet er normaal uit!

Ik kan niet hier zomaar voor iedereen oordelen of het uiterlijk echt de oorzaak is, ik ken hier helemaal niemand.
Maar als het wel echt de oorzaak is waarom zou je dat dan niet erkennen?
Zo kan je van het pesten afkomen!
Wat is daar mis mee?
Moet je je dan je hele leven maar laten afzeiken?

voorbeeldje:
een meisje zegt tegen mij: ik word gepest omdat ik dik ben, ik voel me zo ontiegelijk rot dat ze me telkens uitschelden!
Stel: het meisje is echt opvallend dik.
Moet ik dan tegen haar ingaan en zeggen: welnee je bent helemaal niet dik!! Dat [I]denk [/I]je maar, je denkt maar dat ze je uitschelden!
In principe verklaard ik haar nu voor gek!
Terwijl als ik zou zeggen: ja dat is heel rot voor je dat ze je uitschelden omdat je dik bent.
Misschien is er wat aan te doen!
Probeer bv af te vallen of kijk of je die enge meiden kan mijden etc.
In plaats van haar af te vallen zoek ik nu samen naar oplossingen.
Je kan de maatschappij niet verandereren maar wel jezelf!

De pesters zijn gewoon opzoek naar iets en verpesten jou zelf beeld. Mischien is iemand wel echt dik, maar ook als dat niet zo is, dan zal de pester iets tegen die persoon gebruiken. En om dan te zeggen dat het niet waar is, wat de pesters zeggen, bouwt op aan het zelf beeld van de gepeste, waardoor deze in de toekomst een betere houding zal krijgen tov. pesters ('stik maar'), waardoor ook het pest gedrag minder zal worden.

Is mijn visie.

Dus:

1. Wat de pesters zeggen is niet waar; ze zoeken gewoon iets
2. Pesten verpest je zelfbeeld, waardoor je zwakker wordt, en een mooiere prooi
3. Complimenten verbeteren je zelfbeeld...

Je wordt niet gepest om je uiterlijk, maar met je uiterlijk (of andere dingen), te dik, te dun, te lang te kort, rood haar, te mooi, te slim, te langzaam of een uitslover .... de lijst is eindeloos. Uiteindelijk gaat het de pester erom zichzelf beter te voelen ten koste van jou, om macht te krijgen.



Soms is dat zo, ik snap wat je bedoelt. Maar vaak hebben mensen ook een verkeerd beeld van een situatie of hun rol en aandeel en dan moet je daar denk ik wel tegenin gaan.



Pesten is mishandeling en daar is nooit een geldige reden voor. Uiterlijk is niet de oorzaak, het is de knuppel waarmee je geslagen wordt. De oorzaak is de verziekte geest van de pester.



Jij geeft in weze de pester gelijk, je zegt bij wijze van spreken, "er lag een knuppel, dan is het logisch dat je me er mee slaat, ik had die knuppel moeten weghalen". Maar zelfs als je die knuppel weghaalt, dan vinden ze wel stenen om mee te gooien.



Je zegt - en ziet - het dan verkeerd. Je moet niet ontkennen dat ze gepest wordt, je moet ontkennen dat zij er de oorzaak van is, en je moet ontkennen dat zij (mede) schuld heeft aan de mishandeling.

Tja, het is ook een moeilijke discussie.
Daarom zeg ik ook je kan de maatschappij niet veranderen.
En dat ze telkens iets zoeken om je mee te pesten is waar.
maar waar begint het mee:
Tevreden zijn over jezelf.
Als je tevreden bent over jezelf kan je de wereld aan.
Maar het rotte is dat het buitenbeentje vaak gepakt wordt en in de eenzame hoek gedrukt wordt !
Íeder mens heeft contact nodig en als jij gepest wordt en in die eenzame hoek wordt gedrukt is het heel moeilijk om je dan nog sterk te houden en tegenover grote groepen en jezelf te kunnen blijven.
Iedreen heeft een beetje contact, dus positieve bevestiging nodig.
Daarom zoeken lotgenoten elkaar vaak op om toch niet meer alleen te zijn.
maar zo eenvoudig werkt het helaas niet, ik heb al veel ervaring met lotgenoten die zich ook proberen omhoog te werken over jouw rug.
Maar dat terzijde.
Het is mooi als je uiteindelijke wel een paar redelijke contacten overhoud al kleven die aan elkaar door eenzaamheid.
Ik ben zelf ook nog zoekende en vind dit juist zo'n mooie discussie om te zien hoe mensen tegen de dingen aan kijken.
Het nare van het verstoten om je uitelijk, want dat vind ik als het telkens weer gebeurd en de rede hetzelfde is, is de eenzaamheid.
Eenzaamheid maakt zwak.
Niemand word geboren met een "logish gepste worden" en dus als persoon de oorzaak te zijn.
Maar het gebeurd nu eenmaal.
En de 1 vindt misschien wel een groepje om zich heen en kan ermee leven als zij of hij weer eens word uitgescholden.
Maar zolang dat niet lukt en je in eenzaamheid blijft verkeren kan het goed zijn om te kijken of er opossingen zijn waardoor je wat makkelijker geaccepteerd wordt.
Het word denk een echt probleem als je in een isolement komt doordat je door zoveel mensen wordt verstoten.
Vaak is het een lang proces en dit is niet door een schooljaartje gepest te worden maar je leven lang verstoten om je uiterlijk.
Maar ik wil er weer niet een al te persoonlijke draai gaan geven, maar ik vraag me vaak af wat er van anderen terecht is gekomen die zo erg zijn verstoten om hun uiterlijk.

Stel dat uiterlijk de reden zou zijn OM gepest te worden, dan zou iedereen die dus niet knap is gepest moeten worden, en wie bepaald wat knap is en wat niet? Dat is een combinatie van eigen mening en van het moment waarop...





ik gok erop dat toch je geboorte, of beter je genen iets zeggen over of je mogelijk gepest zou kunnen gaan worden. ik zal er eens aan gaan rekenen, maar ik geloof dat gemiddeld genomen 1 op de 10 personen gepest worden (ooit ergens gelezen) nu heeft mijn oma 12 kleinkinderen waarvan zeker 7 slachtoffer van pesten op school zijn (geweest) ik zal in t weekend de kans dat dit op pure toeval berust eens berekenen, ik gok t op de normale verdeling.... de berekeningen zal ik maandag of dinsdag neerzetten, nu geen zin, tis me te laat om te rekenen. maar geloof mij dat de kans op toeval schrikbarend klein zal zijn!

over wie gaat dit eigenlijks...???
als ik vragen mag...

xxx

Er zijn mensen die flink uit de "toon" vallen al zijn dat er niet veel naar mijn mening.
(denk bv aan een heel lang smal gezicht en erg lang zijn en heel mager)

Ik denk dat dit allemaal dingen zijn waar ieder mensen zich soms (in welke mate dan ook) zich wel eens druk over gemaakt heeft.
We zijn in deze maatschappij toch nog steeds altijd bezig om onszelf te bewijzen/te laten zien aan anderen en wie wil niet dat je daarbij goed voor de dag komt.

En ja, ik heb dus ook bij al van deze dingen ongetwijfeld wel eens ooit me onzeker gevoeld (de één wat meer dan de ander, dat wel) Maar al deze dingen zorgen er ook voor dat je jezelf een ongelooflijk minderwaardigheidscomplex aanpraat, want alles in dit rijtje is stuk voor stuk een deel van jezelf. Als jij je eens een dag niet lekker voelt en er gaan dingen mis of je ziet er eens niet goed uit. Je bent nog steeds wie je bent, je bent niet anders van binnen. Alleen van buiten.
En kijk bij dingen als anderen pijn doen. Als je dat bij jezelf merkt dat je dat doet, dan kan je daaraan werken. En dan maak je jezelf weer een beter persoon. En ik denk dat dat het enige is waarom je aan jezelf moet gaan werken. Dat jij van jezelf vind dat er iets anders moet, niet omdat wie anders dat dan ook zegt.

Je bent wie je bent, veranderen om wat je zelf wil veranderen is een prima ding, maar jezelf gaan veranderen omdat anderen dat zeggen uit angst dat mensen je niet accepteren betekend dat je niet meer jezelf bent. Dat je dus een rol gaat spelen en ik denk dat juist dat ervoor zorgt dat je jezelf kwijt kan raken.

Ik weet niet of je echt of mollig bent of niet, dus daar kan ik niets over zeggen.
Maar dat is niet de reden waarom je gepest wordt. Immers, niet alle mollige mensen worden gepest.
Stel dat het je lukt om enkele kilos te verliezen, je bent er trots op, maar plots krijg je opmerkingen over je grote neus (ik zeg maar wat), wat doe je dan? Dan kan je bezig blijven.
De enige reden waarom je gepest wordt is dat degene die over je praten, zichzelf niet goed voelen en een slachtoffer zoeken.

x B.

Ja, dat bedoel ik dus ook, er zijn best veel dikke mensen dus dat vind ik ook niet flink uit de toon vallen...

Hoi Sanvean,

Je verhaal is helaas een beetje ondergesneeuwd, door reacties en verhalen van anderen, waaraan ook ik heb bijgedragen. Dat is jammer en het spijt me.

Ondanks dat je lijkt te vinden dat anderen het moeilijker hebben gehad - en die zijn er vast - mag jouw verhaal er ook zijn. Zeven jaar pijn, onderdrukking, angst en eenzaamheid is niet iets om even achteloos te vergeten. Jouw verhaal mag er ook zijn, jij mag er zijn.

Je lijkt wel inzicht te hebben in wat er gebeurd is en wat het met je heeft gedaan, maar als je toch nog ergens mee zit, of ook als je gewoon wat wilt kletsen, laat wat van je horen.

goed gezegt becky... ik ben dan ook een beetje mollig.. nu weer gelukkig... maar toen ik nog mager was scholden sommige meisjes me uit voor graatje.. dus zo veel maakt het niet uit volgens mij...

Je gezicht is toch het belangrijkste.

In de puberteit werd ik ook uitgelachen omwille van mijn kinderlijk uiterlijk : ik zat immers in een volledige jongensklas en er waren maar twee meisjes. Ik werd toen altijd bloedrood en kon niet reageren door de emoties die door me heen gingen.
Ik telde niet mee in de groep, werd achteloos behandeld. Op zich lijken dit allemaal geen erge zaken, maar de herhaling en de duur hiervan hebben van mij een onzekere jongere gemaakt. Zelfs een leerkracht lachte met mijn blozende gezicht. Als je dan van thuis uit ook geen positief zelfbeeld meekrijgt , ben je geknipt om een "zwak" persoontje te worden.


Emilia

Ja, precies, dat laatste.. als je thuis ook nog eens in elkaar getrapt wordt en word gezegd dat je een endje verder moet gaan lopen, wat kan je dan nog opbouwen!!
Ja... een hoop haat!
Mag ik vragen wat er thuis gebeurde bij jou Emilia dat je daar ook niet werd geholpen?

hoi draculaatje,

wat er thuis gebeurde was eigenlijk wat ze nu zouden noemen : emotionele verwaarlozing : een depressieve moeder en een drinkende vader die steeds ruzie maakten, steeds met zichzelf bezig waren en hun kinderen in functie van hun leven hebben : de behoeften van mijn moeder, haar noden, haar verzuchtingen, haar problemen, dat was waar wij mee bezig waren. De problemen van ons kinderen werden geminimaliseerd of gewoon weggelachen in de zin van : wat ben jij een rare om je daar zorgen over te maken.
Op school , later bij de schoonfamilie en nog later op mijn werk steeds hetzelfde patroon : negeren, neerbuigend behandelen, spottend behandelen.
Ik heb er veel negatiefs aan overgehouden, vooral een heel negatief zelfbeeld.

Emilia

Mijn thuissituatie was ook niet iets waar ik me aan kon optrekken:
Ik werd in elkaar geslagen door m'n vader.
Maar veel erger is het steeds zeuren over mijn uiterlijk (ook door andere familieleden)

Ik heb gestemd op dat van het uiterlijk... Zowat mn hele leven is gezegd dat ik lelijk ben en niks kan en op een gegeven moment ga je dat echt geloven... Als iemand nu tegen mij zegt dat ik wel knap ben dan ga ik gelijk denken dat die gene liegt... Ik wil hier vanaf komen en mezelf accepteren maar ik weet niet hoe..

Het ergste vindt ik gewoon vernedering. Bijv. Je krijgt gewoon van iemand te horen dat je niet goed bent, je mag er ergens niet bijhoren of niet met mensen uitgaan omdat je niet cool genoeg bent. Dat vindt ik nou echt erg. Ik bedoel, iedereen is niet perfect en ik heb het zelf wel honderden keren meegemaakt, maar oke. Ben trouwens ook best onzeker over mijn lijf hoe ik eruit zie enzo.

Komt die onzekerheid dan niet door dat negatieve commentaar?