Beste lotgenoten, ik ben een 21-jarige student en ik ben ook net als vele van jullie gepest. als ik er achteraf op terugblik realiseer ik me dat ik niet zo erg gepest ben als sommigen van jullie. Physiek werd ik alleen op de basisschool toegetakeld, en op de middelrbare school gebeurde het uitsluitend verbaal en soms psysiek maar ik ben bijvoorbeeld nooit in elkaar geslagen.
Wel werd ik als kind overal waar ik kwam gepest, niet alleen op school, maar ook bij de judo, bij de voetbal, op vakantie. Waarom dit eigenlijk gebeurde wist ikniet maar op een of andere manier lokte ik dit altijd uit.
OP de basischool werd ik enorm gepest vanwege het feit dat ik altijd onhandig en afwezig was, bovendien was ik motoriek gezien ook niet zo heel erg sterk, en werd ik voordurend vernederd en in elkaar geslagen, buitengesloten, mocht nooit ergens aan meedoen. HEt was een zeer pijnlijke periode in mijn leven, en ik kan me nog herineren dat ik mezelf regelmatig in slaap huilde. Ik leefde in voortdurende angst. Ik kan me bijvoorbeeld nog herrineren dat de kinderen uit de buurt rond oud en nieuw altijd vuurpijlen op me afschotenen met vuurwerk naar me gooide. Ook werd ik altijd uitgescholden als ik iets verkeerds deed bij gym.
De alghele periode kan ik niet meer zo goed herrineren alleen fracties en bepaalde vervelende momenten. Ik vin dhet moeilijk om me in te leven in mezelf als kind. Mishcien zit het allemaal wel te diep weggestopt.
Toen ik naar de middelrbare school ging veranderde er weinig, maar op een of andere manier was ik binnen de kortste keren impopulair, het feit da tik me sociaal niet geaccepteerd voelde leidde ertoe da tik op steeds raardere manieren aandacht ging trekken door gek te doen en te klieren. HEt was alsof ik totaal respect voor mezelf meer had. Dit alles leidde natuurlijk tot de nodige hilariteit.
Hierdoor wer dik alleen maar erger gepest, en in de maling genomen. Nog altijd kan ik herrnirenren hoe mijn klasgneoten me uitlachten als ik iets verkeerds deed . OP den duur had ik ook helemaal geen vrienden meer en de vierde klas van het gymnasium raakte ik in een depressie, ik had altijd moeite om voor mezelf op te komen en liet me altijd makkelijk af zeiken of belachelijk maken.
Ik durfde bijvoorbeeld nooit alleen langs het populaire groepje te lopen want ik werda ltijd belachelijk gemaakt. Op een gegeven moment kon ik het niet meer aan, en een bepaald geovel van angst en woede ha dik de gehele tijd, en bepaalde dwanggedachten aan mesnen die me gepest hadde en nog steeds pesten. Ik kon het niet meer van me af zetten, die voortdruende spanning.
Elke pauze was ik alleen, en ik probeerde elke pauze doortekomen zonder al te opzchtig alleen staan, zat soms hele pauzes lang op de wc mezelf te verschuilen omdat ik bang was dat mesnen anders zouden zien dat ik geen vrienden. Ik had wel een groepje maar werd nooit uitgenodigd voor buitenschoolse dingen, ook wrd ik latijd uitgleachen en kreeg ik de grootste belediggingen ove rme heen.
Ik had vooral een totaal lakse houding tegenover alles en iedereen.
En zodoende werd ik ook nog eens gezien als een totale loser.
De minachting die mensen op allerlei maniern tegenover mij uitten, was verschrikkelijk, en volgens velen ha dik dat natuurlijk ongetwijfeld aan mezelf te danken. Zelfs mijn vader werd kwaad op me toen hij op een ouderavond in de 2de kals hoorde dat iedereen de pest aan me had, want ik had vanwege slechte schoolresultaten ook nog eens enorm veel porblemen thuis, en alle reacites uit mijn omgeving beantwoorde ik met totale onverschilligheid. Mijn vader zie altijd dat het mijn onverschilligheid was die me impopulair maakte bij mensen.
Toen besloot ik naar een andere school te gaan, maar de gheel geschiednis herhaalde zich weer, ik he ber 2 jaar gezeten, en in de 4rde ging het nog aanvaknelijk goed, maar in de 5de klas disatantieerde ik me volledig van alles en iedereen was volledig eenzaam werd een totale loser gevonden door iedereen, kreeg weer minachtende reacties, en opmerkingen ove rmijn sociale status, en menatle gesteldheid. Opmerkingen als ja depressieve mensen moet je negeren dan plegen ze zelfmoord, of da tik geen persoonlijkheid had. Gewoonweg gemene opmerkingen. Ik ha deen hele onzekere depressieve houding.
Na 3 keer te zijn blijven naar het volwassenonderwijs en daar weer hetzelfde verhaal. Thuis was de situatie bijna ondraaglijk en, maar godzijdank ha dik een diploma gehaald. Zo snel mogelijk mijn spullen gepakte kamer gezocht en naar Maastricht verhuist op naar een nieuwe begin maarja algauw was ik ook hier weer niet scoiaal geaccepeteerd. Ik volede midnerwaardig tussen al die intelligente algemeen goed ontwikkeld met een duidelijke mening, literair goed onderlegd, en verbaal sterk. Ik had al die jaren niks gedaan, op school niet daar butien niet, al die jaren depressief achter mijn computer gezeten. Ik kon niet meepraten had weinig te vertellen, en mensen trokken me om die reden erg slecht.
Ik deed wel enorm mijn best om het verbale niveau van mijn dispuutsgenoten te evenaren en was bang om als ordinair en dom te worden aangezien.
EN werd door mijn dispuut weer gepest. Continue opmerkingen over dat ik een indolente vent was, niks kon, dom was, een waardeloos figuur. Weer wrd ik depressief en dat leidde weer tot de negatieve minachting reacties.
Ik wrd geveut, als een knechtje behandeld, natuulrijk ook afgezeken als eerstejaars, voortdurend dignen als je kunt niks aanhoren.
Toen ging ik in het dipsuutshus wonen en toen wrd het alleen maaar erger, ik sloot me volledig af, en daar wordne dan weer lullige opmekringen over gemaakt.
Op school gepest worden ok, maar als je in eenhuis woont en je wordt door je eigen dispuutsenhuisgenoten in de zeik genomen, continu omdat je nogal onzeker betn helemaal de grond ingeboord en buitengesloten.
Opermkingen als wanneer ga jij je das inleveren, de kamer uitgestuurd, dingen als het wordt toch nisk meer met jou, wordt toch spoorlid.
DAt ik een sneu figuur ben.
Ik kan niet alle voorbeeledenn voor de geest halen maar het komt erop neer dat ze je onzker maken door je af te ziken, en vervolgens voortbureen op je onzekere houding en sociale status. Gewoonweg op duizend verschillende manieren zeggen we hoeven je er niet bij te hebben.
Ik vind het ook zo vervelend, zeker omdat de mensen die dit btreft ook in hun begintijd bij het dispuut precies hetzelfde ondergingen.
1 huisgenoot van mij is er 2 maandne voor mij ingekomen en was de psipsaal en grap van het dispuut, maar sinds hij in het disputtswoonde is hij wat meer lsogekomen na een maand, en toen ik er kwam wonen liet hij vanaf dag 1 al blijken dat hij een hekel aan me had, continu minachtende blikken, continu blijk van disprespect geven, lelijk doen.
IK kan er godverdomme niet tegen om buitengesltoen en belachelijk gemaakt te worden.
Ik haat het om voortdurend dicht teklappen als mensne me afzeiken, ook ga je allemaal rare sceanrios bednken.
Alleen het gekke is dat ik me niet meer kan herrineren wat er exact gezegd wordt.
Als iemand me vraagt geef een voorbeeld, of wat zeggen ze precies dan weet ik het gewoonweg niet. Deels omdat het ook continu het herhale n is van dezelfde onzin, gewoonweg de spot drijven met iemand onzekerheid, sociaal niet welbvonden worden.
Ik weet ook niet hoe ik dit aanmijn ouders moet verkopen, en elke keer als ik een weekend thuis , zeg dat alles goed is met mijn stuide en dat ik het enorm naar mijn zin heb.
Maarja terug naar huis wil ik ook niet gaan, enhier wil ik weg.
Ik zit dus echt met een dilemma.

Ik had altijd verwacht dat het vanzelf over zou gaan als ik aan een nieuwe periode van mijn leven beginnen, maar je kunt eeuwig van stad studie school of vereniging wisselen hetezelfde probleem shcijtn zich altijd amar voor te doen.
Stel ik ga naar een anders stad om te studeren, dan ben ik bang dat ik daar ook binnen de krotste eren bekend sta als dat vage figuur.
Ook als ik in conflict kom met mensen krijg ik altijd negatieve reacties over mijn antisoicale gedrag en krijg ik het idee dat het allemaal maar aan mij ligt, da tik het zelf uitlok, maar ik weet totaal niet hoe dit zit, of hoe ik het moet zien.

sorry dat ik nu pas reageer, maar ik had eerder nog geen tijd kunnen vinden om je lange ( geeft niks hoor ) verhaal te lezen.

Wat erg dat het nu nog steeds doorgaat zeg, je zou toch verwachten dat mensen op een gegeven moment wel volwassen worden... Zou het niet schelen als je bijvoorbeeld alleen gaat wonen ipv in dat dispuutshuis waar je nu woont? Dan kun je je gewoon op je studie richten en heb je geen continu gezur van andere mensen, die je zelfs in je huis niet met rust laten. Een huis zoeken is natuurlijk niet zo makkelijk, maar ergens blijven wonen waar je je niet eens thuis voelt is ook maar niks.

heel veel sterkte met alles, ik hoop dat je snel een oplossing vindt

liefs syl

Hoi 'holiday'

Ik heb je verhaal een paar dagen geleden gelezen en over na gedacht wat ik precies zou gaan antwoorden.

Het gevoel wat je op het einde beschrijft dat je voelt dat er minachtend met je wordt omgegaan en dat je bespot wordt terwijl je niet concreet kunt benoemen wat het precies is, herken ik heel duidelijk en ik weet uit ervaring dat dit bij meerdere pestslachtoffers voorkomt. Dit niet kunnen benoemen betekent echter niet dat het niet echt gebeurd!

In je verhaal zit een heel duidelijk patroon, wat je zelf ook al aangeeft. je komt op een nieuwe school, je doet je best om je 'aan te passen' en je 'in de groep te mengen' maar op een gegeven moment beginnen dingen zich te herhalen en verval je in een depresieve gemoedstoestand waardoor het eigenlijk vanaf dat moment rap verergert.
Patronen leer je aan om jezelf te beschermen. Patronen heb je nodig omdat die houvast geven. Op een gegeven moment als je ouder wordt, veranderen patronen en kun je nieuwe aanleren. Echter als er tijdens het "conditioneren" van zo'n patroon vervelende dingen gebeuren, dan kan het zijn dat je er te vast in komt te zitten. Op zich is er dan nog niks ernstigs aan de hand, als je maar hulp zoekt om uit die patronen te komen.
Ik denk dat als ik je verhaal lees, dat je met een psycholoog heel erg ver kunt komen! Ik las dat je in Maastricht woont. Ik heb zelf mijn therapeut ook in Maastricht. Als je wilt, kan ik hem eens vragen naar een adres.

Als je mijn mening wilt weten over het dispuut: ga daar morgen weg en zoek gewoon een kamer in een studenten flat. Je hebt geen dispuut nodig om goed te kunnen studeren. Ik denk dat je gewoon een plekje voor jezelf moet hebben waar je ook niet door iemand aangekeken wordt en afgerekend op hoe je er vandaag bijzit.
Het feit dat ze je nog steeds als 'nieuweling' behandelen en daarmee misbruiken lijkt me een heel duidelijk signaal dat ze daar niet mee zullen gaan stoppen.
Ik snap dat je vanuit een dispuut automatisch contact krijgt met mensen en dat dit voor jou belangrijk is, maar deze mensen zijn als het populaire groepje van de middelbare school waar je met een grote boog omheen wilt lopen.
Je kunt ook contacten krijgen door bij studenten clubjes te gaan waarbij ze specifieke dingen doen. nieuwsblad, sport, tripjes, etc...

Ik hoop dat je een beetje aan mijn reactie wat hebt.

sterkte!

Hai Holiday,

Welkom op deze site! Misschien kun je je nog even voorstellen in het voorsteltopic?

Ik heb je verhaal ook gelezen.. had eerst heel het topic over het hoofd gezien..

Ik denk dat je jouw verhaal niet moet vergelijken met andere users van onze site, die in jouw ogen misschien ‘meer’ mee hebben gemaakt. Jouw verleden is jouw probleem, dat is voor erg genoeg, en dat moet je niet kleiner laten lijken door dit soort gevoelens/gedachten.

Vervelend voor je dat je, naast school, ook op vrijwel alle andere plekken waar je kwam gepest werd. Gelukkig herken ik dit niet tov mijzelf.

Naar voor je dat je op zoveel punten ‘gepakt’ werd.

Het wegstoppen van dingen van vroeger zal voor veel mensen op dit forum ook wel herkenbaar zijn.

Ik sluit me verder aan bij Swalsky, denk dat psychologische hulp goed voor je zou zijn en je een heel stuk op weg zou kunnen helpen!

Ben trouwens wel benieuwd wat je studeert in Maastricht?
En ergens anders gaan wonen is misschien ook wel ’n goed idee?

Iig heel veel sterkte met alles!

jeetje wat erg zeg... ieder verhaal is net zo erg.. pesten is erg. het maakt je kapot... iedereen.. wat er ook gebeurt..


kuszies

Hoi, ik ben net op deze site beland en heb net je verhaal gelezen.
Om te beginnen, je mag zeker niet denken dat jouw verhaal minder erg is omdat je niet zozeer fysiek bent toegetakeld. Als ze je slaan, heb je fysiek pijn, maar dat gaat over. Het is de achterliggende boodschap die je dan meekrijgt, ze slaan je omdat je ze je niet leuk vinden, en net dat doet zo'n pijn vanbinnen. En dat kunnen ze je ook met woorden, of met hun gedrag duidelijk maken.

Je zegt ook dat je denkt dat het aan jezelf ligt. Ik ben het daar helemaal niet mee eens, als ik jouw verhaal hoor, denk ik net dat je een heel aardige en gevoelige jongen bent, ondanks je onzekerheid. En dat heb is toch veel beter dan dat je zelf zo'n gemeen iemand bent.
Maar jammer genoeg loopt de wereld vol met mensen die het wel leuk vinden om anderen een slecht gevoel te geven. Maar geloof me, niet iedereen is zo. Het is alleen de kunst om de aardige mensen te ontmoeten.

Verder hoop ik heel erg dat je een oplossing vindt zodat je een plekje voor jezelf vindt. En verder heel veel liefs.

Groetjes, B