en omdat ik het moeilijk vind zomaar ergens te beginnen te vertellen, begin ik wel ff vanaf mn geboorte
(sorry 
)23-08-1985...
vanaf mijn geboorte tot aan mijn 4e was ik altijd ziek, (hier weet ik weinig meer van, alleen het ziekenhuisbezoek weet ik nog, ouch...) ik had iets met mijn blaas en nieren, een of ander klepje werkte niet goed, waardoor ik altijd een blaasontsteking had, was heel bleek altijd. op mn 4e aan geopereerd, (een van mijn nieren is nu dus veel groter
en functioneert niet goed, (waar ik overigens geen last van heb)vanaf groep 3 begon het pesten al, als je dat dan al pesten kan noemen, op die leeftijd
en dat is zo doorgegaan tot ik na mijn examens van school gegaan ben, (heb 2 keer examen moeten doen, door voor de hand liggende reden)ik was altijd bang om naar school te gaan, ik ben nooit in elkaar geslagen, maar altijd met woorden gepest, harde woorden...
de reden waarom ik gepest ben heb ik nooit geweten, we (mijn ouders en ik) denken dat het komt omdat ik misschien te stil was in de klas, en als ik es wat zij dan was et een vage opmerking, (volgens mijn klasgenoten dan...)
toen ik 16 was kon ik eindelijk van school, waar ik toch al zo weinig mogelijk was...
toen dacht ik, 'YES et is eindelijk voorbij' dat dacht ik dus... maar bleek niet zo te zijn, het pesten was weliswaar gestopt, maar de gevolgen daarvan moet ik nog steeds mee leven, en verwerken.
ik heb eerst maar even rust genomen toen ik eindelijk 'vrij' was, na een jaar ongeveer heb ik een baantje gezocht, dat hield ik maar liefst 2 weken vol
omdat ik intussen al het vertrouwen in de medemens en mezelf verloren was, en nog niet helemaal terug heb, ik dacht (en denk nog steeds) dat mensen me niet mogen, en dat ze wel leuk en aardig doen terwijl ze het helemaal niet menen.
ik zat dus na die 2 weken weer thuis, op mijn 18e kreeg ik een nieuwe baan, op schiermonnikoog, dat ging ook helemaal niet goed, dat heb ik 3 maanden volgehouden. mensen schenen me daar wel te mogen, de eerste paar weken ging et goed, maar daarna begon ik met de rest mee uit te gaan, elke avond dronken, half 6 mn nest in, en om 7 uur weer aant werk
dat hou je dus niet lang vol...
ik dus weer thuis, mijn ouders waren vlak voor ik daar aan et werk ging net uit elkaar, (achteraf denk ik dat ik gewoon gevlucht ben voor de problemen thuis, fout dus!)
intussen waren we verhuisd naar een klein appartementje, waar ik dus voor ik naar schiermonnikoog ging woonde met mijn moeder en mn zus. mijn vader woonde in een flatje met mijn 2 broers, (tweeling van intussen 18, 1 met ADHD, en de ander met PDD-NOS)
toen ik dus weer thuis kwam wonen woonden mijn moeder en zus alweer bij mijn vader en broers in, (ze zijn weer bij elkaar gekomen
)dus toen woonden we met zn allen op een klein flatje, op 8 hoog. ik ben dus nogal bang voor liften, maarja, 16 trappen is ook niet ideaal, dus je moet wel...
dus eigenlijk dat jaar dat we daar gewoond hebben elke nacht nachtmerries gehad, (op de een of andere manier achtervolgen de dagelijkse dingen me in mn slaap) niet echt prettig dus.
en sinds afgelopen januari wonen we god zij dank in een huis op de grond, met zn allen
maar door alle omstandigheden gaat het met mij niet goed, ideen als zelfmoord spoken regelmatig door mijn hoofd, (en das niet de eerste keer)
ik kan het nog steeds niet van me af zetten, alles wat er gebeurt is.
daar komt de dood van mijn oma nog bij, ik ben niet naar haar begrafenis geweest, (ook weer door omstandigheden) en daar heb ik nog elke dag spijt van
maar het resultaat van dit alles is dat ik nu al een dik jaar medicijnen slik, (anti-depressiva) en ik binnenkort weer naar het GGZ moet.
ik ben er klaar mee, ik wil het afsluiten, en mijn leven gaan leiden zoals ik dat wil. en het niet volgens de ideen van iemand anders doen.
ik heb niet alles beschreven wat er gebeurt is... misschien dat ik dat nog es doe, maar niet nu.
sorry als jullie de moeite genomen hebben om et helemaal te lezen, et is wat lang...
xxx Mika
. (niet té lang hoor