Hoi iedereen,

Ik zie dat er niet heel vaak gereageerd wordt op dit subforum, maar ik wil toch mijn verhaal kwijt. Ik zit vast en heb geen idee hoe ik dit moet oplossen.

Mijn vriendin is 1.5 jaar geleden overleden bij een verkeersongeluk. Een vrachtwagen paste niet op, toen hij zijn voertuig in de achteruit zette. En ineens was ze er niet meer. Dat is iets waar ik het moeilijk mee had en nu nog steeds heb. Ik zat toendertijd op een opleiding, maar had geen zin daarmee door te gaan. Het enige wat ik het half jaar na de dood van haar deed was werken en slapen. En daarmee ben ik een hoop vrienden en dierbaren kwijt geraakt. Ik had nergens zin in, ging niet in op uitnodigingen en wilde alleen maar slapen.

Na dat half jaar werd ik een beetje wakker. Ik wilde weer gaan studeren en mijn ouders waren zo lief om die opleiding voor me te betalen. Toen merkte ik pas wat ik was kwijtgeraakt. Niet alleen de liefde van mijn leven, maar ook vrienden. Ik merkte ook aan mezelf dat ik wat teruggetrokken was. Ik ging niet in op mensen van school, vermijdde contact en wilde maar één ding: dat de les zo snel mogelijk afgelopen was. Ik leerde zo weinig mensen kennen van school en deed altijd alles zo'n beetje in mijn eentje.

Tot dit jaar. Er zit een meisje in mijn groep, laten we haar maar Rianne noemen. We gingen vaak met elkaar om, ook omdat we vlak bij elkaar wonen. Ze merkte wel dat ik verdrietig was en vroeg me wat er aan de hand was. En ineens kwam alles eruit. Zij, toch een meisje dat ik niet superlang ken, vertelde ik ineens dingen die ik mijn ouders niet eens verteld heb. En ze ging er goed mee om, bleef ook vragen stellen. Ik had het gevoel dat ik er niet meer alleen voor stond, dat ik aan iemand dingen kan vertellen.

We groeiden steeds dichter naar elkaar toe. En ik werd verliefd op haar, althans dat denk ik. Ik kreeg het advies van mensen om haar dat te vertellen. Dat deed ik ook, maar zij vertelde dat ze wel wát voelde, maar niet genoeg. Ik wist niet goed hoe ik daar mee moest omgaan. Ik vermijdde een paar dagen school en had op een gegeven moment een heftig telefoongesprek met haar. Daarin vertelde ze me dat ze geen zin heeft in conflicten, omdat ze vorig jaar veel liefdesverdriet kende. Ook had ze de theorie dat ik niet echt die gevoelens voor haar heb, maar dat ik gewoon blij ben dat ik weer met iemand echt kan praten. Net zoals dat met mijn vriendin kon.

Ik weet niet of ze gelijk heeft, maar ik denk het wel. Ik moet op 1 of andere manier mijn leven zien op te pakken, er weer iets van maken, zonder dat ik zo afhankelijk ben van haar. Maar ik denk dat ik haar nodig heb. Vandaag heb ik de indruk gekregen dat ze me heeft geblockt op msn. En dat doet me gewoon heel erg verdriet. Probleem is dat ze bij mij in de groep zit en ik er dus nog een hele lange tijd mee moet werken.

Ik weet niet hoe ik vanaf nu met haar moet omgaan. Ik heb het gevoel dat ik als ik te dicht naar mensen groei, ik probeer wat te forceren en zo die mensen juist afstoot. Ik weet dat het nu de tijd is weer wat te maken van mijn leven, maar ik weet niet waar ik die motivatie vandaan moet halen. Soms heb ik het gevoel om gewoon alles op te geven en naar mijn vriendin te gaan. Maar diep van binnen weet ik dat dat altijd nog kan, dat dat de uiteindelijke noodoplossing is. Maar wat moet ik dan? Hoe kan ik iets van mijn leven maken, als ik er helemaal alleen voor sta?

Ryan

In eerste instantie: Je staat er nooit helemaal alleen voor. Ook met Rianne kan je denk ik zeker nog wel weer een goede band opbouwen. Ook al is dit nu tussen jullie gebeurd.
Dat zij niet genoeg voelt en denkt dat dat van jou komt door het verlies van 1,5 jaar geleden is voor haar reden om je op het gebied van relatie af te wijzen, maar dat hoeft niet te betekenen dat je ook geen vrienden meer kan zijn. Misschien heeft ze eerst wel even tijd voor zichzelf nodig (en misschien jij ook wel) om weer daarnaar terug te komen.

Dat je iemand nodig hebt is helemaal niet raar. Je hebt heel lang er alleen zelf mee rond gelopen en het is gewoon heel prettig om dit met iemand te kunnen delen (dat schept ook een band) en hoewel de sterkte van de band niet door kan groeien hoeft nog niet te betekenen dat je het er niet meer over kan hebben met haar.

En motivatie om het weer op te pakken komt altijd wel weer ergens vandaan, hoe moeilijk dingen ook zijn, hoe erg het ook is, je kan altijd wel weer ergens de kracht vandaan halen weer op te bouwen ook al lijkt dat misschien niet zo. En het helpt ook als je daarin gelooft.

Hai Ryan.

Misschien word er niet veel gereageerd in dit subforum, maar je moet weten dat je hier áltijd je verhaal kwijt mag hoor.

Ik vind het spijtig om dit bericht van jou te moeten lezen.

Heb je nooit gedacht aan professionele hulp? Want zoals Femke ook al zei, er is vrijwel altijd iets waar je de kracht uit kunt putten, en dat is echt waar!!!
Ik denk dat een professional je in bepaalde situaties, door de juiste vragen te stellen bijvoorbeeld, toch hetgene naar boven laten komen waardoor JIJ weet dat je toch wel verder wilt, wilt vechten voor je verdere leven.

Iig, heel veel sterkte en succes!



Liefs,
Zon.

Hoi Ryan!

Ik vindt het heel goed te lezen dat je nu toch weer dingen oppakt in je leven. Een stage-collega van mij is 8 maanden terug zijn vriendin onverwachts verloren aan een ziekte (een of andere streptokokken variant) en die blijft toch erg 'hangen', wat aan de ene kant erg logisch is, maar wat hem eigenlijk in alles erg remt (en niet alleen de liefde maar ook omgang met mensen ed.).

Ik denk dat je er wel volledig voor moet gaan, jij voelt je verliefd dús ben je verliefd. Dat dit mischien niets wordt, moet jou in de toekomst niet remmen. Zorg er dan voor dat je in ieder geval een goede vriendin er bij hebt

Laat je nog eens weten hoe het gaat, Ryan?

Ja hoor.

Het gaat nu eigenlijk wel weer. Het lijkt alsof die gevoelens van de ene op de andere dag ineens over waren. We hebben nog steeds veel contact, maar puur als (school)maatjes. Soms moet je even door een moeilijke tijd heen, denk ik.

Het gaat zowel op prive- als schoolgebied een stuk beter. Maar ik mis mijn vriendin nog steeds en daar zal waarschijnlijk ook geen verandering in komen.

Nee idd. Iemand die is komen overlijden houd toch een plekje in je hart, vergeten doe je 't nooit, aan zo'n iemand blijf je toch altijd denken.
Belangrijk is wel dat het na verloop van tijd z'n plekje krijgt? Maar daar gaan vaak wel aantal jaren overheen...

('n vriendin van me is twee vrienden verloren, ene aan ziekte, andere aan verkeersongeval, in één jaar tijd, vandaar dat ik dit weet )