IPB

Welkom Gast ( Inloggen | Registreer gratis )

Profiel
Gebruiker Foto
Rating
 
Opties
Opties
Persoonlijk Statement
Respiro heeft op het moment geen persoonlijke statement.
Persoonlijke Info
Respiro
Regelmatig Lid
25 jaren oud
Vrouw
Flevoland
Geboren April-17-1989
Interesses
Geen Informatie
Overige Informatie
Jouw verleden: Over mijn verleden met pesten; de 2 brugklasjaren op de middelbare school heb ik zonder enig contact moeten doorbrengen. Ik had geen contact met mijn klasgenoten. 2 jaar na dato, kreeg ik last van de hele dag door flashbacks en naar gevoel. Wat (december 2008) al 2 jaar duurt.
Gepest?: Gepest
Geslacht: Vrouw
Statistieken
Geregistreerd: April 28 08
Profiel Bekeken: 4.225*
Laatste bezoek: 4th February 2010 - 13:42
Lokale Tijd: Aug 30 2014, 23:13
207 berichten (0 berichten per dag)
Contact Informatie
AIM Geen Informatie
Yahoo Geen Informatie
ICQ Geen Informatie
MSN Geen Informatie
Contact Privé
* Profiel bekeken update elk uur

Respiro

Lid

**


Topics
Berichten
Reacties
Buddies
Mijn content
11 Jan 2009
Heey Allemaal..

Ik had een heel verhaaltje gschreven, ik was blijna klaar, en ik druk op mijn muis op "vorige" unsure.gif . Maja. Maar goed, opnieuw.

Het is bijna zover. Nog morgen en volgende week maandag (19de), nog een gesprek met mijn huidige super super aardige en lieve psychologe, en dan is het SLOES bij haar. Dan stop ik bij haar, omdat zij mij niet verder kan helpen. Zij is door haar kennis en truckjes heen bij mij. Ik heb voor de 19de een klein kadotje en een kaart gekocht om haar te bedanken, die geef ik haar de laatste keer.
Dat ik bij haar stop betekend niet dat ik helemaal stop. Dat kan nog helemaal niet, aangezien het gewoon nog helemaal niet lekker gaat met me. blush.gif , helaas maja. Ik ga naar een therapeut/psycholoog in het ziekenhuis (polikliniek psychiatrie)! Ik heb deze man nu al 2 keer gezien/gesproken.. Een keer in bij zijn van de psychiater en een keer in bijzijn van mijn ouders en "nog eigen" psychologe. Dus heb hem nog niet alleen gesproken. Maar deze man lijkt me wel aardig, gelukkig. Maar ik zal het wel merken als ik hem alleen spreek.
Ik vind het eigenlijk ook nogal een stap, dit is voor mij de eerste keer dat ik overstap naar een andere therpeut!!! Ik heb vanaf Maart 2007 tot op heden altijd deze/mijn psychologe gehad, waar ik het allemaal mee besprak!

Maar goed, ik heb vorige week van mijn (nog huidige) psychologe gehoord wat mijn nieuwe therapeut met mij van plan is. Zijn plan is om alles heel erg te gaan ophalen en de confrontatie er mee op te zoeken en aan te gaan. En (wanneer ik ermee toestemt en mee wil werken) om het gebouw van vroeger een keer op te gaan zoeken, en er dus echt door heen te gaan lopen.
Dat vind ik niet zo'n fijn vooruitzicht, dat ik alles mondeling moet gaan ophalen enzo. Aangezien ik er eigenlijk helemaal niet over wil praten, over precies wat er is gebeurd. Ik wil niet (zeker mondeling) vertellen wat er is gebeurd. Dat is helemaal niet fijn. Maar het zal wel moeten denk ik, wil het beter gaan met me. En over het opzoeken van het gebouw, dat kom later, liever doe ik het niet, maar ik wil ook normaal in de trein kunnen zitten (de trein komt langs het gebouw, dan doe ik mijn ogen dicht). Maar daarvoor moet ik hem eerst beter leren kennen denk ik voordat ik die stap neem.

Ik vind zijn plan heel erg eng, maar ik denk wel dat het moet wil het beter gaan met me over een tijdje. Want zoals het nu gaat dat kan eigenlijk niet, als ik eerlijk ben weet ik ook niet hoelang ik dit nog volhoud blush.gif . Ookal zal ik wel moeten. Maar een ding is zeker het moet veranderen, aangezien het gewoon niet oke/goed gaat met me op deze manier.
Maar het plan lijkt alsof hij mij beter kan helpen dan mijn huidige psychologe, dus dat is wel goed nieuws. Ook al zal ik er wel erg aan moeten wennen dat zij mijn psychologe niet meer is na ons laatste gesprek van de 19de. En zal ik mijn nieuwe opnieuw moeten gaan leren vertrouwen en leren kennen. Ook al denk ik wel dat me dat gaat lukken! Maar zijn plan is niet zo'n heel fijn vooruitzicht, ene kant vind ik het heel eng, maar andere kan heb ik zo iets van "kom maar op". Ookal ben ik doodsbang voor het mondeling vertellen wat er vroeger is gebeurd. De enorme isolatie mondeling te moeten beschrijven crying.gif . Maar ik neem aan dat hij wel voorzichtig doet, hopen we dan maar smile.gif .

Ik weet niet waarom, maar dit wilde ik met jullie delen..

Ik zal (misschien) ook een update geven hier over hoe het verder gaat de overstap en bij mijn nieuwe therapeut..

Byee,
Respiro
24 Dec 2008
Heeeeey..

Ik ben ergens benieuwd naar. Of er iemand is die ongeveer (ik hoop het niet voor iemand maar goed) het zelfde heeft mee gemaakt als ik. Dat je totaal geisoleerd heb geleefd op school, geen contact met je klasgenoten had.. Dat er een "hallo" niet werd gezegt tegen jou?.
En wat ik er (naast het bange, verdrietige en eenzame gevoel en de dagelijkse continue flashbacks) ook van heb gekregen is een gevoel dat ik niet meer weet of ik wel besta.. Dat mijn gevoel tegen mij zegt dat ik niet besta. Maar het rationeel nog wel kan bedenken.. Maar dus niet meer weet of ik wel besta of niett.. :oops:.
Dit is even kort over mij. Maar jij hoeft (hoop het niet voor je) niet persese hetzelfde qua gevoel te hebben.

Ergens heb ik het idee dat ik graag in contact wilt komen met mensne die ongeveer hetzelfde hebben mee gemaakt..
Ben jij er (helaas) zo eentje, dan mag je me PM'en.
Andere mogen mij natuurlijk ook PM'en.. Want pesten is pesten.. (graag)



Groetjes,
Respiro
11 May 2008
Hier dacht ik laatst eens aan. Hoe zou het zijn als er een landelijk beleid rondom pesten zou zijn.

hoe denken jullie over een landelijk, krachtig beleid rondom pesten. Dat de scholen hier niet in vrij worden gelaten, zoals nu wel het geval is. Niet dat het word getoloreerd dat op basischolen alleen 1x per jaar een anti-pest-contract word getekend, en dat is het. Meer niet.

En op middelbare scholen, heeft de mentor minder grip op de klas, omdat die ze maar enkele moment per week zien. En zijn de scholieren vrijer.
BIj mij dat er genoeg aan werd gedaan met een periodiek gesprekje, waarin gevraagd werd hoe het in de klas ging, meer niet. En alles op z'n beloop laten gaan. Oke, een docent hoeft geen kinder-juf te zijn op een middelbareschool, maar ze zijn toch mede verantwoordelijk voor de opvoeding en ontwikkeling van een kind/jongere. Niet alleen voor het onderwijskundige gedeelte, meer, want school is zo'n groot deel van je leven als je naar school gaat.

Zou het niet beter zijn als een landelijk plan in werking word gesteld rondom pesten. Docenten die het serieuzer moeten nemen (kind dat alleen is en lacht, KLOPT NIET!!), en verder kijken dan alleen de incidenten. Goed de signalen in de gaten houden en erop in gaan. Een plan met duidelijke en strakke regels en protecollen waar scholen zich aan moeten houden, moeten opvolgen en na leven. Om pesten te voorkomen, in de kiem te smoren en om zo (ernstige) gevolgen zo veel mogelijk te kunnen voorkomen. Docenten misschien extra scholen om zich bewust te maken van de mogelijke gevolgen. Zodat ze zo'n landelijk beleid ook echt gaan opvolgen. En indien ze dat niet doen consequenties opleggen.

Hoe denken jullie hier over??
10 May 2008
Hallo allemaal,

Ik weet niet precies waarom ik dit hier post, maar ik wil hier graag een stukje (hoop dat ie niet te lang word) schrijven over vroeger en nu.

Oké, daar gaat ie dan; eerst over nu. Ik denk dat, dat slim is.

Het begint in eind november 2006 (de laatste week van die maand ofzo), ik ging terug naar huis na een school dag, met de trein. Ik had die dag weer bij mijn klas in de pauze gezeten. Ik vond het best wel goed van mezelf dat ik erbij ging zitten. Dit gebeurde pas sinds een week, ongeveer. Nadat ik samen met mijn ambulant begeleider een klassenvoorlichting had gegeven over mijn handicap. (heb door zuurstoftekort bij mijn geboren spasticiteit in mijn beide benen en armen, even voor de duidelijkheid wink.gif) Tijdens die voorlichting kwam ook het punt contact aan de orde, beetje subtiel gebracht. Het lukte mij niet om op mijn klas af te stappen. Ik vond het eng en wist niet hoe ik mij moest gedragen. Was bang dat het niet uit zou maken of ik er bij zou zijn of niet. Toen daar over gesproken werd zei een jongen vanuit achter in de klas; "wij zitten altijd in de aula en daar mag iedereen bij komen zitten hoor". Nu wist ik da ik er bij mocht zitten, en dat ben ik dus vanaf die dag erna gaan doen. Dat ging ook elke keer steeds beter om er naar toe te stappen. Die dag had ik ook weer gekletst met een van de andere meisjes uit mijn klas.

Na de les was de dag afgelopen, ik pakte mijn spullen in en ging met de lift naar beneden. Ik liep naar de trein. Ik ging beneden in de trein zitten. Ik dacht na over mijn dag, en specifiek over de pauze. Ik was erg blij dat het mij was gelukt om op mijn klas af te stappen in de pauze. Nu hoefde ik niet meer elke keer in de gang te zitten met mijn boterham en flesje water. Ik dacht ook nog aan de voorlichting, niet welke vorige week had plaats gevonden. En aan hem maar dan drie jaar geleden.
Toen ik uitkwam bij deze gedachte, richten ik mij op het liedje wat via mijn oordopjes mijn gehoor in ging. Ik wilde daar niet aan denken. Nu was het leuk op school en kon ik bij mijn klas zijn. Het gebeurde de laatste twee weken wel waker dat gedachtes over mijn brugklas periode kwamen op duiken. Dat was niet leuk, maar ook nog niet vervelend.


De muziek die mijn trommelvliezen doet trillen haalt deze gedachte uit mijn hoofd en laat mij er van genieten. Ik luisterde naar de tonen en klanken totdat ik bijna bij mijn station was, het station dichtst bij mijn huis. Ik liep alvast het trappetje op en ging klaar staan om de trein uit te stappen. De trein rijd nog, hij zal nog ongeveer drie minuten door rijden voordat hij tot stilstand komt en de deuren zich zullen openen.

Ik stond bij de deur, naast mij komt een jongen staan, hij moest hier ook uitstappen. Ik richt mijn blik op de jongen en keek weer terug naar buiten. Er schiet een snelle herkenning en herinnering door mijn hoofd. Ik wist het niet zeker dus ik keek snel maar erg voorzichtig nogmaals. Ik schrik, ik gaf een heftige schrikreactie. Ik zag het echt goed. Ik keek niet voor een derde keer naar de jongen. Ik stond verstijft, kneep mijn kiezen heel hard op elkaar. Alsof ze als twee vlakke oppervlaktes tegen elkaar werden geperst. Het werd op een bepaalde manier erg druk in mijn hoofd en voelde me op een manier die niet fijn was. De deuren gingen open en ik kon naar buiten, mijn hart bonsden gigantisch snel en ademhalen deed zeer. Ik probeerde zo snel mogelijk verstijft naar huis te lopen, het werd er niet minder door. Ik realiseerde me dat de jongen die ik zojuist in de trein was tegen gekomen bij mij in de klas zat. De eerste klas van de middelbare-school.

Dit stuk heb ik een tijdje geleden gewoon in Word uit getypt maar omdat ie zo duidelijk is plak ik hem hier tussen, type nu gewoon weer verder.

De uren erna bleef ik er maar aan denken dat ik die jongen tegen kwam. Ik voelde me er erg naar door, en het was een soort van gigantische chaos in mijn hoofd. Ik bleef er maar aan denken, en dacht ook aan die brugklastijd zelf, die 2 jaar. Herinnerde me continu dingen die ik me niet wilde herinneren. De uren werden dagen, en de dagen werden weken. Na ongeveer 3 a 5 dagen vormde het zich zo dat ik beelden uit mijn brugklas-periode voor me zag/(zie), bijna continu. En vaak (nu is dat al een tijd veel minder) ging ik "starend" mijn dagen door. Ik was overal lichamelijk, maar met mijn hoofd was ik alleen maar bezig met die beelden. Alsof ik een soort van "weg" was. Beetje vreemd misschien zo, maar anders valt het niet uit te leggen. Ik deed eigenlijk alles automatisch, schoolwerk, beneden zijn, met iemand zijn. Het ging automatisch, mijn lach ging "op", en ik was "blij". Maar in mijn hoofd bleef continu de wervelstorm van beelden en herinneringen rond gieren.

Na ongeveer drie weken zo doorgebracht te hebben, zat ik in een oude agenda te bladeren, en toen zag ik een datum dat ik voor controle (1x per jaar) was bij mijn revalidatie-arts geweest, en dat was al een jaar geleden. En toen herinnerde ik me opeens dat zij mij had aangeboden dat als ik dat wilde ik met de psychologe uit hun team kon praten. Dat was gewoon een vast iets wat ze bekend moest maken. Ik dacht dat moet ik dan maar doen, want ik merkte op een of andere manier dat het mij alleen zou gaan lukken. Ik liet mijn moeder via een smoesje een nieuwe afspraak maken en half januari '07 kon ik terecht. Ondertussen bleef alles door mijn hoofd spelen en kon ik soms de bomen niet meer zien door het bos. In die tussen tijd had ik mijn ouders er ook oppervlakkig over ingelicht, zodat ze enigszins op de hoogte waren.

Half januari bij me reva-arts geweest en ze zou me laten in roosteren bij hun psychologe (ik noem haar hierin even "P.", voor de makkelijkheid). Begin maart kreeg ik een telefoontje of ik die week erop kon. Die week erop er naar toe geweest, en volgens mij "klikte" het best wel snel. Dat ik haar aardig vond, en dingen tegen haar durfde te vertellen.

Half maart '07, en nu zitten we in mei '08, tja best wel lang ja, maar kom nog steeds elke week bij haar. Gelukkig hebben we wel al best een aantal stappen gezet, zal er zo wat voorbeelden voor geven. Maar er zijn hebben nog geen grote stappen plaats gevonden in de richting dat het beter gaat met me. Heb nog heel vaak mijn beelden (dagelijks) en een bepaald gevoel wat als het waren opgesloten zit, en ik regelmatig erg sterk (kan) voelen. Topic - Verwoording van mijn gevoel. Een gevoel alsof het niet uitmaakt dat ik besta, eigenlijk gewoon niet besta, en er van mij verwacht woord dat ik het zelf oplos, maar het niet kan en wel wil, en eigenlijk alleen mezelf heb. (even kort).

Ik dacht heel lang dat ik me aanstelde, want ik werd toch niet elke dag in elkaar geslagen of uitgescholden vroeger, maar het geen wat er bij mij gebeurde was niets. Geen enkele interactie tussen mij en mijn klasgenoten. Ik dacht dat ik me aanstelde. Gelukkig weet ik nu dat ik dat niet doe. Volgens "P.", is wat er bij mij is gebeurd nog erger dan elke dag in elkaar geslagen of uitgescholden, omdat er dan nog wel contact is, wel negatief, maar wel contact. (dit bedoel ik niet negatief tegen de mensen die dat hebben meegemaakt) Omdat mensen er opgemaakt zijn om in contact te leven, niet om zo geďsoleerd te leven. Maar bij mij was er geen contact, niets. Dus langzaamaan is het gelukt om mij te laten inzien dat ik me niet aanstelde, en dat het dus eigenlijk allemaal niet meeviel. En het niet zo gek is dat ik er nu zo'n last van heb. Aangezien ik het vroeger zo ver had weggestopt dat ik het bestaan er niet vanaf wist.(komt later meer duidelijkheid over)

Maar ondertussen bleven/blijven mijn beelden bestaan en mijn gevoel actief vanbinnen. De ene week ging/gaat het er ietsje rustiger aan toe dan de andere. Maar er is eigenlijk geen moment geweest in die tijd dat het echt goed ging. Door mijn beelden en mijn gevoel, lukt het vaak niet om mij te concentreren op school of op wat dan ook. En af en toe maar wel geregeld kost het me er s'avonds veel moeite om in slaap te komen. En zo zijn er nog een aantal dingen die ik kan opnoemen.

Eind '07 kwam P. met het idee om EMDR te gaan proberen. Dit heb ik eind januari en begin februari ongeveer 6 keer gekregen. Alleen dit had echter geen effect op mij. En aangezien je snel effect moet merken, werkt dit dus niet bij mij. Daar weer mee gestopt. En weer alleen elke week naar P.. (daar stopte ik overigens niet mee tijdens me EMDR). Ondertussen waren wij er achter gekomen dat we denken dat ik mijn gevoel moet "uiten" om het met een mooi woord te benoemen, wil het overgaan. Omdat ik mijn gevoel altijd zo ver heb weggestopt dat ie er nu gewoon heel moeilijk uitkomt. En hadden we ook een manier gevonden hoe we dat mogelijk konden bereiken. Waarmee we eigenlijk nog steeds mee bezig zijn, en volgens mij met hele kleine stapjes dichter bij het moment komt dat mijn gevoel er uit komt. Naast gewoon mijn gesprekken met P., ga ik waarschijnlijk (is nog niet zeker) ook nog een andere therapie volgen/proberen, namelijk haptotherapie. (als iemand dat wilt weten, kan ik jullie up to date houden, of dat door gaat of niet) Maar daar hoor ik heel snel iets over, als het goed is. Ik denk ik kan beter alles proberen wat er te proberen valt, want straks loop ik een oplossing mis. En ik wil super graag dat dit over gaat. Dat ik er geen last meer van heb, van wat er toen is gebeurd. Of in ieder geval minder. Zeker niet zo zoals het nu is, dat het mijn dagelijks leven en denken beheerst. Wat het nu wel doet.

Ik denk dat ik genoeg over nu heb verteld, en het is wel heel lang. Ik zal proberen in zo weinig mogelijk zinnen proberen te beschrijven wat er toen is gebeurd.

Doordat ik door mijn handicap 3 jaar op een speciaal onderwijs school gezeten heb, vonden ze het beter voor mij dat ik op de middelbare school begon in een LWOO-klas. Omdat deze kleiner zijn, en dan is de overstap toch ietsje kleiner. Maar qua niveau had ik gewoon regulieronderwijs kunnen volgen. In de LWOOklas kregen les in het laagste van het laagste. Ik hoefde nooit te leren voor een toets, het was gewoon te makkelijk. Na een half jaar mocht ik over op een hoger niveau. En het jaar erna naar een reguleren klas.

Begin van het school jaar had weinig contact, soms probeerde ik wat, maar het had weinig effect. Ik dacht "ze moeten even wennen aan iemand met een handicap in hun klas". Maar dit dacht ik in november nog steeds. Eigenlijk sloop het er al heel snel in, dat niemand op mij wachten bij bv gym; "omdat we al laat waren". En ik toch iets langzamer ben. Het alleen zijn sloop er ongemerkt heel snel in. In de eerste weken probeerde ik een beetje contact te maken, met hallo of wat dan ook. Maar eigenlijk werd alles een beetje afgewimpeld, onopgemerkt. Na een paar weken school, werkte ik aan mijn school werk, en zag een meisje van de basisschool in de pauze en dat was het. Meer was mijn schooldag niet. Dat ging zo het hele jaar door.

Het jaar erna, mocht ik naar een reguleren klas. De begin weken gingen goed. Ik durven op een gegeven moment zelf naar een groepje meisjes te stappen waar ik een beetje contact mee had. Dat duurde ongeveer 3 a 4 weken, en toen sloeg het om. Die meisjes gingen de stad in de pauze (dat kan ik niet een hele pauze lopen, en eten tegelijk, door mijn handicap), en hiermee was ook het contact in de klas direct beëindigt. Ik was opnieuw helemaal op mezelf. En werkte aan mijn school werk en zag mijn oude vriendin in de pauze, en dat was het.

Alleen aan tafels die bestemd waren voor vier personen, of er zal wel iemand maar die zat omgedraaid, geen enkele woorden wissel. Eigenlijk totaal geďsoleerd.

Maar toch was ik altijd vrolijk en ging met (in mijn ogen) "plezier" naar school. Doordat ik (denk mede door mijn handicap) beschik over een grote hoeveelheid doorzettingsvermogen, positiviteit en wilskracht, vond ik elke dat iets heel kleins waardoor ik kon zeggen (dat vond ik zelf) dat het leuk was die dag op school. Maar dan moet je denken aan een docent die een leuke gesprek met mij aanging, of mijn vriendin die me gedag zei. Dus heel klein, en verder was ik de rest van de dag alleen. Ik heb nooit gedacht dat ik niet meer naar school wilde. Maar dat kon ook niet, want dan zou ik achter komen lopen met mijn werk wink.gif, en dat leek me niet handig. Volgens P. is dit mijn "overleving" geweest, dat ik elke dag iets "leuks" vond op school.

Naast het altijd en altijd alleen te zijn geweest. Het helemaal op me zelf aangewezen te zijn, zijn er ook enkele incidenten voor gevallen waarin er wel contact was, maar dan dat een klas genoot mij imiteerde (praten/bewegen), of grapjes maakte ten koste van mij. Dat vond ik toen erg naar, en was ik blij als het voorbij was. Maar ik merk nu dat die incidenten niet op kunnen wegen tegen het velen alleen wat er is geweest. Zo alleen, alsof het niet uitmaakt dat ik bestond. Naja dit staat beter beschreven in topic die ik de link staat een stukje naar boven.



Volgens mij heb ik het aardig goed beschreven, en is het héél erg lang dit stuk, en alles er ongeveer wel in opgenomen.

Het is erg lang, iemand die tot hier is gekomen met lezen, dankjewel voor het lezen!!

Groetjes,
Respiro


29 Apr 2008
Hallo Allemaal,

Ik heb vanaf ongeveer begin februari tot een paar weken geleden, stukjes geschreven die mijn gevoel verwoorden.. Mijn gevoel van mijn "brugklas-periode".
Ik had soms opeens momenten dat ik begon te schrijven en maar bleef schrijven, en dan kwam er een stukje als het onderstaande er uit.. Ik post er maar eentje, omdat ze bijna allemaal op het zelfde neer komen, op hoe het toen was.. En wilde het met jullie delen..

Nou, hier komt ie dan..


QUOTE
Niemand, niemand die mij gedag zei of iets zei. Niets. Er werd niets tegen mij gezegd. Ik werd totaal niet opgemerkt.

Alleen. Bijna nog meer alleen dan in je eentje zijn. Zonder iets, elk iets wat er maar kan zijn was er niet. Alleen, ikzelf. Ik was er alleen, voor mezelf en mijn lach, omdat ik die toch zoveel liet zien. Maar ik was er voor niemand. Niemand die mij opmerkte, ik werd totaal niet opgemerkt, door niemand. Alleen door mijn eigen lach. Ik was er voor mezelf en mijn lach, maar bestond eigenlijk niet. Ik maakte niet uit, ik bestond niet. Bestond gewoon niet, ik bestond niet. Ik maakte gewoon helemaal niet uit. Totaal niet. Ik deed er totaal niet toe, en bestond niet en zeker niet voor iemand anders.

Alleen, zonder iemand. Zonder enig, echt geen enkel teken van enig contact. Geen “hallo”, er werd geen “hallo” tegen mij gezegd. Zelfs geen “hallo”. Er was gewoon echt niets. Bestond ik dan echt niet? Nee, want ik deed er niet toe, ik bestond niet. Ook al was ik er wel, met mezelf en voor mijn eigen lach. Maar verder had het geen waarde dat ik er was, absoluut geen waarde. Ik maakte niet uit, Ik bestond niet.

Niets, maar dan ook echt niets gebeurde er of had het enige waarden dat ik er was. Want dat had het niet, absoluut niet. Had ik wel een waard?? Ja, voor mij zelf en mijn lach. Maar verder eigenlijk absoluut niet.
Ik maakte niet uit, helemaal niets. Voor mijn lach en mij zelf was ik er, maar bestaan deed ik eigenlijk niet. Zeker niet voor iemand anders. Ik had er niet zo goed niet hoeven zijn, het maakte niet uit.
Ik maakte niet uit. Ik bestond eigenlijk niet. Ik maakte niets uit.

Ik kon het niet, het lukte me niet, en ik wilde het zó gigantisch graag. Maar er gebeurde gewoon echt niets. Niemand die bedacht om het te veranderen, om mij te helpen. Niemand, en niets. Gewoon echt helemaal niets, en het ging maar door, onafgebroken. En ik kon het niet veranderen, het lukte echt niet.


Nou, eeuhhh, dit was hem dan.. Heb even getwijfeld of ik hem moest posten, maar zoals je ziet heb ik dat dus toch gedaan..

Groetjes,...
Laatste bezoekers


11 Sep 2009 - 18:20


9 Jun 2009 - 18:19


30 Apr 2009 - 20:40


17 Apr 2009 - 7:29


1 Apr 2009 - 12:06

Reacties
Andere gebruikers hebben geen commentaar geplaatst voor Respiro.

Buddies

3 berichten
Activeren: 28th December 2008 - 19:23
Laat alle buddies zien

Pestforum, forum tegen pesten is mede mogelijk gemaakt door:


het is verboden delen, teksten, publicaties, verhalen, gedichten, ed. te kopieren zonder schriftelijke toestemming van pestforum.nl. Ook de emoticons 'smilexmas.gif', 'verymad.gif', 'zon.gif' zijn eigendom van pestforum.nl! Geen van deze of andere emoticons mogen zonder overleg over genomen worden.

RSS Print Versie Actuele tijd: 30th August 2014 - 23:13