Gepest Door De Lerares

Ik ben nu 24 en zit voor het eerst sinds 6 jaar weer op school. Ik ben meteen van school af gegaan toen het enigzins mogelijk was en ben gaan werken. In groep 4 van de basisschool begon het pesten, het was naar aanleiding van een aantal stomme dingen die ik ooit had gezegd (ik heb geen idee meer wat). Dit was nog niet zo erg, ik kon goed voor mezelf opkomen en het was maar door bepaalde personen. Ik had gewoon vriendinnen in de klas en daar had ik het erg gezellig mee.
Pas in groep 6 was het eigenlijk dat het erger werd, ik kwam in de klas bij een lerares die het blijkbaar wel een goed idee vond om een soort van 'pispaal' te hebben. Dat was ik dus... elke mogelijke manier waarop ze mij voor gek kon zetten ten opzichte van de andere leerlingen greep ze met beide handen aan. In het begin dacht ik dat het mijn eigen schuld was... wist niet wat ik er mee aan moest... in het begin dacht ik zelfs nog dat het allemaal wel mee viel. Ik dacht nog... het gaat wel over, ik moet me niet zo aanstellen. Maar het ging van kwaad tot erger, de andere leerlingen die moesten er altijd erg om lachen en gingen meedoen.
Ik kan me nog een paar specifieke voorvallen herinneren, ik zal er een aantal noemen:
Op een dag kreeg ik een mega-appel (die was abnormaal groot) mee naar school. Dat liet ik zien, ik vond het wel grappig. Ook de lerares had het gezien. Na twee happen had ik er genoeg van en heb hem weg gegooit. Toen we na de pauze allemaal weer terug in de klas waren kwam de lerares met die appel aanzetten. Ze had hem uit de prullenbak gehaald en mee de klas in genomen. Ze wilde me dwingen om hem op te eten, ik durfde haast niet tegen haar in te gaan, maar weigerde toch. Ik was bijna in tranen, hoe kon ze dat nou vragen? Iedereen moest lachen... toen ik absoluut die appel niet wilde opeten kreeg ik een preek over arme kindertjes in Afrika die niets te eten hadden, hoe kon ik dan zo'n appel weggooien. Ik moest hem bij me houden tot het einde van de dag en dan mee naar huis nemen, dan kon ik hem thuis alsnog opeten of opsturen naar Afrika.
Ik vond het zo erg en voelde me zo voor lul gezet. Ik liep daar met die appel over het schoolplein... iedereen was al naar huis en ik heb toen snel die appel in een container gegooit en ben naar huis gefietst. Thuis vertelde ik er niets over, thuis wilde ik er niets over kwijt. Ik schaamde me al genoeg voor de kinderen in mijn klas, ik wilde niet ook nog dat mijn ouders me zouden uitlachen (ik dacht dat dat zou gebeuren).
Een ander voorval is het volgende:
We moesten een opstel schrijven over verhuizen, als je al eens verhuist was moest het daar over gaan en anders over waar je graag heen zou willen gaan. Nou ik was toen ik vier was verhuist van Leimuiden naar waar ik nu woon. Iedereen moest het inleveren en later die week kregen we daar een cijfer voor. Iedereen had een voldoende (het ging om taal), behalve ik. Ik kreeg een 5, dat was dus een onvoldoende. Toen ik vroeg waarom vertelde ze me dat ik de plaatsnaam verkeerd had geschreven. Het moest geen Leimuiden zijn, maar Ijmuiden. Dus een onvoldoende voor taal. Toen ik haar vertelde dat het wel Leimuiden moest zijn, begon ze tegen me te schreeuwen: waar haal je het gore lef vandaan om tegen mij in te gaan. Leimuiden bestaat niet... het is Ijmuiden en als je zo door gaat heb je geen 5 maar een 1.
Ik die zeker wist dat het Leimuiden was, zei dat ik het echt zeker wist (in tranen), toen pakte ze mijn opstel (waar ik heel erg mijn best op had gedaan) en kraste er met rode pen (dat was toen) een grote 1 op. Ik moest in de klas heel hard huilen en daarom moest ik op de gang gaan staan.
Nog een voorval:
Voor kerst en nieuwjaar wilde ze een videoband maken met een nieuwjaarswens erop voor de klas. Iedereen moest dan in een aparte kamer komen en dus die boodschap inspreken. Ik was aan de beurt en mijn angst om niet voor gek te staan zorgde er eigenlijk voor dat ik zo zenuwachtig was dat ik niet uit mijn woorden kwam, ik wilde toch perse dat het zou lukken dus ik vroeg of ze even kon stoppen en of het opnieuw mocht, dat mocht van haar. Dus ik sprak de boodschap opnieuw in en ging toen weg. De laatste dag voor de kerstvakantie liet ze tijdens een kerstfeest die videoband zien en ze had alles eruit gehaald behalve dat ik niet uit mijn woorden kwam en toen vroeg of het nog een keer mocht. Gelukkig was het in de klas op dat moment zo rumoerig dat niemand meer oplette dus niemand had het gehoord. Maar de lerares keek me op zo'n manier aan, met zo'n gemeen lachje dat ik zeker wist dat ze dat expres had gedaan. Ik snapte het echt niet en ik wist niet wat ik eraan moest doen. Ik voelde me zo eenzaam op dat moment. Ik wilde eigenlijk alles hier opschrijven maar ik weet nu even niet alles meer, ik heb het ook weggestopt en wilde er niet meer over praten. Ik heb wel nog vaak terug gedacht aan die periode, vol schaamte. Uiteindelijk is er nog een aantal keer wat voorgevallen, ben ik op een keer toen ik weer zonder reden op de gang moest staan naar huis gefietst en heb mijn moeder in tranen alles verteld... Mijn moeder is op hoge poten naar school gegaan en heeft de lerares tot twee keer toe (twee verschillende keren) gedwongen haar excuses aan mij aan te bieden. Dat deed ze ook en dan ging het eventjes weer goed... Maar het duurde niet lang voor het weer fout ging. Toen groep 6 voorbij was, was ik zo blij dat ik een andere leraar zou krijgen, maar tot mijn grote schrik kregen we het jaar erna weer dezelfde lerares. Ik snapte het echt niet... Alle leraren hadden vaste klassen dus als zij de lerares van groep 6 was zou ze alleen maar groep 6 klassen les geven. Nu dus niet. Gelijk begon het gedonder alweer...
Ik vond het zo erg om naar school te gaan dat ik het zo lang mogelijk uitstelde... ik ging steeds later van huis, of fietste nog een blokje om tot ik de moed verzameld had om weer naar de les te gaan. En als ik dan weer te laat binnenkwam dan riep ze: TE LAAAAAAT. Heb je een briefje van je moeder? Nee? VERGEEEETEN.
Dus elke keer als ik te laat kwam (regelmatig) moest ik datzelfde riedeltje aanhoren, maar nu niet alleen van haar, de hele klas deed mee. Dan kwam ik binnen en dan riepen ze in koor: TE LAAAAT, VERGEEETEN! Dan moesten ze allemaal heel hard lachen. Er zijn nog veel meer dingen gebeurd, maar ik wil niet te uitputtend zijn, ik kan me voorstellen dat het dan niet interessant meer is om te lezen. Om het verhaal af te ronden kan ik vertellen dat de lerares me op een dag de les weigerde, ze stuurde me weer naar huis... ze zei: ik hoef jou niet meer in mijn les te hebben, je komt er niet meer in! Ga maar naar huis. Toen ben ik vol ongeloof naar huis gefietst en met mijn moeder terug gegaan... de lerares viel uit tegen mijn moeder die dreigde op haar beurt naar de onderwijscommissie te gaan om een klacht tegen haar in te dienen, omdat ze niet het recht had een kind onderwijs te ontzeggen, maar dat ging van kwaad tot erger, uiteindelijk heeft mijn moeder een andere school voor me gezocht en daar heb ik een nieuwe (maar beslist geen frisse) start gemaakt.
De reden dat het nu allemaal weer boven komt is dat ik weer naar school ga. Ik volg nu een HBO opleiding. De Pabo zit in hetzelfde gebouw en raad eens wie daar nu de hallen onveilig maakt... Jawel het is juf M. Zij geeft nu les aan de Pabostudenten. Ik kan er nog steeds niet bij met mijn pet en weet me geen raad als ik haar pad passeer, enerzijds wil ik er heel erg graag iets over zeggen, ander zijds zou ik het niet kunnen verkroppen als ze doet alsof ze het niet meer weet, of zegt dat ik me aanstel. Ik weet namelijk dat ik me niet aanstel... ik weet wat er allemaal is gebeurd.
Om alles nog even confronterender te maken werd ik een tijd terug benaderd door een oude klasgenoot uit die klas voor een reunie, niet zomaar een reunie, maar een reunie van die specifieke klas van die specifieke lerares. Ze was namelijk erg populair, ze deed namelijk mee met de klas, begeep alles zo goed, was altijd maatjes met iedereen (vooral de populaire kinderen uit de klas) Ik weet nu niet of ik er heen moet gaan, of juist niet. Ik ben wel benieuwd naar de klasgenoten, maar ik heb totaal geen behoefte om die lerares te zien. Hoewel ik er wel over fantaseer om haar de waarheid te vertellen.
Ik weet dat het allemaal lang geleden is en dat ik me er eigenlijk over heen moet zetten... maar ik kan het niet. Zelfs nu nog op school heb ik er moeite mee, nog steeds heb ik heel snel het gevoel dat ik voor gek sta... dat ik op moet passen etc.
Ik heb het me echt niet verbeeld, voor die lerares was er niets aan de hand en daarna stond heel de wereld op zijn kop.

Ik zou graag reacties en suggesties krijgen... wat kan ik doen?
Wat vinden jullie... wel of niet naar de reunie?
Of zal ik haar eerst benaderen persoonlijk... of in een email?

Alvast bedankt... Mar