Rare Situatie: Pesten Of Niet?

Euhm... Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik alles neer moet zetten, omdat het al jaren geleden is dat ik via internet om hulp heb gevraagd... Mijn probleem is ook lastig omdat ik niet zeker weet of het wel pesten is (denk het niet). Maar het stoort me wel.
Ik zit op de universiteit en ben heel blij met mijn 'klas'. We doen veel samen, er wordt veel gelachen, enzovoort. Toch merk ik dat ik de laatste tijd steeds vaker geen zin heb om met mijn vrienden/'vrienden' om te gaan. Dat is begonnen toen ik me vervelend ging voelen door een tutorgesprek dat oude dingen naar boven haalde in mij. Ik kreeg behoefte om erover te praten met die klasgenoten. Maar nadat ik de eerste stap had gezet liep ik vast, omdat een van hen ineens dingen begon te zeggen als "Ooooh, ik heb zo'n ruzie met die en die" en "Ik weet niet waarom, maar ik ben al weken chagrijnig en reageer zo bot" (doe er dan wat aan...?). Ook begon ze ineens een klasgenoot te commanderen te stoppen met waar ze mee bezig was, en die klasgenoot was slechts vrolijk aan het zijn. Mja, al die kleine dingen zorgden dat er wat ergernissen ontstonden.
Voor mijn studie moet ik ook een vak volgen waarbij je veel presentaties moet geven en daar word ik om de een of andere reden altijd zenuwachtig van. Dat meisje merkte dat op en toen ging het gesprek zo:

Zij: "Je moet gewoon ademhalingsoefeningen doen, dat helpt echt."
Ik: "Nee, dan wordt het juist erger ."
Zij: "Nee joh, doe gewoon."
Ik: "Nee, dan ga ik juist hyperventileren." (tja, ik moest toch duidelijk zijn...)
Zij: "Oooh, je moet niet zo zeuren "

Mja, toen was ik wel boos, maar ik vond het ook onzin om boos te blijven en wilde gewoon normaal tegen haar doen. Maar het valt me nu ineens op dat ze sindsdien steeds kortaf doet, terwijl er eerst nooit iets was. Toen we het nog eens over zoiets hadden was het ineens:

Zij: "Stel je niet aan."
Ik: "Nee, serieus, dat is gewoon zo."
Zij: "Man, zéik niet zo!"

Ik ga hier geen hele conversaties plaatsen, maar ik denk dat het zo wat duidelijker is. Op mij komt het over alsof ze de baas wil spelen, alsof ze zich anders niet zeker voelt. Ik denk niet dat ze me echt niet gelooft over o.a. hyperventilatie, omdat ik waar zij bij was de klas uit moest lopen omdat ik er last van had. Maar dit komt ook totaal niet overeen met andere pestervaringen die ik heb gehad (die waren veel gemener en bewuster). Dus aan de ene kant ben ik bang dat het probleem onnodig erger wordt als ik het serieus ga nemen, maar aan de andere kant ben ik bang dat ze meer gaat doen als ik niks zeg. Ik denk dat vooral dat tweede een mogelijkheid is. We hebben bijvoorbeeld altijd gewoon met elkaar kunnen praten over interesses en de studie, maar toen ik vandaag in een discussie over 'meerdere studies doen' zei dat ik dat wel wilde, maar dat het teveel tijd zou kosten, was de reactie "BOEIEND "! Iemand hoeft zich echt niet in me te interesseren, maar dat was wel een heel groot contrast. Door al die plotselinge botte opmerkingen komt het op mij over alsof ze probeert me langzaam uit de groep te krijgen (hoe kinderachtig dat ook is op een universiteit).
Nu mijn vraag: Ik wil er wel wat aan doen, maar op de universiteit is die mogelijheid er niet echt, omdat je daar veel zelfstandiger bent en men zulk soort situaties niet meer verwacht. Wat zouden jullie doen? Het laten zitten, of toch met de mentor gaan praten (die er volgens mij niet echt op zit te wachten)? En hebben jullie ervaring met zoiets en enig idee hoe serieus ik het gedrag van dat meisje moet nemen?