Rare Situatie: Pesten Of Niet? Options

[elske]

Vervelende situatie waar je in zit. Ik kan misschien wat tips geven waardoor je je misschien wat beter voelt. Als je het gevoel hebt expres genegeerd te worden, kun je aan de betreffende persoon vragen wat zij gister heeft gedaan waardoor ze jou helemaal niet meer ziet en hoort. Het gesprek zal ongeveer zo gaan:

- Wat heb jij gisteren gedaan dat je mij helemaal niet meer ziet en hoort?
*Hoezo?
- Ik zit hier al een tijdje en je hebt helemaal niets gevraagd, terwijl je de ander wel veel vraagt. (bv)
* Dat is niet zo, dat zie je verkeerd. Het is niet zo bedoeld.
- Hoezo niet zo bedoeld? Het is wel zo bedoeld. Hoe kun je bij 2 mensen zitten en dan alleen tegen 1 praten? Dat kan alleen maar expres zijn. Want hoe kun je mij hier niet zien zitten? Zo komt het over alsof ik helemaal niets ben.
* nee dat is niet zo. Doe niet zo kinderachtig. (oid)
- Het is niet kinderachtig. Jij behandelt mij alsof ik niets ben. Er zijn maar 2 soorten mensen die zoiets kunnen doen zonder dat het expres is namelijk kinderen tot 10 jaar en mensen met een verstandelijke handicapt. De rest is expres.

Dan kun je aangeven dat je met respect met elkaar om wil gaan. En dat dit de laatste keer was dat ze zo tegen jou heeft gedaan en dat jullie anders klaar met elkaar zijn.

Het ziet er raar uit, maar je hoeft het maar 1 keer te zeggen en mensen houden dan wel op. En mochten ze dat niet doen, dan ben je er klaar mee. Ga dan liever met mensen om die wel aardig voor je zijn. Mocht het gebeuren dat ze iedereen tegen je op wil zetten, dan weer benadrukken dat dit onmenselijk is en alleen kan gebeuren door kinderen en verstandelijk gehandicapten.

Het is niet fijn om je slachtoffer van iemand te voelen. Kom voor jezelf op. Echt dat is belangrijk.

Veel succes met alles.

[Jerry123]

Zoals ik het zie, moet je je niet zo aanstellen. Dit is geen pesten. Misschien dat ze een beetje vervelend doet maar dit is echt geen pesten. Na je verhaal gelezen te hebben kom je bij mij over als iemand die overal over klaagt en vreselijk bijdehand is.

Jerry

[Alicekaren]

Zo, Jerry, heb je echt alle posts gelezen? Zou je dat zelf prettig vinden als je dit overkomt?
Het is wel degelijk pesten, maar niet alle pesten hoeft rechtstreeks te zijn. Achterbaksheid en roddelen kunnen al even kwetsend zijn. Daar is het in dit geval ook duidelijk op uit. Dit gaat verder dan alleen plagen. En ja, dat kan ook op de universiteit gebeuren; dat kan overal gebeuren, niet alleen maar op school, maar ook op de universiteit of op werk (mobbing heet dat laatste dan).
Toon een beetje respect, wil je??

Calae, hoe gaat het nu met jou?
Je bent tot nog toe in elk geval gepest, dat is me duidelijk, maar gaat het nu wat beter met je?
En je stelt je absoluut niet aan hoor! Jij weet zelf het best hoe het je kwetst ... anders was je ook niet dit topic gaan posten.
Bijdehand... kom op... dat pestmens op jouw uni is juist degene die altijd en overal wil tonen hoe bijdehand, en hoe populair ze wel is, ten koste van (o.a.?) jou.

Als je liever verder praat zonder dat je van die vervelende interventies krijgt dat je je maar aanstelt,
PM'en mag ook hoor ;-)

Liefs!

[Emilia]

Dat is wel degelijk pesten. Vroeger, toen mij dit overkwam, dan dacht ik ook van mezelf, stel je niet zo aan. Maar Calea is veel assertiever dan ik en wil er iets aan doen. Want ja het is en blijft pesten : subtiel en herhaaldelijk negeren van een persoon is pesten en is op den duur nefast voor je zelfvertrouwen. Enkel mensen die dit zelf hebben ervaren of mensen met empathie kunnen dit snappen.

[Calae]

Zoals ik het zie, moet je je niet zo aanstellen. Dit is geen pesten. Misschien dat ze een beetje vervelend doet maar dit is echt geen pesten.

Het maakt niet uit wat het is. Mijn punt is dat ik wat er gebeurt zeer vervelend vind.

De situatie is niet bepaald verbeterd in de afgelopen weken... Ik ben onverwacht niet uitgenodigd op een feestje van een andere student uit mijn werkgroep, terwijl de rest dat wel was, voor zover ik weet. Dat vond en vind ik nog steeds best wel pijnlijk, destemeer omdat hij me echt irritant schijnt te vinden zonder duidelijke reden. Als we met een paar mensen zijn doet hij gewoon tegen me, maar zodra ik alleen iets tegen hem zeg krijg ik alleen maar korte, geirriteerde reacties van hem. Ik snap dat niet iedereen me aardig kan vinden, maar weeral is hier sprake van een plotselinge verandering.

Wat dat meisje betreft: die heeft het nu compleet verpest voor zichzelf. Van mij hoeft ze het niet meer goed te praten, mocht ze dat ooit willen... Dat ze me niet uitnodigt op haar feest kan me niet boeien, maar dat ze dan zo nodig met een gemene (wat een vreemd woord >.<) blik naar me moet gaan kijken als iemand nietsvermoedend vraagt of ik ook kom... Normaal zou ik het vast minder hard opvatten, zo'n blik, maar het was precies vlak voor een tentamen en dan wil ik dat gewoon niet aan mijn hoofd hebben.

Mede door het feit dat ik nu bij meer mensen merk dat het gedrag van dat meisje effect heeft op de sfeer, denk ik erover na om volgend jaar een andere werkgroep de kiezen dan mijn huidige. Aan de andere kant durf ik het niet, omdat ik bang ben dat alle mensen in die nieuwe werkgroep elkaar al kennen en me net zo gaan behandelen . Ik probeer er nu achter te komen in welke groep de mensen van mijn huidige werkgroep zich samen willen inschrijven en ik heb ook iemand anders gemaild die ik van de studie ken. Dan kan ik misschien een betere beslissing maken, als ik weet wie van mijn huidige groep bij elkaar blijven en in welke groep de mensen die ik wel mag/die dat meisje niet kennen zich willen inschrijven. Toch blijft het moeilijk: kiezen voor deze groep waarin ik al mensen ken en waarin het soms heel gezellig is, of kiezen voor een andere (onbekende) groep waarin dat meisje en de meelopers niet zitten.

In de week na de tentamens ben ik trouwens tot een conclusie gekomen: volgens mij vinden sommige (werkgroep)mensen me onboeiend doordat ik wat minder goede sociale vaardigheden heb en veel over de studie praat. Toen bedacht ik me dat dat waarschijnlijk komt door andere mensen zoals zij (uit het verleden). Mensen praten vaak over wat hen het meest bezighoudt. Bij mijn medestudenten is dat hun sociale leven. Ik ben echter vroeger gepest, waardoor ik minder sociale activiteiten heb kunnen ondernemen en nu nog steeds minder met andere mensen durf te doen. Hierdoor praat ik meer over datgene wat hun tweede grote 'activiteit' is, de studie. Ik kan me indenken dat zij dit vervelend vinden, omdat zij hun sociale leven als een bevrijding van de studie zien. Misschien is het bij mij door het verleden precies andersom. Maar hier loopt het contact dus dood: zij vinden mij vervelend omdat ik veel meer over de studie praat dan over mijn sociale leven en omdat ik sociaal minder sterk ben. Maar doordat ze dat mérkbaar vervelend vinden, geven ze me niet genoeg kans om dat te veranderen. Zo spreken ze zichzelf onbewust tegen: ze willen dat ik socialer doe/kundiger wordt in (populair?) sociaal gedrag, maar doordat ze me niet helemaal accepteren is dat niet mogelijk... Hoe kan ik dit oplossen? Is dat eigenlijk wel mogelijk?

[Emilia]

Alles hangt af van de soort groep waarin je zit. Ik ken een meisje en die is in een groep een outsider omdat ze juist niet steeds wil praten over de studie. Daardoor wordt ze ook genegeerd. Het is allemaal gemakkelijker gezegd dan gedaan, maar zoek een groep die op je gelijkt. In de ene groep is men een outsider , in de andere is men populair, in nog een andere is men gewoon mee met de groep. Het ligt gewoon aan de groep en niet aan jou.

[Alicekaren]

Het is duidelijk dat je je een fijne studententijd anders voorstelt dan dit. 'De studententijd zou de leukste tijd van je leven moeten zijn', ook voor mij een mythe. Ik zit maar met weinig mensen in mijn jaar, en als er iets is dan nodigt iedereen iedereen uit, al is het maar omdat ze er niet 1 iemand niet uitnodigen. Maar vervolgens toen ik eens initiatief nam werd het de grond in gestampt op het laatste moment, en was er van alles niet goed, en kwam er uiteindelijk niemand opdagen. Dat was vernederend. Uit zelfrespect hoef je vervolgens echt niet te gaan, en ik heb ook niet zo veel met die mensen, maar goed, dan ben je tenminste uitgenodigd. Ik zou als het zo moet gaan niet eens meer willen gaan. En ik heb geen behoefte aan dat vernederende gevoel, daar ben ik misschien te trots voor en dat gun ik mezelf niet, dus ik ben daarna ook nooit meer naar die dingen gegaan, als er weer zoiets met de jaargang was (is overigens maar een ruim dozijn mensen). Het was leuk geweest als dat wel allemaal fijn was verlopen, maar dat is niet zo gegaan. Ik droom daar dan ook niet van. Ik zit met hen op de studie en verder niets. En ik ben met andere mensen heel leuk in contact gekomen: enkele van andere jaargangen of andere studies, en ook buiten de uni om heb ik mijn vriend leren kennen. Deze mensen zijn door voldoende verstand, inlevingsvermogen en vooral voor zichzelf nadenken niet vatbaar voor het [olievlek effect].

Ik heb het idee dat er bij jou ook veel mensen zo dwaas zijn om voor het gemak van alles van anderen aan te nemen [olievlek effect]. Dat toont weinig verstand, en met dat gegeven van dat ze liever sociaal doen en feesten dan over de studie praten, lijken ze haast niet op de academie thuis te horen. Ze willen sociaal doen en feesten, maar sluiten jou daarvoor uit, dus ontnemen je indirect ook een beetje de mogelijkheid om het over iets niet-studiegerelateerds te hebben met hen, iets anders dat jij deelt met hen, mocht je dat willen. Maar ik geloof dat jij alleen de studie met ze deelt. Met zulke mensen zou ik vooral niet meer dan dat willen delen..

En die blik, ja die is natuurlijk gemeen bedoeld, en ze weet heel goed dat het op zo een spanningsmoment vlak voor een tentamen harder kan aankomen. Toon je vooral de sterkere mocht ze ooit met hangende pootjes bij je aankomen, maar de sterkere ben je nu al. Zij kan namelijk niets voor zichzelf doen ten koste van een ander. En die meelopers, sorry om te zeggen, die werken net zo, maar dan minder expliciet.

Als ik jou zou zijn, dan zou ik absoluut een andere werkgroep kiezen. Daarvoor hoef jij je niet te schamen, en zet je over de angst heen. Er bestaat een kans dat die olievlek het daar ook bereikt, maar dat hoeft niet, en allicht tref je daar wel mensen met een beetje verstand. Echt, sociaal verstand, verstand qua inlevingsvermogen. Kan je nog zo sociaal, populair, jolig en feestig zijn qua type, maar dan kan je nog steeds apatisch, egoistisch en egocentrisch zijn, hoewel dat stomme meisje denkt dat dit elkaar kan uitsluiten. Zij is een grote aso en hoe veel feestjes ze ook bezoekt, dat heeft er echt werkelijk niks mee te maken.

Uiteraard, in de nieuwe groep ken je minder mensen, maar allicht kan je daar andere mensen op een positievere manier leren kennen. Wat is er prettig aan mensen kennen op een negatieve manier, en daar niet aan trachten te ontkomen, hoewel je misschien wel de kans daartoe hebt, maar dat niet doet omdat je een zekere angst voelt om nieuwe mensen te moeten leren kennen? Natuurlijk had je liefst vanaf het begin van je studie leuke mensen om je heen gehad. Dat heb ik ook niet, wat studiejaargang betreft, en voor mij is er nooit de mogelijkheid tot een andere werkgroep geweest. Als je niet tracht te switchen ontneem je jezelf misschien de mogelijkheid nieuwe mensen te leren kennen die wel verstandig voor zichzelf kunnen nadenken en nooit ten koste van een ander. Welke mensen hebben de regie over zo een werkgroep? Centrale contactpersonen van de universiteit? Ik heb nooit in werkgroepen gestudeerd, vandaar. Contacteer in elk geval ook deze mensen. Informeer ze volledig over jouw situatie. Neem eventueel stukken over van dit forum. Want ik heb het idee dat die gezelligheid waar jij het over hebt vaak een oppervlakkig karakter heeft of continu onder druk staat en als een heel dun glas kapot barst zodra meisje of een van haar meelopers er zijn.

..Minder sociale vaardigheden. Je lijkt me best sociaal, maar laat je vooral niet aanpraten dat je die vaardigheden wat minder hebt. Sociaal 'anders' kan je ook zijn, maar omdat je partypartygehalte dan lager is, hebben veel mensen al moeite met je. Klinkt heel banaal, en dat is het ook. Maar zoals ik al eerder zei, heeft dat partygehalte niet te betekenen dat je gezelliger bent, of daadwerkelijk socialer, of juist alleen maar egoistischer, vaak in de spotlights willen staan (letterlijk en figuurlijk), veel aandacht nodig hebben ten koste van anderen. En dat jij graag over je studie praat doet me wel vermoeden dat je zeker later een goede zal zijn in jouw vakgebied. Het ligt niet aan het jou aangeprate falen, het ligt aan mensen met gebrek aan inlevingsvermogen en respect voor mensen die niet precies hetzelfde trachten te zijn als zij. Probeer dat vooral ook niet te doen, want dat maakt je nog ongelukkiger. Een sociaal leven zegt niet veel over hoe sociaal je zelf bent, hier gaat het om hoe je het interpreteert, dat sociale! Jolig, oppervlakkig, zuipen, hoe banaal, zou ik zeggen. Jij durft inhoud te tonen.

Er zit dus veel hypocrisie in hen, die ze proberen af te wenden op jou omdat jij nou net niet precies doet zoals zij. Deze mensen zijn je niet waard, deze mensen gedragen zich onbehoorlijk en onrechtvaardig naar jou: echt naar een andere werkgroep, zou ik zeggen. En je daarvan niet de schuld geven, want dan hebben zij alsnog hun gelijk.
Veel succes met contacteren van mensen, informeren, en een andere werkgroep vinden. Doe geen moeite voor hen, breek met hen.
Hoe lang duurt je studiejaar nog? Bijna afgelopen?

Ik zit in de laatste week van mijn bachelor. Druk aan thesis en presentaties.... vandaar dat ik niet zo vaak heb gereageerd.


Liefs!

[Alicekaren]

Dit is hoe ik afscheid neem van mijn bacheloropleiding.

NOSTALGEERWAARDIGHEID

Bye bye bachelor!

Het is alsof ik op het spoor lig, precies tussen de rails in. De trein raast over de rails en laat mij onberoerd, maar niet onaangedaan.
Hij is voorbij, maar heeft nog eens volledig in een noodvaart de revue gepasseerd.

Het is voorbij. De bachelor is afgesloten. Hetgeen er drie jaar lang onlosmakelijk was in mijn leven, is nu afgesloten. Het is tijd voor de volgende fase.
Onlosmakelijk in mijn leven, drie jaar lang. Soms drastisch op de voorgrond, soms sluimerend op de achtergrond, maar altijd aanwezig. Ik heb nooit overwogen om mijn opleiding voortijdig af te breken om het soms jammer genoeg groezelige sociale aspect dat me ten deel viel, want naar inhoud was mijn opleiding vaak voldoende interessant. Daar gaat het om, want dat is in het belang van een eigen toekomst. Ik had het natuurlijk graag in veel sociale aspecten anders willen zien gaan dan het is gegaan.
Men zegt wel eens dat de studententijd de leukste tijd van het leven is, moet zijn of zou zijn. Tot dusver lijkt dat niet meer dan een mythe. Ik denk dat dat iets te maken heeft met de nostalgeerwaardigheid ervan. Dat is geen woord dat je in het woordenboek zal vinden, hoogstens in mijn terminologie, maar de definitie spreekt voor zich. Voor datgene waar nog geen woord voor bestaat, mag wel een woord worden bedacht.

Ik leerde groepen mensen kennen met groepsnormen waaraan ik niet voldeed. Intomen en aanpassen, wat ik weigerde, maar wel goed genoeg om voor een karretje te spannen als er in samenwerkingsverband een cijfer gehaald moest worden, wat dan niet eens in dank werd afgenomen. Praten over niet-studiegerelateerde zaken waarover ik niks te vertellen had. Ik bleef stil. Als ik iets zei, dan was ik vaak de dooddoener. Nee, dat was niks voor mij, die groepsnormen. Niet in mijn jaar en al helemaal niet in de studievereniging, waar ik weinig dankbaarheid heb kunnen aantreffen voor mijn activiteiten als bestuurslid voor een jaar. Daar werd ik geschoffeerd, wat me motiveerde om na afronden van het bestuursjaar met de vereniging te breken. En ik hoef ook geen alumnus of reünist te worden om die nostalgie van de studievereniging, die nooit nostalgeerwaardig was, opnieuw te beleven in abjecte reünies. Ik ben lid op papier, ontvang wat korting op boeken, maar meer niet. Hun groep is gesloten, het is erbij horen of er helemaal buiten vallen. Dat is de mores aldaar, het ongeschrevene. Ik ben meer dan eens afgedaan als egocentrisch, egoïstisch, autistisch, gesloten, ongezellig. Je moet jezelf wel ontzettend sociaal achten om dat te zeggen, of misschien worden zo eigenschappen die personen in kwestie zelf hebben simpelweg afgeschoven op een ander die niet precies volgens dezelfde code is. Ja, wat ben je dan toch ontzettend sociaal, aardig en gezellig. (Donder toch op, ga in je eigen gesloten, egoïstische groep leven vol met groepsnormfundamentalisten, gezellig zuipen op die o zo open 'barrals' als zijnde de sociaalste wezens der Aarde, in dat ontzettend gezellige yuppenhok in dat kille yuppengebouw, elkaar erelidmaatschappen toebedelend. Trek dan wel een uniform aan want enige uniciteit is ver te zoeken in de kudde. Als ik jullie als producten met een barcode langs de scan van de kassa zou moeten halen, zouden jullie allemaal hetzelfde product zijn: het goedkoopste biertje. Ook zonder een uniform of productbarcode waren beoogde o zo gezellige, aardige en sociale personen herkenbaar aan een hoofd dat dusdanig omhoog gekanteld was dat het lijf bijna achterover viel (en dat ook vast nog eens zal doen), en indien aanwezig bij een van mijn presentaties voor de studie fluisterden ze met sarcastische blikken in de oren van naastgezetenen aan welke codes ik allemaal niet voldeed. Het hoofd mocht dan wel naar boven gekanteld staan, maar er was geen enkele grond daarvoor: het ging allemaal om banale oppervlakkigheden, zeer vergankelijk en snel slijtend met de tijd. De inhoud was ver te zoeken. Wat een academici! In het begin leken ze bijna aardig..

"Lost the friends that I needed losing found others on the way"
Dougie MacLean

Ik heb ook fijne mensen leren kennen, allemaal voor zichzelf sprekende mensen, zich niet tot enige groep verplicht voelende mensen. Ik pikte allemaal invididuutjes op, her en der, met wie ik bevriend ben geraakt. Zij vormen onderling geen groep, maar hebben wel allemaal zeer waardevolle en unieke karakters. De met hen gedeelde momentopnamen uit mijn leven zijn nostalgeerwaardig, en ik hoop dat er nog veel van zulke momenten met hen zullen komen. Zij hebben tenminste geen vooroordelen, en voor hen mag ik mezelf zijn in al mijn aspecten die door de groepen op de universiteit heel bevooroordeeld als raar zouden worden afgedaan. Want alleen die individuen hebben de moeite genomen om mijn kern te benaderen of ze zijn tot mijn kern doorgedrongen, zonder me voortijdig af te doen als zijnde niet goed genoeg of te onaangepast als iemand die nou eenmaal niet in de op de universiteit aanwezige groepen past. Ze geven om mij en ik geef om hen. Ongeacht levensovertuiging, geaardheid, muzieksmaak, kledingstijl. Ongeacht innerlijkheden of uiterlijkheden.

Dit is waar ik nu ben.
De achtbaan gaat verder; the show must go on.
Ik geef niet mijn toekomst, of mijn geluk in het zijn van mezelf op, omwille van anderen die het uiteindelijk toch niet waard zijn. Ik kom er wel, mede dankzij alle mensen die me waarderen.

[Calae]

Mwah, sociaal? Ik weet het zelf nooit. Volgens mij ben ik het best wel, maar wordt het grotendeels onderdrukt door pestervaringen. Ik heb wel steeds minder moeite met kennismaken met mensen, tenzij ze veel ouder zijn. Hopelijk werkt dit volgend studiejaar in mijn voordeel []. Persoonlijk vind ik dat ik heel gezellig kan zijn . Op de studentenvereniging spreek ik bijvoorbeeld vaak genoeg mensen die ik daarvoor nooit gezien of gesproken had en dat is áltijd gezellig. Het is me echter opgevallen dat de mensen daar (het is een koor/orkest) veel opener zijn naar andere persoonlijkheden toe, dus vermoed ik dat het inderdaad niet altijd aan mij ligt als het ergens anders fout gaat.

Ik hoop toch nog wat van mijn studententijd te kunnen maken. Ik heb geen behoefte aan bier drinken en stoer doen, maar vrienden maken die je na de studie nog spreekt... Ja, daar heb ik wel behoefte aan. Hopelijk zit ik niet bij mensen van mijn vorige werkgroep volgend jaar. Ik heb er geprobeerd achter te komen door iemand uit de groep te mailen die wel altijd aardig deed, maar die blijft maar beweren dat iedereen zich in heeft geschreven bij werkgroep 4 - een groep die bij 2/3 van de vakken niet eens bestaat. Of ik zie iets over het hoofd, of zij, of ze moeten me echt niet (dat meisje weet natuurlijk niet dat ik die vraag alleen maar stelde zodat ik me in een andere werkgroep in kon schrijven). Dit is nogal frustrerend, want ik dacht dat zij me wel mocht. Nu weet ik niet meer wat ik moet denken. Ik kan alleen maar hopen dat ik volgend jaar in een leuke werkgroep zal zitten... Gelukkig is niemand van mijn oude groep van plan dezelfde minor te gaan volgen, dat is al iets.

[Alicekaren]

Bedenk ook dat veel van wat je doet in reactie kan zijn op negatief gedrag van anderen naar jou toe. Je zegt dat zelf al bijna: want je hebt naar eigen zeggen iets van je onderdrukt door de pestervaringen. Het is fijn om te horen van je studentenvereniging. En inderdaad, je moet het niet maar allemaal aan jezelf gaan wijten. Dat is slecht voor je zelfbeeld.
Weet je al meer van de werkgroepen? En dat laatste is heel fijn voor je, dat niemand van die oude vervelende groep ook die minor gaat doen. Je hebt niet een minor gekozen alleen maar daarom he, maar ook omdat je die echt het leukst vindt hoop ik?