Pestforum.nl

Ik Ben Terug.

Thu, 09 Sep 2010 09:02:56 +0200

Hallo allemaal,

Na een afwezigheid van ruim een half jaar ben ik weer terug.
De oudgedienden hier, zullen mij nog wel kennen. Voor de nieuwere leden zal ik mij nog even voorstellen.

Ik ben Boogschutter, 31 jaar oud en moeder van 2 kindjes (waarvan de oudste vorige week voor het eerst naar de basisschool is gegaan).
Het pesten begon op de basisschool, ging door op de Mavo en daarna op de Havo. Ik ben in een gezin opgegroeid waar zowel mijn moeder als mijn zusje narcisten zijn. Dit laatste is ook 1 van de redenen, dat ik het afgelopen half jaar afwezig ben geweest. Ik was op zoek naar antwoorden op een aantal vragen, waar mijn moeder mij nooit geen antwoord op heeft willen geven. Vroeger bij ons thuis was het dus ook niet bepaald gezellig. En als kind dat gepest word, moet je toch minstens kunnen terugvallen op je ouders, je gezin.

Mocht je nog meer willen weten, schroom niet om het te vragen.

Groetjes,

Boogschutter

Films Rondom Pesten

Thu, 19 Aug 2010 11:38:54 +0200

Ben X.

Uitleg op eenvandaag:

MovieMeter:
Ben is anders. Zijn leven zit vol vreemde rituelen. Hij lijkt te leven in zijn eigen universum, dat zich voor meer dan de helft afspeelt in de wereld van online computergames. In de echte, harde wereld van een technische school is het leven voor hem een dagelijkse hel, met twee kerels die hem het leven bijna letterlijk onmogelijk maken. Ben heeft een plan. Een plan van ��n woord: moord!

De filmsite:
Ben X

De trailer:

Gebaseerd op een waar gebeurd verhaal:
www.hln.be

Als je nu zo kijkt, dan zijn het zeer regelmatig jongeren die zelfmoord plegen doordat ze gepest zijn. Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik hier niet eerder zo bij stilgestaan heb. Ik vraag me af of daar ooit onderzoek naar is gedaan. Zijn dit de uitzonderingen? of gebeurt dit nu ook nog echt regelmatig?

Zo Onzeker

Sun, 05 Sep 2010 16:06:47 +0200

Ik merk dat ik de laatste tijd (sinds mijn dochter naar de basisschool gaat) weer heel onzeker ben. Even een voorbeeld, vanmiddag waren we naar het voetbalveld, en er waren 2 kindjes die ze kent van school, en vroeg of ze met hun mocht spelen. Dat wilden de andere kindjes niet. Dan voel ik me weer heel erg rot, omdat ik dat vroeger ook heb meegemaakt.
Plus dat ik nog heel erg onzeker ben. Ben zelf nog best jong, de meeste moeder zijn minimaal 6 jaar ouder. Ik merk dat ik het heel erg moeilijk vind om met andere mensen te praten omdat ik geen flauw idee heb waar we het over moeten hebben. En als ik dan een open vraag stel, en die heel kort wordt beantwoord ben ik meteen weer heel erg onzeker en durf ik geen nieuwe vraag te stellen.
Breng ik mijn probleem over op mijn dochter? Iemand tips over hoe ik hiermee om kan gaan? En een idee hoe ik toch met andere mensen kan praten?
alvast bedankt!

Voorstellen

Tue, 24 Aug 2010 21:03:00 +0200

hallo mensen.

ik ben wesley.
ik ben veertien jaar oud.
ik ben vanaf groep3 gepest.
ik ben lid geworden van dit forum om mensen te laten zien wat mijn verhaal is en wat je allemaal kunt doen.

groetjes wesley.

Rare Situatie: Pesten Of Niet?

Tue, 09 Mar 2010 00:51:37 +0100

Euhm... Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik alles neer moet zetten, omdat het al jaren geleden is dat ik via internet om hulp heb gevraagd... Mijn probleem is ook lastig omdat ik niet zeker weet of het wel pesten is (denk het niet). Maar het stoort me wel.
Ik zit op de universiteit en ben heel blij met mijn 'klas'. We doen veel samen, er wordt veel gelachen, enzovoort. Toch merk ik dat ik de laatste tijd steeds vaker geen zin heb om met mijn vrienden/'vrienden' om te gaan. Dat is begonnen toen ik me vervelend ging voelen door een tutorgesprek dat oude dingen naar boven haalde in mij. Ik kreeg behoefte om erover te praten met die klasgenoten. Maar nadat ik de eerste stap had gezet liep ik vast, omdat een van hen ineens dingen begon te zeggen als "Ooooh, ik heb zo'n ruzie met die en die" en "Ik weet niet waarom, maar ik ben al weken chagrijnig en reageer zo bot" (doe er dan wat aan...?). Ook begon ze ineens een klasgenoot te commanderen te stoppen met waar ze mee bezig was, en die klasgenoot was slechts vrolijk aan het zijn. Mja, al die kleine dingen zorgden dat er wat ergernissen ontstonden.
Voor mijn studie moet ik ook een vak volgen waarbij je veel presentaties moet geven en daar word ik om de een of andere reden altijd zenuwachtig van. Dat meisje merkte dat op en toen ging het gesprek zo:

Zij: "Je moet gewoon ademhalingsoefeningen doen, dat helpt echt."
Ik: "Nee, dan wordt het juist erger ."
Zij: "Nee joh, doe gewoon."
Ik: "Nee, dan ga ik juist hyperventileren." (tja, ik moest toch duidelijk zijn...)
Zij: "Oooh, je moet niet zo zeuren "

Mja, toen was ik wel boos, maar ik vond het ook onzin om boos te blijven en wilde gewoon normaal tegen haar doen. Maar het valt me nu ineens op dat ze sindsdien steeds kortaf doet, terwijl er eerst nooit iets was. Toen we het nog eens over zoiets hadden was het ineens:

Zij: "Stel je niet aan."
Ik: "Nee, serieus, dat is gewoon zo."
Zij: "Man, z�ik niet zo!"

Ik ga hier geen hele conversaties plaatsen, maar ik denk dat het zo wat duidelijker is. Op mij komt het over alsof ze de baas wil spelen, alsof ze zich anders niet zeker voelt. Ik denk niet dat ze me echt niet gelooft over o.a. hyperventilatie, omdat ik waar zij bij was de klas uit moest lopen omdat ik er last van had. Maar dit komt ook totaal niet overeen met andere pestervaringen die ik heb gehad (die waren veel gemener en bewuster). Dus aan de ene kant ben ik bang dat het probleem onnodig erger wordt als ik het serieus ga nemen, maar aan de andere kant ben ik bang dat ze meer gaat doen als ik niks zeg. Ik denk dat vooral dat tweede een mogelijkheid is. We hebben bijvoorbeeld altijd gewoon met elkaar kunnen praten over interesses en de studie, maar toen ik vandaag in een discussie over 'meerdere studies doen' zei dat ik dat wel wilde, maar dat het teveel tijd zou kosten, was de reactie "BOEIEND "! Iemand hoeft zich echt niet in me te interesseren, maar dat was wel een heel groot contrast. Door al die plotselinge botte opmerkingen komt het op mij over alsof ze probeert me langzaam uit de groep te krijgen (hoe kinderachtig dat ook is op een universiteit).
Nu mijn vraag: Ik wil er wel wat aan doen, maar op de universiteit is die mogelijheid er niet echt, omdat je daar veel zelfstandiger bent en men zulk soort situaties niet meer verwacht. Wat zouden jullie doen? Het laten zitten, of toch met de mentor gaan praten (die er volgens mij niet echt op zit te wachten)? En hebben jullie ervaring met zoiets en enig idee hoe serieus ik het gedrag van dat meisje moet nemen?